ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਨ ਚ ਤृਪ੍ਤਾ ਨਰਾਃ ਪਰੇ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਹੋਰ ਲੋਕ ਰੱਜੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤੋ ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤੋਂ ਰਾਜਨ੍ਮृਗਸਙ੍ਘਾਨ੍ਵਿਲੋਕਯਨ੍। ਗਜਾਨ੍ਵਨਚਰਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਕੁष੍ਣਮृਗਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਹਾਥੀਆਂ, ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ, ਬਾਘਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਚਿਤਕਬਰ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਕਾਨ੍ਮਯੂਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਗृਧ੍ਰਾਨਾਰਣ੍ਯਕੁਕ੍ਕੁਟਾਨ੍। ਤਤੋ ਦੇਸ਼ਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੋਤਿਆਂ, ਮੋਰਾਂ, ਗਿਧਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੂਕੜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮਾਦ੍ਰੇਯੋ ਦੂਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਾਯ ਵੈ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਲਯਧ੍ਵਜਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡਿਆ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜੇ; ਮਲਯਧਵਜ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਰੂਪਵਤੀ ਜਿष੍ਣੋਃ ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਸ੍ਯ ਤਨਯਾ ਸ਼ੁਭਾ। ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਦ੍ਰਮਿਡੀ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾ
ਜਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ, ਪਾਂਡਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ, ਦ੍ਰਾਵੜ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਆਗਤਂ ਸਹਦੇਵਂ ਤੁ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਨ੍ਤਃ ਪੁਰੇ ਪਿਤੁਃ। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪੂਜਾਰਤ੍ਨਂ ਚ ਵੈ ਬਹੁ
ਜਦੋਂ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸਹਦੇਵ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਰਤਨ ਭੇਜੇ।
ਪਾਣ੍ਡ੍ਯੋऽਪਿ ਬਹੁਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦੂਤੈਃ ਸਹ ਮੁਮੋਚ ਹ। ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਸਹਦੇਵਾਯ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਪਾਂਡਿਆ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਕਈ ਰਤਨ — ਮਣੀ, ਮੋਤੀ, ਲਾਲ — ਭੇਜੇ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਪੂਜਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਪਿ ਮੁਦਾ ਨृਪ। ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰੇ ਬਹੂਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਦਤ੍ਵਾ ਵੈ ਬਭ੍ਰੂਵਾਹਨੇ
ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ ਸਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਭਰੂਵਾਹਨ ਨੂੰ ਕਈ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਂ ਦ੍ਰਮਿਡਰਾਜਾਨਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਮਲਯਧ੍ਵਜਮ੍। ਸ ਦੂਤੈਸ੍ਤਂ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਣਲੂਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਦਾ
ਉਸਨੇ ਪਾਂਡਿਆ, ਦ੍ਰਾਵੜ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਮਲਯਧਵਜ ਅਤੇ ਮਣਲੂਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਦ੍ਰਮਿਡੈਰਾਵृਤੋ ਯਯੌ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਲਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਵਲੋਕਸਮਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਫਿਰ, ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਦ੍ਰਾਵੜ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਗਸਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਸ-ਥਾਨ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਲਯਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਦ੍ਰੇਯਸ੍ਤਾਮ੍ਰਪਣੀਂ ਨਦੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੋਹਣੀ ਤਾਮ੍ਰਪਰਨੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸਲਿਲਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੀਤਾਂ ਚ ਮਨੋਹਰਾਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਸਾਫ, ਪਵਿੱਤਰ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤ੍ਤਰੈਃ
ਸਹਦੇਵ ਰਾਜਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਸਹਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮ੍
ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਘਟੋਤਕਚ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਅਤਿਦੀਰ੍ਘੋ ਮਹਾਬਾਹੁ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਘਟੋਤਕਚ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਙ੍ਕਾਸ਼ਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਕੁਣ੍ਡਲਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਹਾਰਕੇਯੂਰਃ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਮਣਿਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦਾ ਸੀ, ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਜੀਬ ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਘੰਘਰੂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹੇਮਮਾਲੀ ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਕਿਰੀਟੀ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਬਨ੍ਧਨਃ। ਤਾਮ੍ਰਕੇਸ਼ੋ ਹਰਿਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਰ੍ਭੀਮਾਙ੍ਗਃ ਕਟਕਾਙ੍ਗਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮੁਕੁਟ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਬੰਦ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਵਾਲ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਦਾਢੀ, ਭਿਆਨਕ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਕਟਕ ਤੇ ਅੰਗਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਬਲੀ। ਬਲੇਨ ਸ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਚਾਲਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਤਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਚਲਿਆ, ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍। ਭਯਾਦ੍ਧਿ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਂਹਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾ ਯਥਾ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਸਭ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ।
ਆਸਸਾਦ ਚ ਮਾਦ੍ਰੇਯਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਰਾਵਣੋ ਯਥਾ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਹਦੇਵਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਉਹ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਹਦੇਵ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਵਣ ਪੂਲਸਤਿਆ ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਵਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਹੁਕਮ ਹੈ?' ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘਿਆ।
ਤਂ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਮਾਗਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗਚ੍ਛ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪੁਰੀਂ ਵਤ੍ਸ ਕਰਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ।। ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬਿਭੀषਣਮ੍
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਪੁੱਤਰ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਜਾ; ਉੱਥੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਰਾਜਸੂਯਾਰ੍ਥਂ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਚ। ਉਪਾਦਾਯ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਚ੍ਛ ਮਹਾਬਲ
—ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਲਈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਲੈ ਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਬਲਵਾਨ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਤਸ੍ਯੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਇੰਝ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ' ਆਖ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਹਦੇਵਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਕੋ ਰਾਜਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕੂਰ੍ਮਗ੍ਰਾਹਝषਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮੀਨਨਕ੍ਰੈਸ੍ਤਥਾऽऽਕੁਲਮ੍। ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਵ੍ਰਾਤਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਙ੍ਕਾਨਾਂ ਨਿਚਯਾਕੁਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਕਛੂਏ, ਘੜਿਆਲ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ, ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਸੀਪ ਤੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੇਖੀਆਂ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਸੇਤੁਂ ਚ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਰਾਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍।। ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਪੁਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਘਟੋਤਕਚ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਕਪृष੍ਠੋਪਮਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣਾਵृਤਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਦ੍ਵਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰ੍ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਰਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਙ੍ਕੁਲਾਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਾਮੁਦ੍ਯਾਨਵਨਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਲੰਕਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।