ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਸੌਗਨ੍ਧਿਕੋਤ੍ਪਲੈਃ। ਕਹ੍ਲਾਰਕੁਮੁਦੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲੈਃ ਕਮਲੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਕਹਲਾਰ, ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਕਾਵੇਰੀਂ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਦਾ। ਅਸ੍ਮਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਯਥਾ ਗਙ੍ਗਾ ਕਾਵੇਰੀ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਵੇਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਕਾਵੇਰੀ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਨਦੀਮਨੁਚਰੈਃ ਸਹ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੀਰਭਾਸਾਦ੍ਯ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਪਰ ਸਹਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੱਖਣੀ ਤਟ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਗਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿषਯਵਾਸਿਨਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਤੁ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ।
ਦ੍ਰਮਿਡਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਰਿਯਚਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦ੍ਰਾਵੜ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਕੁਮਾਰਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਪਮਮ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਤਮਂ ਲੋਕੇ ਨੇਤ੍ਰੈਰਨਿਮਿषੈਰਿਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਰਮ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ, ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅੱਖਾਂ ਝਪਕਣੀ ਹੀ ਭੁੱਲ ਗਏ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦ੍ਰਮਿਡਾਸ੍ਤੇ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਮਹਾਸੇਨੋਪਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦ੍ਰਾਵੜ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵਾਂਗ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦੀ ਉੱਤਮ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਿष੍ਟੈਰ੍ਭੋਗੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਮਤੈਃ। ਗਤਿਮਙ੍ਗਲਯੁਕ੍ਤਾਰ੍ਭਿਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਨਕੁਲਾਨੁਜਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਹੀਦੇ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਾਣਯੋਗ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਕੁਲ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰਮਿਲਾਨਾਗਤਾਨ੍ਮੁਦਾ। ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਸਹਦੇਵ ਨੇ, ਆਏ ਹੋਏ ਦ੍ਰਾਵੜ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੂਤੇਨ ਤਰਸਾ ਚੋਲਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਦ੍ਰਮਿਡੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਤਤੋ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਸ੍ਯ ਵਿषਯਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਚੋਲਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰਾਵੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਨ ਚ ਤृਪ੍ਤਾ ਨਰਾਃ ਪਰੇ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਹੋਰ ਲੋਕ ਰੱਜੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤੋ ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤੋਂ ਰਾਜਨ੍ਮृਗਸਙ੍ਘਾਨ੍ਵਿਲੋਕਯਨ੍। ਗਜਾਨ੍ਵਨਚਰਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਕੁष੍ਣਮृਗਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਹਾਥੀਆਂ, ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ, ਬਾਘਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਚਿਤਕਬਰ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਕਾਨ੍ਮਯੂਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਗृਧ੍ਰਾਨਾਰਣ੍ਯਕੁਕ੍ਕੁਟਾਨ੍। ਤਤੋ ਦੇਸ਼ਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੋਤਿਆਂ, ਮੋਰਾਂ, ਗਿਧਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੂਕੜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮਾਦ੍ਰੇਯੋ ਦੂਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਾਯ ਵੈ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਲਯਧ੍ਵਜਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡਿਆ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜੇ; ਮਲਯਧਵਜ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਰੂਪਵਤੀ ਜਿष੍ਣੋਃ ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਸ੍ਯ ਤਨਯਾ ਸ਼ੁਭਾ। ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਦ੍ਰਮਿਡੀ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾ
ਜਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ, ਪਾਂਡਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ, ਦ੍ਰਾਵੜ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਆਗਤਂ ਸਹਦੇਵਂ ਤੁ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਨ੍ਤਃ ਪੁਰੇ ਪਿਤੁਃ। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪੂਜਾਰਤ੍ਨਂ ਚ ਵੈ ਬਹੁ
ਜਦੋਂ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸਹਦੇਵ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਰਤਨ ਭੇਜੇ।
ਪਾਣ੍ਡ੍ਯੋऽਪਿ ਬਹੁਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦੂਤੈਃ ਸਹ ਮੁਮੋਚ ਹ। ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਸਹਦੇਵਾਯ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਪਾਂਡਿਆ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਕਈ ਰਤਨ — ਮਣੀ, ਮੋਤੀ, ਲਾਲ — ਭੇਜੇ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਪੂਜਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਪਿ ਮੁਦਾ ਨृਪ। ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰੇ ਬਹੂਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਦਤ੍ਵਾ ਵੈ ਬਭ੍ਰੂਵਾਹਨੇ
ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ ਸਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਭਰੂਵਾਹਨ ਨੂੰ ਕਈ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਂ ਦ੍ਰਮਿਡਰਾਜਾਨਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਮਲਯਧ੍ਵਜਮ੍। ਸ ਦੂਤੈਸ੍ਤਂ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਣਲੂਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਦਾ
ਉਸਨੇ ਪਾਂਡਿਆ, ਦ੍ਰਾਵੜ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਮਲਯਧਵਜ ਅਤੇ ਮਣਲੂਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਦ੍ਰਮਿਡੈਰਾਵृਤੋ ਯਯੌ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਲਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਵਲੋਕਸਮਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਫਿਰ, ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਦ੍ਰਾਵੜ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਗਸਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਸ-ਥਾਨ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਲਯਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਦ੍ਰੇਯਸ੍ਤਾਮ੍ਰਪਣੀਂ ਨਦੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੋਹਣੀ ਤਾਮ੍ਰਪਰਨੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸਲਿਲਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੀਤਾਂ ਚ ਮਨੋਹਰਾਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਸਾਫ, ਪਵਿੱਤਰ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤ੍ਤਰੈਃ
ਸਹਦੇਵ ਰਾਜਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਸਹਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮ੍
ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਘਟੋਤਕਚ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਅਤਿਦੀਰ੍ਘੋ ਮਹਾਬਾਹੁ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਘਟੋਤਕਚ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਙ੍ਕਾਸ਼ਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਕੁਣ੍ਡਲਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਹਾਰਕੇਯੂਰਃ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਮਣਿਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦਾ ਸੀ, ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਜੀਬ ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਘੰਘਰੂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹੇਮਮਾਲੀ ਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਕਿਰੀਟੀ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਬਨ੍ਧਨਃ। ਤਾਮ੍ਰਕੇਸ਼ੋ ਹਰਿਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਰ੍ਭੀਮਾਙ੍ਗਃ ਕਟਕਾਙ੍ਗਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮੁਕੁਟ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਬੰਦ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਵਾਲ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਦਾਢੀ, ਭਿਆਨਕ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਕਟਕ ਤੇ ਅੰਗਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਬਲੀ। ਬਲੇਨ ਸ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਚਾਲਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਤਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਚਲਿਆ, ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍। ਭਯਾਦ੍ਧਿ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਂਹਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾ ਯਥਾ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਸਭ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ।
ਆਸਸਾਦ ਚ ਮਾਦ੍ਰੇਯਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਰਾਵਣੋ ਯਥਾ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਹਦੇਵਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ
ਉਹ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਹਦੇਵ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਵਣ ਪੂਲਸਤਿਆ ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।