ਇਚ੍ਛਾਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਹੈਡਿਮ੍ਬਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਚ ਗਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਹੈਡਿੰਬ ਦੇ ਆਉਣ, ਉਸ ਦੀ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਪੌਲਸਤਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾਵੇਰੀਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਕਾਵੇਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਕਾਲਨਦ੍ਵੀਪਗਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਰਸਾऽਜਿਤ੍ਯ ਚਾਹਵੇ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚ ਦਿਸ਼ਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਚੋਲਸ੍ਯ ਵਿषਯਂ ਯਯੌ
ਕਾਲਨਦਵੀਪ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੱਖਣੀ ਪਾਸਾ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚੋਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯਾਂ ਵੈ ਕਾਵੇਰੀਂ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰਾਮ੍। ਨਾਜਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਰ੍ਜੁष੍ਟਾਂ ਤਾਪਸੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕਾਵੇਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤਪਸੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਾਲਲੋਧ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨੈਲ੍ਵੈਰ੍ਜਮ੍ਬੂਸ਼ਾਲ੍ਮਲਕਿਂਸ਼ੁਕੈਃ। ਕਦਮ੍ਬੈਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਮਰ੍ਯਾਮਲਕੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਲ, ਲੋਧਰ, ਅਰਜੁਨ, ਇਲਵਾ, ਜੰਬੂ, ਸ਼ਾਲਮਲੀ, ਕਿੰਸ਼ੁਕ, ਕਦੰਬ, ਸਪਤਪਰਣ, ਕਸ਼ਮਰੀ ਅਤੇ ਆਮਲਕਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸ਼ਾਖੈਃ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੈਰੌਦੁਮ੍ਬਰੈਰਪਿ। ਸ਼ਮੀਪਲਾਸ਼ਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੈਃ ਖਦਿਰੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਟ, ਪਲਕਸ਼, ਉਦੁੰਬਰ, ਸ਼ਮੀ, ਪਲਾਸ਼, ਪੀਪਲ ਅਤੇ ਖਦਿਰਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬਦਰੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਞ੍ਛਨ੍ਨਾਮਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਚੂਤੈਃ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕਦਲੀਵਨਸਂਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਬਦਰੀ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਅਸ਼ਵਕਰਨ, ਅੰਬ, ਪੁੰਡਰ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰਵਾਕਗਣੈਃ ਕੀਰ੍ਣਂ ਪ੍ਲਵੈਸ਼੍ਚ ਜਲਵਾਯਸੈਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਕਾਕੈਃ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਨਾਦਿਤਾਂ ਜਲਕੁਕ੍ਕੁਟੈਃ
ਉਹ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਕਾਂ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਬਗਲੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੁੱਕੜਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਏਵਂ ਖਗੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਃ ਸਙ੍ਘੁष੍ਟਾਂ ਜਲਵਾਸਿਭਿਃ। ਆਸ਼੍ਰਮੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਕ੍ਤਾਂ ਚੈਤ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਈ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗੈਃ। ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਤੀਰਰੁਹੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਮਾਲਾਭਿਰਿਵ ਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਤਟ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਸੌਗਨ੍ਧਿਕੋਤ੍ਪਲੈਃ। ਕਹ੍ਲਾਰਕੁਮੁਦੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲੈਃ ਕਮਲੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਕਹਲਾਰ, ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਕਾਵੇਰੀਂ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਦਾ। ਅਸ੍ਮਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਯਥਾ ਗਙ੍ਗਾ ਕਾਵੇਰੀ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਵੇਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਕਾਵੇਰੀ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਨਦੀਮਨੁਚਰੈਃ ਸਹ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੀਰਭਾਸਾਦ੍ਯ ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਪਰ ਸਹਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੱਖਣੀ ਤਟ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਗਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿषਯਵਾਸਿਨਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਤੁ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ।
ਦ੍ਰਮਿਡਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਰਿਯਚਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦ੍ਰਾਵੜ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਕੁਮਾਰਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਪਮਮ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਤਮਂ ਲੋਕੇ ਨੇਤ੍ਰੈਰਨਿਮਿषੈਰਿਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਰਮ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ, ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅੱਖਾਂ ਝਪਕਣੀ ਹੀ ਭੁੱਲ ਗਏ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦ੍ਰਮਿਡਾਸ੍ਤੇ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਮਹਾਸੇਨੋਪਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦ੍ਰਾਵੜ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵਾਂਗ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦੀ ਉੱਤਮ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਿष੍ਟੈਰ੍ਭੋਗੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਮਤੈਃ। ਗਤਿਮਙ੍ਗਲਯੁਕ੍ਤਾਰ੍ਭਿਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਨਕੁਲਾਨੁਜਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਹੀਦੇ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਾਣਯੋਗ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਕੁਲ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰਮਿਲਾਨਾਗਤਾਨ੍ਮੁਦਾ। ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਸਹਦੇਵ ਨੇ, ਆਏ ਹੋਏ ਦ੍ਰਾਵੜ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੂਤੇਨ ਤਰਸਾ ਚੋਲਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਦ੍ਰਮਿਡੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਤਤੋ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਸ੍ਯ ਵਿषਯਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਚੋਲਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰਾਵੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਨ ਚ ਤृਪ੍ਤਾ ਨਰਾਃ ਪਰੇ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਹੋਰ ਲੋਕ ਰੱਜੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤੋ ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤੋਂ ਰਾਜਨ੍ਮृਗਸਙ੍ਘਾਨ੍ਵਿਲੋਕਯਨ੍। ਗਜਾਨ੍ਵਨਚਰਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਕੁष੍ਣਮृਗਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਹਾਥੀਆਂ, ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ, ਬਾਘਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਚਿਤਕਬਰ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਕਾਨ੍ਮਯੂਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਗृਧ੍ਰਾਨਾਰਣ੍ਯਕੁਕ੍ਕੁਟਾਨ੍। ਤਤੋ ਦੇਸ਼ਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੋਤਿਆਂ, ਮੋਰਾਂ, ਗਿਧਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੂਕੜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮਾਦ੍ਰੇਯੋ ਦੂਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਾਯ ਵੈ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਲਯਧ੍ਵਜਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡਿਆ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜੇ; ਮਲਯਧਵਜ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਰੂਪਵਤੀ ਜਿष੍ਣੋਃ ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਸ੍ਯ ਤਨਯਾ ਸ਼ੁਭਾ। ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਦ੍ਰਮਿਡੀ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾ
ਜਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ, ਪਾਂਡਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ, ਦ੍ਰਾਵੜ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਆਗਤਂ ਸਹਦੇਵਂ ਤੁ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਨ੍ਤਃ ਪੁਰੇ ਪਿਤੁਃ। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪੂਜਾਰਤ੍ਨਂ ਚ ਵੈ ਬਹੁ
ਜਦੋਂ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸਹਦੇਵ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਰਤਨ ਭੇਜੇ।
ਪਾਣ੍ਡ੍ਯੋऽਪਿ ਬਹੁਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦੂਤੈਃ ਸਹ ਮੁਮੋਚ ਹ। ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਸਹਦੇਵਾਯ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਪਾਂਡਿਆ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਕਈ ਰਤਨ — ਮਣੀ, ਮੋਤੀ, ਲਾਲ — ਭੇਜੇ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਪੂਜਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਪਿ ਮੁਦਾ ਨृਪ। ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰੇ ਬਹੂਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਦਤ੍ਵਾ ਵੈ ਬਭ੍ਰੂਵਾਹਨੇ
ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ ਸਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਭਰੂਵਾਹਨ ਨੂੰ ਕਈ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਂ ਦ੍ਰਮਿਡਰਾਜਾਨਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਮਲਯਧ੍ਵਜਮ੍। ਸ ਦੂਤੈਸ੍ਤਂ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਣਲੂਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਦਾ
ਉਸਨੇ ਪਾਂਡਿਆ, ਦ੍ਰਾਵੜ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਮਲਯਧਵਜ ਅਤੇ ਮਣਲੂਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਦ੍ਰਮਿਡੈਰਾਵृਤੋ ਯਯੌ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਲਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਵਲੋਕਸਮਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਫਿਰ, ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਦ੍ਰਾਵੜ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਗਸਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਸ-ਥਾਨ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ।