ਯਜ੍ਞਵਿਘ੍ਨਮਿਮਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਵਾਹਨ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਦ੍ਰੇਯਃ ਕੁਸ਼ੈਰਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਹਵਿਆ ਵਾਹਨ! ਤੂੰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪਾਵਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭੀਤੋਦ੍ਵਿਗ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਰਸਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਵਕਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਭਾਰਤਾ।
ਨ ਚੈਨਮਤ੍ਯਗਾਦ੍ਵਹ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਮਹੋਦਧਿਃ। ਤਮੁਪੇਤ੍ਯ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਹ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਹਦੇਵਂ ਨृਣਾਂ ਦੇਵਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਕੌਰਵ੍ਯ ਜਿਜ੍ਞਾਸੇਯਂ ਕृਤਾ ਮਯਾ
ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ: 'ਉਠ, ਉਠ, ਕੌਰਵਿਆ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਹੈ।'
ਵੇਦ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਤਵ ਧਰ੍ਮਸੁਤਸ੍ਯ ਚ। ਮਯਾ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਾ ਪੂਰਿਯਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਇਰਾਦੇ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਯਾਵਦ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਿ ਨੀਲਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਵਂਸ਼ਧਰਾ ਇਤਿ। ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਤੁ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਨਸਸ੍ਤਵ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਨੀਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਾਂਡਵ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਨਤਃ। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਾਦ੍ਰੇਯਟਃ ਪਾਵਕਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਵਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ!
ਪਾਵਕੇ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਨੀਲੋ ਰਾਜਾऽਭ੍ਯਗਾਤ੍ਤਦਾ। ਪਾਵਕਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਚੈਨਮਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਜਦ ਪਾਵਕਾ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੀਲ ਆਇਆ; ਪਾਵਕਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਸਤ੍ਕਾਰੇਣ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸਹਦੇਵਂ ਯੁਧਾਂ ਪਤਿਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਕਰੇ ਚ ਵਿਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਸਹਦੇਵ ਨੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸੀ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ, ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਤਕਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਵਿਜਯੀ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਤ੍ਰੈਪੁਰਂ ਸ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਮਿਤੌਜਸਮ੍
ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰੈਪੁਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਰਸਾ ਪੌਰਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਆਕृਤਿਂ ਕੌਸ਼ਿਕਾਚਾਰ੍ਯਂ ਯਤ੍ਨੇ ਮਹਤਾ ਤਤਃ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਕੌਸ਼ਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਲਾਇਆ।
ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰਾਧਿਪਤਿਂ ਤਦਾ। ਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿषਯਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰੁਕ੍ਮਿਣੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੇ ਸੁਰਾਟ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੁਰਾਟ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰੁਕਮੀਣ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ।
ਰਾਜ੍ਞੇ ਭੋਜਕਟਸ੍ਥਾਯ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਾਯ ਧੀਮਤੇ। ਭੀष੍ਮਕਾਯਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸਖਾਯ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਕਟ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਭੀਸ਼ਮਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਮਿਤਰ ਸੀ, ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ।
ਚ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸਸੁਤਃ ਸ਼ਾਸਨਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਸੁਦੇਵਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯੁਧਾਂ ਪਤਿਃ। ਤਤਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਾਰਕਂ ਚੈਵ ਤਾਲਾਕਟਮਥਾਪਿ ਚ
ਫਿਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ, ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੂਰਪਾਰਕ, ਤਾਲਾਕਟ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦਣ੍ਡਕਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਸਾਗਰਦ੍ਵੀਪਵਾਸਾਂਸ਼੍ਚ ਨृਪਤੀਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਯੋਨਿਜਾਨ੍
ਮਹਾਂਬਲੀਆਂ ਨੇ ਦੰਡਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਨਿषਾਦਾਨ੍ਪੁਰੁषਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਪ੍ਰਾਵਰਣਾਨਪਿ। ਯੇ ਚ ਕਾਲਮੁਖਾ ਨਾਮ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਨਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਦ, ਪੁਰੁਸ਼ਾਦ, ਕਰਣ-ਪ੍ਰਾਵਰਣ ਅਤੇ ਕਾਲਮੁਖਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਕੋਲਗਿਰਿਂ ਚੈਵ ਸੁਰਭੀਪਟ੍ਟਨਂ ਤਥਾ। ਦ੍ਵੀਪਂ ਤਾਮ੍ਰਾਹ੍ਵਯਂ ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਂ ਰਾਮਕਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਕੋਲਗਿਰੀ, ਸੁਰਭੀਪਟਨ, ਤਾਮਰ ਟਾਪੂ ਅਤੇ ਰਾਮਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਂ ਚ ਸ ਨृਪਂ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਏਕਪਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਕੇਰਲਾਨ੍ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿਮਿੰਗਿਲਾ ਰਾਜੇ, ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਕੇਰਲ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਗਰੀਂ ਸਞ੍ਜਯਨ੍ਤੀਂ ਚ ਪਾषਣ੍ਡਂ ਕਰਹਾਟਕਮ੍। ਦੂਤੈਰੇਵ ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਕਰਂ ਚੈਨਾਨਦਾਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੰਜਯੰਤਿ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਾਸ਼ੰਡ ਅਤੇ ਕਰਹਾਟਕ ਨੂੰ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਟੈਕਸ ਲਵਾਇਆ।
ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰਵਿਡਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਿਤਾਂਸ਼੍ਚੋਡ੍ਰਕੇਰਲੈਃ। ਅਨ੍ਧ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਵਨਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨੁष੍ਟ੍ਰਕਰ੍ਣਿਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਿਆ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਓੜਾ-ਕੇਰਲ, ਆਂਧਰਾ, ਤਵਨ, ਕਲਿੰਗ ਅਤੇ ਉਸ਼ਤ੍ਰਕਰਨਿਕ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਆਟਵੀਂ ਚ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਯਵਨਾਨਾਂ ਪੁਰਂ ਤਥਾ। ਦੂਤੈਰੇਵ ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਕਰਂ ਚੈਨਾਨਦਾਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਟਵੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਯਵਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਟੈਕਸ ਲਵਾਇਆ।
ਤਾਤ੍ਰਪਰ੍ਣੀ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਤੀਰ੍ਥਮਤੀਤ੍ਯ ਚ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚ ਦਿਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਾਤ੍ਰਪਰਨੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਨਿਆ ਤੀਰਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਦੀ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਦਾ ਪੁੱਤ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਤੀਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯੋਰ੍ਮਿਮਾਲਿਨਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚਮ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ, ਜੋ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਘਟੋਤਕਚ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਤਂ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਮਾਗਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਆ ਗਿਆ। ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਭृਗੁਕਚ੍ਛਾਤ੍ਤਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਸਾਮ੍ਨੈਵਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਆਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ਸਨਾਃ
ਭ੍ਰਿਗੁਕਚ ਤੋਂ, ਧੀਰਜਵਾਨ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਉਣ ਲਈ ਆਖਿਆ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਰੀਵਾਰਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ। ਘਟੋਤ੍ਕਚਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਘਟੋਤਕਚ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ'। ਬਿਭੀषਣਾਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਮਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਪੌਲਸਤਿਆ ਬਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ।
ਸ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਾਸਨਂ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਤਚ੍ਚ ਕृष੍ਣਕृਤਂ ਧੀਮਾਨਭ੍ਯਮਨ੍ਯਤ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੁਕਮ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਾष੍ਠਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ, ਚੰਦਨ, ਅਗਰੂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਗਹਣੇ ਭੇਜੇ।