ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੋऽਯਂ ਸਮਾਰਮ੍ਭਃ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਨ੍ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਮੁਖਂ ਤ੍ਵਮਸਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਪਾਵਕ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਯਤਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੂੰ ਚੱਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਹੈਂ, ਪਾਵਕਾ!
ਪਾਵਨਾਤ੍ਪਾਵਕਸ਼੍ਚਾਸਿ ਵਹਨਾਦ੍ਧਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਵੇਦਾਸ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਜਾਤਾ ਵੈ ਜਾਤਵੇਦਾਸ੍ਤਤੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਪਾਵਕਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਹਵਿਆ ਵਾਹਨ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਵੇਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜਾਤਵੇਦਾ ਹੈਂ।
ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਃ ਸੁਰੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਅਨਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਭਾਵਸੋ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਸ੍ਪृਸ਼ਸ਼੍ਚਾਸਿ ਹੁਤਾਸ਼ੋ ਜ੍ਵਲਨਃ ਸ਼ਿਖੀ
ਤੂੰ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਨਲ ਹੈਂ, ਵਿਭਾਵਸੁ। ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੁਤਾਸ਼ਾ, ਜਵਲਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਖੀ ਹੈਂ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਿਙ੍ਗੇਸ਼ਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗੋ ਭੂਰਿਤੇਜਸਃ। ਕੁਮਾਰਸੂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਗਰ੍ਭੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕृਤ੍
ਤੂੰ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਹੈਂ, ਪਿੰਗੇਸ਼ਾ ਹੈਂ, ਭਾਰੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਪਲਵੰਗਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਕੁਮਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈਂ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੈਂ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦਦਾਤੁ ਮੇ ਤੇਜੋ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਾਣਂ ਦਦਾਤੁ ਮੇ। ਪृਥਿਵੀ ਬਲਮਾਦਧ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਂ ਚਾਪੋ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਮੇ
ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਜ ਦੇਵੇ, ਵਾਯੂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਸ ਦੇਵੇ। ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਣ।
ਅਪਾਂ ਗਰ੍ਭ ਮਹਾਸਤ੍ਵ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਮੁਖਮਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਿਪੁਨੀਹਿ ਮਾਮ੍
ਪਾਣੀ ਦਾ ਅੰਕੁਰ, ਮਹਾਨ ਜੀਵ, ਜਾਤਵੇਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਅੱਗ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ।
ऋषਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਦੈਵਤੈਰਸੁਰੈਰਪਿ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਹੁਤ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਿਪੁਨੀਹਿ ਮਾਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ।
ਧੂਮਕੇਤੁਃ ਸ਼ਿਖੀ ਚ ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਹਾऽਨਿਸਮ੍ਭਵਃ। ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿषੁ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਥਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਿਪੁਨੀਹਿ ਮਾਮ੍
ਤੂੰ ਧੂਮਕੇਤੂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਖੀ ਹੈਂ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ—ਮੈਨੂੰ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋऽਸਿ ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਸ਼ਿਚਿਨਾ ਮਯਾ। ਤੁष੍ਟਿਂ ਪੁष੍ਟਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰੀਤਿ ਚਾਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰਿਆ ਹੈ। ਅੱਗ! ਮੈਨੂੰ ਸੰਤੋਖ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਪਠਨ੍ਯੋ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਵਿਭੁਮ੍। ऋਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਸਤਤਂ ਦਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਤੁਲਿਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਵਿਘ੍ਨਮਿਮਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਵਾਹਨ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਦ੍ਰੇਯਃ ਕੁਸ਼ੈਰਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਹਵਿਆ ਵਾਹਨ! ਤੂੰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪਾਵਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭੀਤੋਦ੍ਵਿਗ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਰਸਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਵਕਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਭਾਰਤਾ।
ਨ ਚੈਨਮਤ੍ਯਗਾਦ੍ਵਹ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਮਹੋਦਧਿਃ। ਤਮੁਪੇਤ੍ਯ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਹ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਹਦੇਵਂ ਨृਣਾਂ ਦੇਵਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਕੌਰਵ੍ਯ ਜਿਜ੍ਞਾਸੇਯਂ ਕृਤਾ ਮਯਾ
ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ: 'ਉਠ, ਉਠ, ਕੌਰਵਿਆ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਹੈ।'
ਵੇਦ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਤਵ ਧਰ੍ਮਸੁਤਸ੍ਯ ਚ। ਮਯਾ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਾ ਪੂਰਿਯਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਇਰਾਦੇ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਯਾਵਦ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਿ ਨੀਲਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਵਂਸ਼ਧਰਾ ਇਤਿ। ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਤੁ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਨਸਸ੍ਤਵ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਨੀਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਾਂਡਵ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਨਤਃ। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਾਦ੍ਰੇਯਟਃ ਪਾਵਕਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਵਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ!
ਪਾਵਕੇ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਨੀਲੋ ਰਾਜਾऽਭ੍ਯਗਾਤ੍ਤਦਾ। ਪਾਵਕਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਚੈਨਮਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਜਦ ਪਾਵਕਾ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੀਲ ਆਇਆ; ਪਾਵਕਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਸਤ੍ਕਾਰੇਣ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸਹਦੇਵਂ ਯੁਧਾਂ ਪਤਿਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਕਰੇ ਚ ਵਿਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਸਹਦੇਵ ਨੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸੀ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ, ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਤਕਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਵਿਜਯੀ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਤ੍ਰੈਪੁਰਂ ਸ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਮਿਤੌਜਸਮ੍
ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰੈਪੁਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਰਸਾ ਪੌਰਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਆਕृਤਿਂ ਕੌਸ਼ਿਕਾਚਾਰ੍ਯਂ ਯਤ੍ਨੇ ਮਹਤਾ ਤਤਃ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਕੌਸ਼ਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਲਾਇਆ।
ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰਾਧਿਪਤਿਂ ਤਦਾ। ਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿषਯਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰੁਕ੍ਮਿਣੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੇ ਸੁਰਾਟ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੁਰਾਟ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰੁਕਮੀਣ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ।
ਰਾਜ੍ਞੇ ਭੋਜਕਟਸ੍ਥਾਯ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਾਯ ਧੀਮਤੇ। ਭੀष੍ਮਕਾਯਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸਖਾਯ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਕਟ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਭੀਸ਼ਮਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਮਿਤਰ ਸੀ, ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ।
ਚ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸਸੁਤਃ ਸ਼ਾਸਨਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਸੁਦੇਵਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯੁਧਾਂ ਪਤਿਃ। ਤਤਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਾਰਕਂ ਚੈਵ ਤਾਲਾਕਟਮਥਾਪਿ ਚ
ਫਿਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ, ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੂਰਪਾਰਕ, ਤਾਲਾਕਟ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦਣ੍ਡਕਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਸਾਗਰਦ੍ਵੀਪਵਾਸਾਂਸ਼੍ਚ ਨृਪਤੀਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਯੋਨਿਜਾਨ੍
ਮਹਾਂਬਲੀਆਂ ਨੇ ਦੰਡਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਨਿषਾਦਾਨ੍ਪੁਰੁषਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਪ੍ਰਾਵਰਣਾਨਪਿ। ਯੇ ਚ ਕਾਲਮੁਖਾ ਨਾਮ ਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਨਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਦ, ਪੁਰੁਸ਼ਾਦ, ਕਰਣ-ਪ੍ਰਾਵਰਣ ਅਤੇ ਕਾਲਮੁਖਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਕੋਲਗਿਰਿਂ ਚੈਵ ਸੁਰਭੀਪਟ੍ਟਨਂ ਤਥਾ। ਦ੍ਵੀਪਂ ਤਾਮ੍ਰਾਹ੍ਵਯਂ ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਂ ਰਾਮਕਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਕੋਲਗਿਰੀ, ਸੁਰਭੀਪਟਨ, ਤਾਮਰ ਟਾਪੂ ਅਤੇ ਰਾਮਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਂ ਚ ਸ ਨृਪਂ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਏਕਪਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਕੇਰਲਾਨ੍ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿਮਿੰਗਿਲਾ ਰਾਜੇ, ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਕੇਰਲ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਗਰੀਂ ਸਞ੍ਜਯਨ੍ਤੀਂ ਚ ਪਾषਣ੍ਡਂ ਕਰਹਾਟਕਮ੍। ਦੂਤੈਰੇਵ ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਕਰਂ ਚੈਨਾਨਦਾਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੰਜਯੰਤਿ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਾਸ਼ੰਡ ਅਤੇ ਕਰਹਾਟਕ ਨੂੰ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਟੈਕਸ ਲਵਾਇਆ।