ਤਤੋ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਪੁਰੀਂ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀਂ ਯਯੌ।। ਤਤ੍ਰ ਨੀਲੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਰਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ, ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੀਲ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਪਰਵੀਰਘ੍ਨਃ ਸਹਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍।। ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਦ੍ਭੀਰੁਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਹਦੇਵ, ਫਿਰ ਉਸ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰਾ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਸੈਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਸਂਸ਼ਯਾਵਹਮ੍। ਚਕ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ
ਉਹਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਹਵਿਆਹਨ, ਜੋ ਹਵਨ ਦੀ ਆਗ ਹੈ, ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ।
ਤਤੋ ਰਥਾ ਹਯਾ ਨਾਗਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਕਵਚਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਤੀਪ੍ਤਾਨਿ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਹਦੇਵਬਲੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸਹਦੇਵ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਕਤਰ ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸੁਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਾ ਬਭੂਵ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਤੁਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਭੂਜ੍ਜਨਮੇਜਯ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਿਸ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਨਮੇਜਯ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵਹ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਮਿਤ੍ਰੋऽਭਵਦ੍ਯੁਧਿ। ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਘਟਮਾਨਸ੍ਯ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਵਹਿਨੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਸਹਦੇਵ ਯਜਨ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ?
ਤਤ੍ਰ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀਵਾਸੀ ਭਗਵਾਨ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਹਿ ਗृਹੀਤੋ ਵੈ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਪਾਰਦਾਰਿਕਃ
ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਹਵਿਆਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਰਦਾਰਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਐਸਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੀਲਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਹਿਤਾ ਬਭੂਵਤਾਤੀਵ ਸ਼ੋਭਨਾ। ਸਾऽਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮੁਪਾਤਿष੍ਠਦ੍ਬੋਧਨਾਯ ਪਿਤੁਃ ਸਦਾ
ਨੀਲ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਵ੍ਯਜਨੈਰ੍ਧੂਯਮਾਨੋऽਪਿ ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਤੇ ਨ ਸਃ।। ਯਾਵਚ੍ਚਾਰੁਪੁਟੌष੍ਠੇਨ ਵਾਯੁਨਾ ਨ ਵਿਧੂਯਤੇ
ਉਹ ਅੱਗ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਹਲਾਉਣ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੜਕਦੀ ਸੀ, ਜਦ ਤਕ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਕਪ ਰੂਪ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨਾ ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚਕਮੇ ਤਾਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍। ਨੀਲਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਨੀਤਸ਼੍ਚ ਸੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਤੇ ਨੀਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਰੂਪੇਣ ਰਮਮਾਣੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ।। ਚਕਮੇ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਕਨ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਲਲੋਚਨਾਮ੍।। ਤਂ ਤੁ ਰਾਜਾ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਸ਼ਾਸਦ੍ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਯਾਦਰਚਾ, ਉਸ ਉਤਪਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉੱਚ-ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਤਤਃ ਕੋਪਾਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਰਾਜਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾऽਵਨਿਮ੍
ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਹਵਿਆਹਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭੜਕ ਉਠਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਹਿ ਤਦਾ ਨृਪਃ। ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਾਯ ਵਹ੍ਰਯੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਨਤਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਸੁਭ੍ਰੁਂ ਨੀਲਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਤਾਂ ਤਦਾ। ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਨੀਲ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਤਂ ਨृਪਂ ਸ੍ਵਿष੍ਟਕृਤ੍ਤਮਃ। ਅਭਯਂ ਚ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇ ਵੈ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਅੱਗ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲਈ ਅਭੈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਯੇ ਕੇਚਿਦਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਨृਪਾਃ। ਜਿਗੀषਨ੍ਤਿ ਬਲਾਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤੇ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜੇ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ।
ਸ੍ਯਾਂ ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਤਦਾ ਚੈਵ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ। ਬਭੂਵੁਰਨਤਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਯੋषਿਤਸ਼੍ਛਨ੍ਦਤਃ ਕਿਲ
ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ।
ਏਵਮਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪ੍ਰਤਿਵਾਰਣੇ। ਰਿਣ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਨੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਤੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉਸ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਚ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਭਯਾਦਗ੍ਨੇਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਰਾਜੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਮ੍। ਪਰੀਤਮਗ੍ਨਿਨਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਯਥਾऽਚਲਃ। ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਵਕਂ ਤਤਃ
ਪਰ ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਧਰਮਕ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ; ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੋऽਯਂ ਸਮਾਰਮ੍ਭਃ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮਨ੍ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਮੁਖਂ ਤ੍ਵਮਸਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਪਾਵਕ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਯਤਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੂੰ ਚੱਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਹੈਂ, ਪਾਵਕਾ!
ਪਾਵਨਾਤ੍ਪਾਵਕਸ਼੍ਚਾਸਿ ਵਹਨਾਦ੍ਧਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਵੇਦਾਸ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਜਾਤਾ ਵੈ ਜਾਤਵੇਦਾਸ੍ਤਤੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਪਾਵਕਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਹਵਿਆ ਵਾਹਨ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਵੇਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜਾਤਵੇਦਾ ਹੈਂ।
ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਃ ਸੁਰੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਅਨਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਭਾਵਸੋ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਸ੍ਪृਸ਼ਸ਼੍ਚਾਸਿ ਹੁਤਾਸ਼ੋ ਜ੍ਵਲਨਃ ਸ਼ਿਖੀ
ਤੂੰ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਨਲ ਹੈਂ, ਵਿਭਾਵਸੁ। ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੁਤਾਸ਼ਾ, ਜਵਲਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਖੀ ਹੈਂ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਿਙ੍ਗੇਸ਼ਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗੋ ਭੂਰਿਤੇਜਸਃ। ਕੁਮਾਰਸੂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਗਰ੍ਭੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕृਤ੍
ਤੂੰ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਹੈਂ, ਪਿੰਗੇਸ਼ਾ ਹੈਂ, ਭਾਰੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਪਲਵੰਗਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਕੁਮਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈਂ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੈਂ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦਦਾਤੁ ਮੇ ਤੇਜੋ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਾਣਂ ਦਦਾਤੁ ਮੇ। ਪृਥਿਵੀ ਬਲਮਾਦਧ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਂ ਚਾਪੋ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਮੇ
ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਜ ਦੇਵੇ, ਵਾਯੂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਸ ਦੇਵੇ। ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਣ।
ਅਪਾਂ ਗਰ੍ਭ ਮਹਾਸਤ੍ਵ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਮੁਖਮਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਿਪੁਨੀਹਿ ਮਾਮ੍
ਪਾਣੀ ਦਾ ਅੰਕੁਰ, ਮਹਾਨ ਜੀਵ, ਜਾਤਵੇਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਅੱਗ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ।
ऋषਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਦੈਵਤੈਰਸੁਰੈਰਪਿ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਹੁਤ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਿਪੁਨੀਹਿ ਮਾਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ।
ਧੂਮਕੇਤੁਃ ਸ਼ਿਖੀ ਚ ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਹਾऽਨਿਸਮ੍ਭਵਃ। ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿषੁ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਥਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਿਪੁਨੀਹਿ ਮਾਮ੍
ਤੂੰ ਧੂਮਕੇਤੂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਖੀ ਹੈਂ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ—ਮੈਨੂੰ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋऽਸਿ ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਸ਼ਿਚਿਨਾ ਮਯਾ। ਤੁष੍ਟਿਂ ਪੁष੍ਟਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰੀਤਿ ਚਾਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰਿਆ ਹੈ। ਅੱਗ! ਮੈਨੂੰ ਸੰਤੋਖ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਪਠਨ੍ਯੋ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਵਿਭੁਮ੍। ऋਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਸਤਤਂ ਦਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਤੁਲਿਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।