ਸ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਭੀष੍ਮਕਂ ਮਾਦ੍ਰਿਨਨ੍ਦਨਃ। ਕੋਸਲਾਧਿਪਤਿਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਵੇਣਾਤਟਾਧਿਪਮ੍
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਦੁਰਜੈ ਭੀਸ਼ਮਕ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਵੇਣਾਟਟ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਕਾਨ੍ਤਾਰਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਰ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਕੋਟਕਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍। ਨਾਟਕੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਰੇ ਤਥਾ ਹੇਰਮ੍ਬਕਾਨ੍ਯੁਧਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਾਂਤਾਰਕ, ਪ੍ਰਕੋਟਕ, ਨਾਟਕੇ ਅਤੇ ਹੇਰੰਬਕ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ।
ਮਾਰੁਧਂ ਚ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਰਮ੍ਯਗ੍ਰਾਮਮਥੋ ਬਲਾਤ੍। ਨਾਚੀਨਾਨਰ੍ਬੁਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਾਰੁਧ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਮਯਗ੍ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲਿਆ; ਨਾਚੀਨ, ਅਰਬੁਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤਾਂਸ੍ਤਾਨਾਟਵਿਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਜਯਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਨਾਤਾਧਿਪਂ ਚ ਨृਪਤਿਂ ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਨਾਟਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪੁਲਿਨ੍ਦਾਂਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਃ ਪੁਰਃ। ਯੁਯੁਧੇ ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਰਾਜੇਨ ਦਿਵਸਂ ਨਕੁਲਾਨੁਜਃ
ਪੁਲਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਨਕੁਲ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਪਾਂਡਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਪਥਮ੍। ਗੁਹਾਮਾਸਾਦਯਾਮਾਸ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਦੱਖਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੀ ਗੁਫਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪੁਰਾ ਵਾਨਰਰਾਜੇਨ ਵਾਲਿਨਾ ਚਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਤਤਃ ਕੋਸਲਰਾਜਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯੈਵਾਨੁਗੇਨ ਚ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਭਿਗੁਪ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤਮਥਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਉਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਨੇ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰੱਖੀ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਰਾਜਾਭ੍ਯਾਂ ਮੈਨ੍ਦੇਨ ਦ੍ਵਿਵਿਦੇਨ ਚ। ਯੁਯੁਧੇ ਦਿਵਸਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਨ ਚ ਤੌ ਵਿਕृਤਿਂ ਗਤੌ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਮੈੰਦ ਅਤੇ ਦਿਵਿਦ ਨਾਲ ਸੱਤ ਦਿਨ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸਹਦੇਵਾਯ ਵਾਨਰੌ। ਊਚਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਹृष੍ਟੌ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਨਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਗਚ੍ਛ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਅਵਿਘ੍ਨਮਸ੍ਤ ਕਾਰ੍ਯਾਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਜਾ; ਤੇਰੀ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਧਰਮਰਾਜ ਲਈ ਕੰਮ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਪੁਰੀਂ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀਂ ਯਯੌ।। ਤਤ੍ਰ ਨੀਲੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਰਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ, ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੀਲ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਪਰਵੀਰਘ੍ਨਃ ਸਹਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍।। ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਦ੍ਭੀਰੁਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਹਦੇਵ, ਫਿਰ ਉਸ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰਾ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਸੈਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਸਂਸ਼ਯਾਵਹਮ੍। ਚਕ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ
ਉਹਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਹਵਿਆਹਨ, ਜੋ ਹਵਨ ਦੀ ਆਗ ਹੈ, ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ।
ਤਤੋ ਰਥਾ ਹਯਾ ਨਾਗਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਕਵਚਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਤੀਪ੍ਤਾਨਿ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਹਦੇਵਬਲੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸਹਦੇਵ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਕਤਰ ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸੁਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਾ ਬਭੂਵ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਤੁਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਭੂਜ੍ਜਨਮੇਜਯ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਿਸ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਨਮੇਜਯ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵਹ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਮਿਤ੍ਰੋऽਭਵਦ੍ਯੁਧਿ। ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਘਟਮਾਨਸ੍ਯ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਵਹਿਨੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਸਹਦੇਵ ਯਜਨ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ?
ਤਤ੍ਰ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀਵਾਸੀ ਭਗਵਾਨ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਹਿ ਗृਹੀਤੋ ਵੈ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਪਾਰਦਾਰਿਕਃ
ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਹਵਿਆਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਰਦਾਰਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਐਸਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੀਲਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਹਿਤਾ ਬਭੂਵਤਾਤੀਵ ਸ਼ੋਭਨਾ। ਸਾऽਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮੁਪਾਤਿष੍ਠਦ੍ਬੋਧਨਾਯ ਪਿਤੁਃ ਸਦਾ
ਨੀਲ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਵ੍ਯਜਨੈਰ੍ਧੂਯਮਾਨੋऽਪਿ ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਤੇ ਨ ਸਃ।। ਯਾਵਚ੍ਚਾਰੁਪੁਟੌष੍ਠੇਨ ਵਾਯੁਨਾ ਨ ਵਿਧੂਯਤੇ
ਉਹ ਅੱਗ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਹਲਾਉਣ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੜਕਦੀ ਸੀ, ਜਦ ਤਕ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਕਪ ਰੂਪ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨਾ ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚਕਮੇ ਤਾਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍। ਨੀਲਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਨੀਤਸ਼੍ਚ ਸੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਤੇ ਨੀਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਰੂਪੇਣ ਰਮਮਾਣੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ।। ਚਕਮੇ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਕਨ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਲਲੋਚਨਾਮ੍।। ਤਂ ਤੁ ਰਾਜਾ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਸ਼ਾਸਦ੍ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਯਾਦਰਚਾ, ਉਸ ਉਤਪਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉੱਚ-ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਤਤਃ ਕੋਪਾਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਰਾਜਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾऽਵਨਿਮ੍
ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਹਵਿਆਹਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭੜਕ ਉਠਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਹਿ ਤਦਾ ਨृਪਃ। ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਾਯ ਵਹ੍ਰਯੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਨਤਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਸੁਭ੍ਰੁਂ ਨੀਲਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਤਾਂ ਤਦਾ। ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਨੀਲ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਤਂ ਨृਪਂ ਸ੍ਵਿष੍ਟਕृਤ੍ਤਮਃ। ਅਭਯਂ ਚ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇ ਵੈ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਅੱਗ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲਈ ਅਭੈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਯੇ ਕੇਚਿਦਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਨृਪਾਃ। ਜਿਗੀषਨ੍ਤਿ ਬਲਾਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤੇ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜੇ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ।
ਸ੍ਯਾਂ ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਤਦਾ ਚੈਵ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ। ਬਭੂਵੁਰਨਤਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਯੋषਿਤਸ਼੍ਛਨ੍ਦਤਃ ਕਿਲ
ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ।
ਏਵਮਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪ੍ਰਤਿਵਾਰਣੇ। ਰਿਣ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਨੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਤੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉਸ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਚ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਭਯਾਦਗ੍ਨੇਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਰਾਜੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਮ੍। ਪਰੀਤਮਗ੍ਨਿਨਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਯਥਾऽਚਲਃ। ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਵਕਂ ਤਤਃ
ਪਰ ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਧਰਮਕ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ; ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।