ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਥ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਟਃ। ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਲੇਭੇ ਚ ਸੁਬਹੂਨਿ ਚ
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ ਧਨੰਜਯ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਤਤੋ ਨਿषਧਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਿਰਿਸ੍ਥਾਨਜਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਥ ਰਾਜਨ੍ਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿषਧਂ ਸ਼ੈਲਮਾਯਤਮ੍
ਫਿਰ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ,
ਵਿਵੇਸ਼ ਮਧ੍ਯਮਂ ਵਰ੍षਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦਿਵ੍ਯਮਿਲਾਵृਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯੋਪਮਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਪੁਰੁषਾਨ੍ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਮੱਧਲੇ ਵਰਸ਼ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ।
ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਸੁਭਗਾਨ੍ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸਦਨਾਨਿ ਚ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਨਾਰੀਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਂਨਿਭਾਃ
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਥੇ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖੇ ਹੋਏ, ਸੁਭਾਗੇ ਜੀਵ, ਚਮਕਦਾਰ ਘਰ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨਜਯਦ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਸ ਤੈਸ਼੍ਚ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਦਾ। ਜਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ਕਰੇ ਚ ਵਿਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਏ।
ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਭੂषਣਾਨ੍ਯਾਸਨੈਃ ਸਹ। ਉਦੀਚੀਮਥ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਯੌ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਆਸਣ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਮੇਰੁਂ ਸ਼ਿਖਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਮਹਤ੍। ਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਤੁਰ੍ਵਣਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੋਟੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵੱਡਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖਾ ਸੀ।
ਉਨ੍ਨਤਂ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਤੁ ਸੁਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਚਲਂ ਮੇਰੁਂ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ, ਪੱਕਾ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅਡੋਲ ਮੇਰੂ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਦਾ ਢੇਰ ਸੀ।
ਆਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਾਂ ਭਾਨੋਃ ਸ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ। ਕਾਞ੍ਚਨਾਭਰਣਂ ਦਿਵ੍ਯਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਟੀਆਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਜਕੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਅਪ੍ਰਮੇਯਮਨਾਧृष੍ਯਮਧਰ੍ਮਬਹੁਲੈਰ੍ਜਨੈਃ। ਵ੍ਯਾਲੈਰਾਚਰਿਤਂ ਧੋਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੌषਧਿਵਿਦੀਪਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਅਣਗਿਣਤ, ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ, ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮੁਚ੍ਛ੍ਰਾਯੇਣ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍। ਅਗਮ੍ਯਂ ਮਨਸਾਪ੍ਯਨ੍ਯੈਰ੍ਨਦੀਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਉੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਛੁੰਦਾ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਸੋਚ ਵਿਚ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵਿਹਗਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਨਾਦਿਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰੈਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟਾ ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਮੇਰੁਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਕਈ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ। ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਮੇਰੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮੇਰੋਰਿਲਾਵृਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਮਣ੍ਡਿਤਮ੍। ਮੇਰੋਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਜਮ੍ਬੂਰ੍ਨਾਮ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ
ਮੇਰੂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਿਵ੍ਯ ਇਲਾਵ੍ਰਿਤ ਖੇਤਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੇਰੂ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਜੰਬੂ ਨਾਂ ਦਾ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਵਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਃ। ਆਸ੍ਵਰ੍ਗਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾ ਵਨਸ੍ਪਤੇਃ
ਉਹ ਰੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਲਾਉਂਦਾ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਵਰਗ ਤੱਕ ਉੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤ੍ਵਿਦਂ ਦ੍ਵੀਪਂ ਜਨ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਤਾਂ ਚ ਜਮ੍ਬੂਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਇਹ ਟਾਪੂ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵਿਆਸਾਚੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਹ ਜੰਬੂ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਪ੍ਰਤਿਮੌ ਲੋਕੇ ਜਮ੍ਬੂਂ ਮੇਰੁਂ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ। ਪ੍ਰਤੀਮਾਨਭਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ ਵਿਲੋਕਯਨ੍
ਉਹ ਦੋਨੋਂ, ਜੰਬੂ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਮੇਰੂ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਨਿਹਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰ ਲੇਭੇ ਤਤੋ ਜਿष੍ਣੁਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਚਾਰਣੈਃ। ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਚਾਰਣਾਂ ਵਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਮਿਲੇ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਜ੍ਞਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵੈ ਗੁਰੋਃ
ਉਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।
ਅਥਾਦਾਯ ਬਹੂਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਗਮਨਾਯਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਮੇਰੁਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਤਪ੍ਰਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਫਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਯਯੌ ਜਮ੍ਬੂਨਦੀਤੀਰੇ ਨਦੀਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਵਿਲੋਕਯਨ੍। ਸ ਤਾਂ ਮਨੋਰਮਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਜਮ੍ਬੂਸ੍ਵਾਦੁਰਸਾਵਹਾਮ੍
ਉਹ ਜੰਬੂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਚਲਿਆ, ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜੰਬੂ ਫਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠਾ ਸੀ।
ਹੈਮਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਰ੍ਜੁष੍ਟਾਂ ਸੌਵਰ੍ਣਜਲਜਾਕੁਲਾਮ੍। ਹੈਮਪਙ੍ਕਾਂ ਹੈਮਜਲਾਂ ਸੌਵਰ੍ਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲਵਾਲੁਕਾਮ੍
ਉਹ ਨਦੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੌਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਿੱਟੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਮੁਪਿष੍ਪਿਤੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਸੌਵਰ੍ਣਕੁਸੁਮੋਤ੍ਪਲੈਃ। ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਤੀਰਰੁਹੈਃ ਕੀਰ੍ਣਾਂ ਹੈਮਪੁष੍ਪੈਃ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੈਃ
ਕਈ ਥਾਂ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕੌਲਾਂ ਤੇ ਉਤਪਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਕਈ ਥਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੂਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੀਰ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਸੋਪਾਨੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਙ੍ਕੁਤਾਮ੍। ਵਿਮਲੈਰ੍ਮਣਿਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਨृਤ੍ਤਗੀਤਰਵੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੈੜੇ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੁੱਚੇ ਮਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਨੱਚਣ-ਗਾਉਣ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਹੇਮਵਿਤਾਨੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ਛੋਭਿਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਤਥਾਵਿਧਾਂ ਨਦੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਹ
ਉਹ ਨਦੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ; ਐਸਾ ਨਦੀ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਮਵਾਪ ਚ। ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਂ ਨਦੀਤੀਰੇ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਸੁਮਨੋਹਰਾਨ੍
ਉਹ ਨਦੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ; ਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖੇ।
ਤਾਨ੍ਨਦੀਸਲਿਲਾਹਾਰਾਨ੍ਸਦਾਰਾਨਮਰੋਪਮਾਨ੍। ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਖਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਲਙ੍ਕਾਰਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇਭ੍ਯੋ ਬਹੂਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਤਦਾ ਲੇਭੇ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਦਿਵ੍ਯਜਮ੍ਬੂਫਲਂ ਹੈਮਂ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਪੇਸ਼ਲਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਬਹੁਤ ਰਤਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਬੂ ਫਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਨਾਗਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਦੇਸ਼ਮਜਯਸ਼੍ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਖਜਾਨੇ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਰਥ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਾਗਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ।
ਤਤੋ ਗਨ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਰੁਣੀਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ। ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਾਨਜਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਪਾਕਾ-ਸ਼ਾਸਨ ਵਾਲਾ ਵਾਰੁਣੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਥੇ ਉਹ ਖੇਤਰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਂ ਰਾਜਨ੍ਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਕੇਤੁਮਾਲਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਵਰ੍षਂ ਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕੇਤੁਮਾਲਾ ਦੇਸ਼ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।