ਅਭਿਸਾਰੀਂ ਤਤੋ ਰਮ੍ਯਾਂ ਵਿਜਿਗ੍ਯੇ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਉਰਗਾਵਾਸਿਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰੋਚਮਾਨਂ ਰਣੇऽਜਯਤ੍
ਫਿਰ, ਕੁਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਅਭਿਸਾਰਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਉਹ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਉਰਗਾ-ਵਾਸ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਾਯੁਧਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਧਮਦ੍ਬਲਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਰਾਹਵੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤਵਰ ਫੌਜ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਪੁਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸੁਹ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਚੋਲਾਂਸ਼੍ਚ ਕਿਰੀਟੀ ਪਾਣ੍ਡਵਰ੍षਭਃ। ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਮਥਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਮੁਕਟਧਾਰੀ ਬਲਦ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਸੁਹਿਆ ਅਤੇ ਚੋਲਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਕੁਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪਰਮਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬਾਹ੍ਲੀਕਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ। ਮਹਤਾ ਪਰਿਮਰ੍ਦੇਨ ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਦੁਰਾਸਦਾਨ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ ਬਾਹਲੀਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬਲਂ ਸਾਰਂ ਫਲ੍ਗੁਨਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਦਰਦਾਨ੍ਸਹਕਾਮ੍ਭੋਜੈਰਜਯਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਫਲਗੁਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਕਾਂਭੋਜ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਗੁਤ੍ਤਰਂ ਦਿਸ਼ਂ ਯੇ ਚ ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦਸ੍ਯਵਃ। ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਵਨੇ ਯੇ ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਜਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਡਾਕੂਆਂ ਨੂੰ, ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਲੋਹਾਨ੍ਪਰਮਕਾਮ੍ਭੋਜਾਨृषਿਕਾਨੁਤ੍ਤਰਾਨਪਿ। ਸਹਿਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਵ੍ਯਜਯਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਲੋਹਾ, ਵੱਡੇ ਕਾਂਭੋਜ, ਰਿਸ਼ਿਕਾ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ऋषਿਕੇष੍ਵਪਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਬਭੂਵਾਤਿਭਯਙ੍ਕਰਃ। ਤਾਰਕਾਮਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ਃ ਪਰਸ੍ਤ੍ਵृषਿਕਪਾਰ੍ਥਯੋਃ
ਰਿਸ਼ਿਕਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧੇ ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨृषਿਕਾਨ੍ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਸ਼ੁਕੋਦਰਸਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹਯਾਨष੍ਟੌ ਸਮਾਨਯਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਰਿਸ਼ਿਕਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਸ਼ੁਕੋਦਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਅੱਠ ਘੋੜੇ ਲੈ ਆਇਆ।
ਮਯੂਰਸਦृਸ਼ਾਨਨ੍ਯਾਨੁਤ੍ਤਰਾਨਪਰਾਨਪਿ। ਜਵਨਾਨਾਸ਼ੁਗਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਨਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ, ਮੋਰ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਚਲਾਕ ਘੋੜੇ, ਆਪਣੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਲੈ ਆਏ।
ਸ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਸਨਿष੍ਕृਟਮ੍। ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਤ੍ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਸ਼ਵेत ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਂ ਵੀਰਃ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਦੇਸ਼ਂ ਕਿਮ੍ਪੁਰੁषਾਵਾਸਂ ਦ੍ਰੁਮਪੁਤ੍ਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਸ਼ਵेत ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਮਹਤਾ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤੇਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤਕਰੇਣ ਹ। ਅਜਯਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਰੇ ਚੈਨਂ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਵੱਡੀ ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਹਾਟਕਂ ਨਾਮ ਦੇਸ਼ਂ ਗੁਹ੍ਯਕਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਰਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਸਹਸੈਨ੍ਯਃ ਸਮਾਸਦਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਹਾਟਕਾ ਨਾਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਮਾਨਸਂ ਸਰ ਉਤ੍ਤਮਮ੍। ऋषਿਕੁਲ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਦੀ-ਨਾਲੇ ਵੇਖੇ, ਹੇ ਕੁਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।
ਸਰੋ ਮਾਨਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਾਟਕਾਨਭਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਦੇਸ਼ਮਜਯਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਤਃ
ਹਾਟਕਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਕਲ੍ਮਾषਾਨ੍ਮਣ੍ਡੂਕਾਖ੍ਯਾਨ੍ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਲੇਭੇ ਸ ਕਰਸਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਾਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੰਧਰਵ-ਨਗਰ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਤਿਤਤਿਰੀ, ਕਲਮਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਮੰਡੂਕ ਨਾਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ, ਕਰ ਲਈ ਲੈ ਲਏ।
ਹੇਮਕੂਟਮਥਾਸਾਦ੍ਯ ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਤਂ ਹੇਮਕੂਟਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਲਗੁਨ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੇਮਕੂਟ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉੱਥੇ ਟਿਕ ਗਿਆ; ਹੇ ਰਾਜੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਹੇਮਕੂਟ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਹਰਿਵਰ੍षਂ ਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਬਹੂਨਿਹ ਮਨੋਰਮਾਨ੍
ਉਹ ਹਰੀਵਰਸ਼ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਵੇਖੇ।
ਨਗਰਾਨ੍ਸਵਨਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਨਦੀਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲੋਦਕਾਃ। ਪੁਰੁषਾਨ੍ਦੇਵਕਲ੍ਪਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਰੀਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਸਨੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ। ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਥ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਟਃ। ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਲੇਭੇ ਚ ਸੁਬਹੂਨਿ ਚ
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ ਧਨੰਜਯ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਤਤੋ ਨਿषਧਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਿਰਿਸ੍ਥਾਨਜਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਥ ਰਾਜਨ੍ਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿषਧਂ ਸ਼ੈਲਮਾਯਤਮ੍
ਫਿਰ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ,
ਵਿਵੇਸ਼ ਮਧ੍ਯਮਂ ਵਰ੍षਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦਿਵ੍ਯਮਿਲਾਵृਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯੋਪਮਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਪੁਰੁषਾਨ੍ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਮੱਧਲੇ ਵਰਸ਼ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ।
ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਸੁਭਗਾਨ੍ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸਦਨਾਨਿ ਚ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਨਾਰੀਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਂਨਿਭਾਃ
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਥੇ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖੇ ਹੋਏ, ਸੁਭਾਗੇ ਜੀਵ, ਚਮਕਦਾਰ ਘਰ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨਜਯਦ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਸ ਤੈਸ਼੍ਚ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਦਾ। ਜਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ਕਰੇ ਚ ਵਿਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਏ।
ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਭੂषਣਾਨ੍ਯਾਸਨੈਃ ਸਹ। ਉਦੀਚੀਮਥ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਯੌ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਆਸਣ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਮੇਰੁਂ ਸ਼ਿਖਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਮਹਤ੍। ਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਤੁਰ੍ਵਣਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੋਟੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵੱਡਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖਾ ਸੀ।
ਉਨ੍ਨਤਂ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਤੁ ਸੁਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਚਲਂ ਮੇਰੁਂ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ, ਪੱਕਾ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅਡੋਲ ਮੇਰੂ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਦਾ ਢੇਰ ਸੀ।
ਆਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਾਂ ਭਾਨੋਃ ਸ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ। ਕਾਞ੍ਚਨਾਭਰਣਂ ਦਿਵ੍ਯਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਟੀਆਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਜਕੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਅਪ੍ਰਮੇਯਮਨਾਧृष੍ਯਮਧਰ੍ਮਬਹੁਲੈਰ੍ਜਨੈਃ। ਵ੍ਯਾਲੈਰਾਚਰਿਤਂ ਧੋਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੌषਧਿਵਿਦੀਪਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਅਣਗਿਣਤ, ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ, ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।