ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਚਰਾਚਰਂ ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਰ੍ਭਾਨੁਰਿਵਾਵਭਾਸਸੇ। ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਭਾਨੁਮਤਃ ਪ੍ਰਭਾਂ ਮੁਹੁ- ਸ੍ਤ੍ਵਮਨ੍ਤਕਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਧ੍ਰੁਵਾਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈਂ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ। ਚਮਕ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਥਿਰ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਦਿਵਾਕਰਃ ਪਰਿਕੁਪਿਤੋ ਯਥਾ ਦਹੇ- ਤ੍ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਥਾ ਦਹਸਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਭ। ਭਯਂਕਰਃ ਪ੍ਰਲਯ ਇਵਾਗ੍ਨਿਰੁਤ੍ਥਿਤੋ ਵਿਨਾਸ਼ਯਨ੍ਯੁਗਪਰਿਵਰ੍ਤਨਾਨ੍ਤਕृਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉਠਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਖਗੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼ਰਣਮੁਪਾਗਤਾ ਵਯਂ ਮਹੌਜਸਂ ਜ੍ਵਲਨਸਮਾਨਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਤਡਿਤ੍ਪ੍ਰਭਂ ਵਿਤਿਮਿਰਮਭ੍ਰਗੋਚਰਂ ਮਹਾਬਲਂ ਗਰੁਡਮੁਪੇਤ੍ਯ ਖੇਚਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਗਰੁੜ ਹੈਂ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾਵਰਂ ਵਰਦਮਜਯ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਂ ਤਵੌਜਸ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਪ੍ਰਤਾਪਿਤਮ੍। ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ ਤਪ੍ਤਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਚਸਾ ਤ੍ਵਂ ਪਾਹਿ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੂੰ ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜਿੱਤ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤਪਦਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਾ ਨਭਸਿ ਵਿਮਾਨਗਾਮਿਨੋ ਵਿਮਾਨਿਤਾ ਵਿਪਥਗਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ। ऋषੇਃ ਸੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਦਯਾਵਤਃ ਪ੍ਰਭੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਖਗਵਰ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਹ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਦਇਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।
ਸ ਮਾ ਕ੍ਰੁਧਃ ਕੁਰੁ ਜਗਤੋ ਦਯਾਂ ਪਰਾਂ ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਮੁਪੈਹਿ ਪਾਹਿ ਨਃ। ਮਹਾਸ਼ਨਿਸ੍ਫੁਰਿਤਸਮਸ੍ਵਨੇਨ ਤੇ ਦਿਸ਼ੋऽਮ੍ਬਰਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਮਿਯਂ ਚ ਮੇਦਿਨੀ
ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਜਗਤ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਕਰ। ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਆ ਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਤੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਨੋ ਭਵ ਭਗਵਨ੍ਸੁਖਾਵਹਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍षਿਗਣੈਸ੍ਤਦਾ। ਤੇਜਸਃ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹਾਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ ਚਕਾਰ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁਪਰਨ ਨੂੰ ਸਲਾਹਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ।
ਤਤਃ ਕਾਮਗਮਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਮਾਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮਾਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਫਿਰ, ਜੋ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਵਿਨਤਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਣਿਤੇਨ ਪਰਾਜਿਤਾ। ਅਤੀਵ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤਾ ਦਾਸੀਭਾਵਮੁਪਾਗਤਾ
ਉਥੇ, ਵਿਨਤਾ, ਜੋ ਜੁਆ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਈ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦਾਸੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਿਨਤਾਂ ਪ੍ਰਣਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਕਾਲੇ ਚਾਹੂਯ ਵਚਨਂ ਕਦ੍ਰੂਰਿਦਮਭਾषਤ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਵਿਨਤਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਦਰੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਨਾਗਾਨਾਮਾਲਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਕੁਕ੍ਸ਼ਾਵੇਕਾਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਵਿਨਤੇ ਨਯ
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਨੂੰ, ਵਿਨਤਾ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਲੈ ਚਲ, ਜੋ ਸੁਹਾਵਣਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ।
ਤਤਃ ਸੁਪਰ੍ਣਮਾਤਾ ਤਾਮਵਹਤ੍ਸਰ੍ਪਮਾਤਰਮ੍। ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ਗਰੁਡਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਨਚੋਦਿਤਃ
ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ; ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸ ਸੂਰ੍ਯਮਭਿਤੋ ਯਾਤਿ ਵੈਨਤੇਯੋ ਵਿਹਂਗਮਃ। ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਤਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾऽਭਵਨ੍
ਵੈਨਤੇਯ ਪੰਛੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ; ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੱਪ ਬਹੁਤ ਤਪ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਵਸ੍ਥਾਨ੍ਸੁਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਦ੍ਰੂਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮਥਾਸ੍ਤੁਵਤ੍। ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼ ਨਮਸ੍ਤੇ ਬਲਸੂਦਨ
ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਕਦਰੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: 'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।'
ਨਮੁਚਿਘ੍ਨ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਸ਼ਚੀਪਤੇ। ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਸੂਰ੍ਯਤਪ੍ਤਾਨਾਂ ਵਾਰਿਣਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਲਵੋ ਭਵ
ਨਮੁਚੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਸੱਪਾਂ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜਹਾਜ ਬਣੋ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਮਂ ਤ੍ਰਾਣਮਸ੍ਮਾਕਮਮਰੋਤ੍ਤਮ। ਈਸ਼ੋ ਅਸਿ ਪਵਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਮਨਲ੍ਪਂ ਪੁਰਂਦਰ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਮਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪੁਰੰਦਰ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਮੇਘਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਯੁਸ੍ਤ੍ਵਮਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯੁਤੋऽਮ੍ਬਰੇ। ਤ੍ਵਮਭ੍ਰਗਣਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਾਮੇਵਾਹੁਰ੍ਮਹਾਘਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬੱਦਲ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਵਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅੱਗ ਹੋ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਬਿਜਲੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਖੰਡਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਮਹਾਂ ਬੱਦਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਵਜ੍ਰਮਤੁਲਂ ਘੋਰਂ ਘੋषਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬਲਾਹਕਃ। ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਵਮੇਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਵੱਜਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਹੋ, ਤੇ ਅਜੈਯ ਨਾਸਕਰਤਾ ਹੋ।
ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮਾਦਿਤ੍ਯੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ। ਤ੍ਵਂ ਮਹਦ੍ਭੂਤਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੂਰਜ ਹੋ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜਬ ਜੀਵ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਹੋ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ।
ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਯਣਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਮਮृਤਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਸੋਮਃ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਸਾਰੇ ਅਮਰਤ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਹੋ, ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੋਮ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਵਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਸ੍ਤਿਥਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਲਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬਹੁਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਲਾ ਕਾष੍ਠਾ ਤ੍ਰੁਟਿਸ੍ਤਥਾ। ਸਂਵਤ੍ਸਰਰ੍ਤਵੋ ਮਾਸਾ ਰਜਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਿਨਾਨਿ ਚ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੁਹੂਰਤ, ਤਿਥੀ, ਲਵ, ਤੇ ਮੁੜ ਕਸ਼ਣ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਚੰਗਾ ਪੱਖ, ਮਾੜਾ ਪੱਖ, ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਕਲਾਂ, ਕਾਸ਼ਠ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਭਾਗ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਲ, ਰੁੱਤਾਂ, ਮਹੀਨੇ, ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਦਿਨ ਹੋ।
ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਾ ਸਗਿਰਿਵਨਾ ਵਸੁਂਧਰਾ ਸਭਾਸ੍ਕਰਂ ਵਿਤਿਮਿਰਮਮ੍ਬਰਂ ਤਥਾ। ਮਦੋਦਧਿਃ ਸਤਿਮਿਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਸ੍ਤਥਾ ਮਹੋਰ੍ਮਿਮਾਨ੍ਬਹੁਮਕਰੋ ਝषਾਕੁਲਃ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉੱਚੀ ਧਰਤੀ ਹੋ ਜਿਸ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਹੋ ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅੰਬਰ ਹੋ ਜਿਸ 'ਚ ਕੋਈ ਹਨੇਰਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋ ਜਿਸ 'ਚ ਮਸਤ ਵੱਡੀ ਮਛਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਬਹੁਤ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਮਛੀਆਂ ਹਨ।
ਮਹਾਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਸਦਾऽਭਿਪੂਜ੍ਯਸੇ ਮਨੀषਿਭਿਰ੍ਮੁਦਿਤਮਨਾ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਅਭਿष੍ਟੁਤਃ ਪਿਬਸਿ ਚ ਸੋਮਮਧ੍ਵਰੇ ਕषਟ੍ਕृਤਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਹਵੀਂषਿ ਭੂਤਯੇ
ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲੇ ਤੁਸੀਂ, ਸਦਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਮਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ 'ਚ ਸੋਮ ਪੀਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਭੋਗਦੇ ਹੋ।
ਤ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸਤਤਮਿਹੇਜ੍ਯਸੇ ਫਲਾਰ੍ਥਂ ਵੇਦਾਙ੍ਗੇष੍ਵਤੁਲਬਲੌਘ ਗੀਯਸੇ ਚ। ਤ੍ਵਦ੍ਧੇਤੋਰ੍ਯਜਨਪਰਾਯਣਾ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨ੍ਯਭਿਗਮਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਸਦਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਅਤੁੱਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਹਰ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤਦਾ ਕਦ੍ਰ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਵਾਹਨਃ। ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਘਾਤੈਃ ਸਰ੍ਵਮਮ੍ਬਰਮਾਵृਣੋਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਦਰੂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਭਾਗਵਾਨ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਨੇ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਅੰਬਰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਮੇਘਾਨਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਵਰ੍षਧ੍ਵਮਮृਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਤੇ ਮੇਘਾ ਮੁਮੁਚੁਸ੍ਤੋਯਂ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਵਿਦ੍ਯੁਦੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਸੋ, ਸ਼ੁਭ ਮੀਂਹ ਲਿਆਓ!' ਤੇ ਉਹ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਪਾਣੀ ਵਰਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਮਿਵਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਦਿਵਿ। ਸਂਵਰ੍ਤਿਤਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਜਲਦੈਃ ਸੁਮਹਾਦ੍ਭੁਤੈਃ
ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬੱਦਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਜਬ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਅੰਬਰ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ-ਅੰਤ ਵਰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸृਜਦ੍ਭਿਰਤੁਲਂ ਤੋਯਮਜਸ੍ਰਂ ਸੁਮਹਾਰਵੈਃ। ਸਂਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਧਾਰੋਰ੍ਮਿਭਿਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਬੱਦਲ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਅਸਮਾਨ ਅਨੇਕਾਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੇਘਸ੍ਤਨਿਤਨਿਰ੍ਘੋषੌਰ੍ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪਵਨਕਮ੍ਪਿਤੈਃ। ਤੈਰ੍ਮੇਘੈਃ ਸਤਤਾਸਾਰਂ ਵਰ੍षਦ੍ਭਿਰਨਿਸ਼ਂ ਤਦਾ
ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੱਦਲ ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਰੁਕਤ-ਰੁਕਤ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ।