ਏਵਂ ਸਮ੍ਭਾष੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਰਥਵਰਂ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੌਂਤਿਆ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਥ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਤਂ ਰਥਮ੍
ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਉਹ ਰਥ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਮੁਦੇ ਫਲ੍ਗੁਨੇਨ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਫਾਲਗੁਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਧਰਮਰਾਜ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਥਾਵਯਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾਸ੍ਤੇ ਨृਪਾ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਦੇਸ਼ਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਯਾਨੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਸ੍ਤਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਵਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮਰਿਂ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪृਥਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਅੱਗੇ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ,
ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨਂ ਯਮਜੌ ਤਥਾ। ਧੌਮ੍ਯਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸੁਭਦਰਾ, ਭੀਮਸੇਨ, ਫਾਲਗੁਨ, ਯਮ ਦੇ ਜੁੜਵਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਧੌਮਯਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਨੁਧਾਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮੈਃ। ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਨੁਤ੍ਤਮਂ ਯਸ਼ਃ। ਜਗਾਮ ਹृष੍ਟਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਉੱਚੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਤੇਨੈਵ ਰਥਮੁਖ੍ਯੇਨ ਮਨਸਸ੍ਤੁਲ੍ਯਗਾਮਿਨਾ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਨਾਦਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਧਰਮਰਾਜ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਧੁਨੀ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ,
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਖਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਕृष੍ਣਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਗਤੇ ਭਗਵਤਿ ਕृष੍ਣੇ ਦੇਵਕਿਨਨ੍ਦਨੇ। ਜਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਭਯਂ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ,
ਸਂਵਰ੍ਧਿਤਂ ਯਸ਼ੋ ਭੂਯਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਭਾਰਤ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਰ੍ਧਯਨ੍
ਉਸ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਂਹਿਤਮ੍। ਤਦ੍ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਠੀਕ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ऋषੇਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਧਰ੍ਮ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਭਰੀ; ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੇਙ੍ਗਿਤਜ੍ਞੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਸਂਵਿਵਰ੍ਤਯਿषੁਃ ਕਾਮਂ ਪਾਵਕਾਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਜਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਧਨੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੌ ਚ ਮਹੇषੁਧੀ। ਰਥਂ ਧ੍ਵਜਂ ਸਭਾਂ ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁ, ਅਖੁੱਤ ਤੀਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਸਭਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਧਨੁਰਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਰਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪਕ੍ਸ਼ੋ ਭੂਮਿਰ੍ਯਸ਼ੋ ਬਲਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਯਦਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਧਨੁ, ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰ, ਬਹਾਦਰੀ, ਪੱਖ, ਜ਼ਮੀਨ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਤਾਕਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਯਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕੋਸ਼ਸ੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਕਰਮਾਹਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਵਧਾਉਣਾ ਮੇਰਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਕਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਵਿਜਯਾਯ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦਿਸ਼ਂ ਧਨਦਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਤਿਥਾਵਥ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਚਾਭਿਪੂਜਿਤੇ
ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਸ ਪਾਸੇ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੈ, ਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਮਾਨਯੋਗ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਚ।
ਧਨਞ੍ਜਯਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਮ੍ਭੀਰਨਾਦਿਨ੍ਯਾਂ ਤਂ ਗਿਰਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਾਚ੍ਯਾਰ੍ਹਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਦੁਰ੍ਹृਦਾਮਪ੍ਰਹਰ੍षਾਯ ਸੁਹृਦਾਂ ਨਨ੍ਦਨਾਯ ਚ
ਯੋਗਯ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ।
ਵਿਜਯਸ੍ਤੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪਾਰ੍ਥ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਮਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਪਾਰਥ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਰੀ ਕਰੇਂਗਾ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਅਗ੍ਨਿਦਤ੍ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਰਥੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ। ਤਥੈਵ ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਯਮੌ ਚ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ
ਅੱਗ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ।
ਸਸੈਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਪੂਜਿਤਾਃ। ਦਿਸ਼ਂ ਧਨਪਤੇਰਿष੍ਟਾਮਜਯਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ; ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਨਚਾਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਨਕੁਲੋ ਰਾਜਨ੍ਦਿਸ਼ਂ ਵ੍ਯਜਯਤਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਪੂਰਬ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਦੱਖਣ, ਨਕੁਲ ਨੇ ਪੱਛਮ, ਤੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਆਸੀਤ੍ਪਰਮਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸੁਹृਦ੍ਗਣਵृਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉੱਚੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਰਦੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦਿਸ਼ਾਮਭਿਜਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਸ੍ਤਰੇਣਾਨੁਕੀਰ੍ਤਯ। ਨ ਹਿ ਤृਪ੍ਯਾਮਿ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ; ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣ ਕੇ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਧਨਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਜਯਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਤੇ। ਯੌਗਪਦ੍ਯੇਨ ਪਾਰ੍ਥੈਰ੍ਹਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤੇਯਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸੀ।
ਅਵਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਧਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਮਹਤ੍ਤ੍ਵੇ ਰਾਜਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਯ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ।