ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਹृषੀਕੇਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤਦਾ। ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਭੂਰੀਣੀ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੋ ਰਿਪੁਸੂਦਨਾਃ
ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਸਹ ਪਾਰ੍ਥਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ। ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਭੂਰਿਣੀ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਚ੍ਯੁਤਃ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਆਚੁਤ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਭੀਮੇਨ ਬਲਵਾਞ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਰਾਜਾਨੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚੇਮੇ ਬਨ੍ਧਨਾਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਭੀਮ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਰਾਜੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੈਦ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕੁਸ਼ਲਿਨੌ ਚੇਮੌ ਭੀਮਸੇਨਧਨਞ੍ਜਯੌ। ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਨਗਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵਕ੍ਸ਼ਤਾਵਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਅਖੰਡਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਭਾਰਤ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਕृष੍ਣਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ। ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚੈਵ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਯਥਾਯੋਗ ਪੂਜਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਜਰਾਸਨ੍ਧੇ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਵਿਹਿਤਂ ਜਯਮ੍। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰਾਸਾਦ੍ਯ ਮੁਮੁਦੇ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਹੋਈ; ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਡ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮਭਾषਤ। ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਪਾਤਿਤਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਤੁਸੀਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।'
ਮਾਗਧੋऽਸੌ ਬਲੋਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜਲਾਲ ਕਰਕੇ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਾਜਸੂਯ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੱਗ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤ੍ਵਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯਾਗਾਰ੍ਹੋऽਸ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਪੀਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਤੇਰੀ ਅਕਲ ਤੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਯੱਗ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਮ੍ਭਾष੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਰਥਵਰਂ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੌਂਤਿਆ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਥ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਤਂ ਰਥਮ੍
ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਉਹ ਰਥ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਮੁਦੇ ਫਲ੍ਗੁਨੇਨ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਫਾਲਗੁਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਧਰਮਰਾਜ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਥਾਵਯਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾਸ੍ਤੇ ਨृਪਾ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਦੇਸ਼ਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਯਾਨੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਸ੍ਤਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਵਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮਰਿਂ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪृਥਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਅੱਗੇ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ,
ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨਂ ਯਮਜੌ ਤਥਾ। ਧੌਮ੍ਯਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸੁਭਦਰਾ, ਭੀਮਸੇਨ, ਫਾਲਗੁਨ, ਯਮ ਦੇ ਜੁੜਵਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਧੌਮਯਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਨੁਧਾਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮੈਃ। ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਨੁਤ੍ਤਮਂ ਯਸ਼ਃ। ਜਗਾਮ ਹृष੍ਟਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਉੱਚੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਤੇਨੈਵ ਰਥਮੁਖ੍ਯੇਨ ਮਨਸਸ੍ਤੁਲ੍ਯਗਾਮਿਨਾ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਨਾਦਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਧਰਮਰਾਜ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਧੁਨੀ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ,
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਖਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਕृष੍ਣਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਗਤੇ ਭਗਵਤਿ ਕृष੍ਣੇ ਦੇਵਕਿਨਨ੍ਦਨੇ। ਜਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਭਯਂ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ,
ਸਂਵਰ੍ਧਿਤਂ ਯਸ਼ੋ ਭੂਯਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਭਾਰਤ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਰ੍ਧਯਨ੍
ਉਸ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਂਹਿਤਮ੍। ਤਦ੍ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਠੀਕ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ऋषੇਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਧਰ੍ਮ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਭਰੀ; ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੇਙ੍ਗਿਤਜ੍ਞੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਸਂਵਿਵਰ੍ਤਯਿषੁਃ ਕਾਮਂ ਪਾਵਕਾਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਜਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਧਨੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੌ ਚ ਮਹੇषੁਧੀ। ਰਥਂ ਧ੍ਵਜਂ ਸਭਾਂ ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁ, ਅਖੁੱਤ ਤੀਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਸਭਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਧਨੁਰਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਰਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪਕ੍ਸ਼ੋ ਭੂਮਿਰ੍ਯਸ਼ੋ ਬਲਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਯਦਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਧਨੁ, ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰ, ਬਹਾਦਰੀ, ਪੱਖ, ਜ਼ਮੀਨ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਤਾਕਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਯਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕੋਸ਼ਸ੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਕਰਮਾਹਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਵਧਾਉਣਾ ਮੇਰਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਕਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਵਿਜਯਾਯ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦਿਸ਼ਂ ਧਨਦਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਤਿਥਾਵਥ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਚਾਭਿਪੂਜਿਤੇ
ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਸ ਪਾਸੇ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੈ, ਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਮਾਨਯੋਗ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਚ।