ਜਰਾਸਨ੍ਧਾਤ੍ਮਜਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਦੇਵੋ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸਜਨਾਮਾਤ੍ਯਃ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸਹਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ ਨੀਚੈਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬਹੁਰਤ੍ਨਪੁਰੋਗਮਃ। ਸਹਦੇਵੋ ਨृਣਾਂ ਦੇਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਹਦੇਵ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਨੀਵਾਂ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਭਯਾਰ੍ਤਾਯ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਕृष੍ਣੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਭਯਂ ਤਦਾ। ਆਦਦੇऽਸ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਹਿੰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਕਬੂਲ ਕੀਤੇ।
ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਮ ਪਿਤ੍ਰਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਤਤ੍ਤੇ ਹृਦਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਪ੍ਰਾਸਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਪਿਤੁਰਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦੇਵਕਿਨਨ੍ਦਨ
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਹੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਾਤ੍ਤਥਾਰ੍ਜੁਨਾਤ੍। ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਵਿਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਤੇਰੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਸੁਖ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਰਿष। ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈ ਚ ਮਹਾਰਥੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਾਰਿਸ਼ਾ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਂਸ੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤੁਸ੍ਤ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਯੋਸ਼੍ਚ ਸ ਮਾਗਧਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਓ।' ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਗਧ ਪੁੱਤਰ—
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਪ੍ਯੁਤ। ਚਿਤਾਂ ਚਨ੍ਦਨਕਾष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਕਾਲੇਯਸਰਲੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚੰਦਨ, ਕਾਲੇ ਲਕੜ, ਤੇ ਸਰਲ ਦੀਆਂ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ।
ਕਾਲਾਗਰੁਸੁਨਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਤੈਲੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ। ਘृਤਧਾਰਾਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਮਨੋਭਿਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਕਾਲਾ ਅਗਰ, ਸੁਨੰਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇਲ, ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਿਤਾ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਮਨ੍ਤਾਦੇਵ ਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤੋऽਦਹਨ੍ਤ ਮਗਧਾਧਿਪਮ੍। ਉਦਕਂ ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇऽਥ ਸਹਦੇਵਃ ਸਹਾਨੁਜਃ
ਚੌਂਫੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ ਭੇਟਾਂ ਵੰਡੀਆਂ। ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਿਂ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਪਾਣ੍ਡਵੌ ਚ ਮਹਾਭਾਗੌ ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨਾਵੁਭੌ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੁਵਰਗ ਵੱਲ ਭੇਜ ਕੇ, ਸਹਦੇਵ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ — ਦੋ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ — ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਹ੍ਵਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਤ ਮਾਧਵਮ੍
ਉਹ ਮਾਧਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ।
ਹਸ੍ਤਿਨੋऽਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਵਾਸਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਦੀਯਤਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਯਥਾ ਵਾ ਮਨ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਗੋਵਿੰਦ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਪੜੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਸਮਝੋ।
ਭਯਾਰ੍ਤਾਯ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੋऽਭਯਂ ਤਦਾ। ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ ਰਾਜਾਨਂ ਸਹਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਮਾਗਧਾਨਾਂ ਮਹੀਪਾਲਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਾਤ੍ਮਜਂ ਤਦਾ। ਆਦਦੇ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਨੇ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ — ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ — ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਲਏ।
ਗਤ੍ਵੈਕਤ੍ਵਂ ਸ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਾਰ੍ਥਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਪਿ ਸਤ੍ਕृਤਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਮਤਿਮਾਨ੍ਤ੍ਰਾਜਾ ਪੁਨਰ੍ਬਾਰ੍ਹਦ੍ਰਥਂ ਪੁਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਇਕੱਲਾ ਵਾਪਸ ਬਾਰਹਦਰਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਪਾਰ੍ਥਾਭਾਯਂ ਸਹਿਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾਧਿਪੈਃ। ਯਥਾਵਯਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨृਪਤੀਨ੍ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਆਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਪ੍ਰਿਯੇਪ੍ਸੁਭਿਃ
ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਆਓ, ਜੇਕਰ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੋ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਾਧਵੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮੇਤਾਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ
ਮਾਧਵ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ 'ਹਾਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਹृषੀਕੇਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤਦਾ। ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਭੂਰੀਣੀ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੋ ਰਿਪੁਸੂਦਨਾਃ
ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਸਹ ਪਾਰ੍ਥਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ। ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਭੂਰਿਣੀ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਚ੍ਯੁਤਃ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਆਚੁਤ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਭੀਮੇਨ ਬਲਵਾਞ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਰਾਜਾਨੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚੇਮੇ ਬਨ੍ਧਨਾਨ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਭੀਮ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਰਾਜੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੈਦ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕੁਸ਼ਲਿਨੌ ਚੇਮੌ ਭੀਮਸੇਨਧਨਞ੍ਜਯੌ। ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਨਗਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵਕ੍ਸ਼ਤਾਵਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਅਖੰਡਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਭਾਰਤ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਕृष੍ਣਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ। ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚੈਵ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਯਥਾਯੋਗ ਪੂਜਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਜਰਾਸਨ੍ਧੇ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਵਿਹਿਤਂ ਜਯਮ੍। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰਾਸਾਦ੍ਯ ਮੁਮੁਦੇ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਹੋਈ; ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਡ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮਭਾषਤ। ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਪਾਤਿਤਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਤੁਸੀਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।'
ਮਾਗਧੋऽਸੌ ਬਲੋਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜਲਾਲ ਕਰਕੇ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਾਜਸੂਯ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੱਗ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤ੍ਵਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯਾਗਾਰ੍ਹੋऽਸ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਪੀਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਤੇਰੀ ਅਕਲ ਤੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਯੱਗ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।