ਤਤ੍ਰੈਨਂ ਨਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਤ੍ਕਾਰੇਣਾਭ੍ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਥੇ, ਸਭ ਨਾਗਰਿਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਬਨ੍ਧਨਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਨੋ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰੂਚੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੁਤਿਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਤੇ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਨੈਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਯਿ ਦੇਵਕਿਨਨ੍ਦਨੇ। ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਬਲੋਪੇਤੇ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਨਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਜਰਾਸਨ੍ਧਹ੍ਰਦੇ ਘੋਰੇ ਦੁਃਖਪਙ੍ਕੇ ਨਿਮਜ੍ਜਤਾਮ੍। ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਭ੍ਯੁਦ੍ਧਰਮਂ ਯਦਿਦਂ ਕृਤਮਦ੍ਯ ਵੈ
ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕੈਦ ਵਿੱਚੋਂ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਬਚਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੋ ਸਮਵਸਨ੍ਨਾਨਾਂ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਮਾਪ੍ਤਂ ਤੇ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਅੱਜ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦਾਰ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਮਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ਼ਾਧਿ ਨਃ ਪ੍ਰਣਤਿਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਿ ਨृਪੈਰ੍ਯਯਦ੍ਯਪਿ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਹੇ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ, ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹਾਂ, ਹੁਕਮ ਦੇ। ਜੇ ਕੰਮ ਔਖਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਜੇ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਹृਮ੍ਪੀਕੇਸ਼ਃ ਸਮਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਯਿਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੁਮਾਰ੍ਹਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—'
ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਤ੍ਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਃ। ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਹ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੋ।
ਤਤਃ ਸੁਪ੍ਰੀਤਮਨਸਸ੍ਤੇ ਨृਪਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ। ਤਥੇਤ੍ਯੇਵਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤਾਂ ਗਿਰਮ੍
ਤਦ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਰਤ੍ਨਭਾਜਂ ਚ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਪृਥਿਵੀਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਞ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਤੇषਾਂ ਤਦਨੁਕਮ੍ਪਯਾ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਦਾਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀਆਂ।
ਜਰਾਸਨ੍ਧਾਤ੍ਮਜਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਦੇਵੋ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸਜਨਾਮਾਤ੍ਯਃ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸਹਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ ਨੀਚੈਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬਹੁਰਤ੍ਨਪੁਰੋਗਮਃ। ਸਹਦੇਵੋ ਨृਣਾਂ ਦੇਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਹਦੇਵ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਨੀਵਾਂ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਭਯਾਰ੍ਤਾਯ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਕृष੍ਣੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਭਯਂ ਤਦਾ। ਆਦਦੇऽਸ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਹਿੰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਕਬੂਲ ਕੀਤੇ।
ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਮ ਪਿਤ੍ਰਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਤਤ੍ਤੇ ਹृਦਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਪ੍ਰਾਸਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਪਿਤੁਰਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦੇਵਕਿਨਨ੍ਦਨ
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਹੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਾਤ੍ਤਥਾਰ੍ਜੁਨਾਤ੍। ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਵਿਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਤੇਰੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਸੁਖ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਰਿष। ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈ ਚ ਮਹਾਰਥੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਾਰਿਸ਼ਾ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਂਸ੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤੁਸ੍ਤ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਯੋਸ਼੍ਚ ਸ ਮਾਗਧਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਓ।' ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਗਧ ਪੁੱਤਰ—
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਪ੍ਯੁਤ। ਚਿਤਾਂ ਚਨ੍ਦਨਕਾष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਕਾਲੇਯਸਰਲੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚੰਦਨ, ਕਾਲੇ ਲਕੜ, ਤੇ ਸਰਲ ਦੀਆਂ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ।
ਕਾਲਾਗਰੁਸੁਨਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਤੈਲੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ। ਘृਤਧਾਰਾਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਮਨੋਭਿਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਕਾਲਾ ਅਗਰ, ਸੁਨੰਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇਲ, ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਿਤਾ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਮਨ੍ਤਾਦੇਵ ਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤੋऽਦਹਨ੍ਤ ਮਗਧਾਧਿਪਮ੍। ਉਦਕਂ ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇऽਥ ਸਹਦੇਵਃ ਸਹਾਨੁਜਃ
ਚੌਂਫੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ ਭੇਟਾਂ ਵੰਡੀਆਂ। ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਿਂ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਪਾਣ੍ਡਵੌ ਚ ਮਹਾਭਾਗੌ ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨਾਵੁਭੌ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੁਵਰਗ ਵੱਲ ਭੇਜ ਕੇ, ਸਹਦੇਵ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ — ਦੋ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ — ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਹ੍ਵਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਤ ਮਾਧਵਮ੍
ਉਹ ਮਾਧਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ।
ਹਸ੍ਤਿਨੋऽਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਵਾਸਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਦੀਯਤਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਯਥਾ ਵਾ ਮਨ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਗੋਵਿੰਦ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਪੜੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਸਮਝੋ।
ਭਯਾਰ੍ਤਾਯ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੋऽਭਯਂ ਤਦਾ। ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ ਰਾਜਾਨਂ ਸਹਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਮਾਗਧਾਨਾਂ ਮਹੀਪਾਲਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਾਤ੍ਮਜਂ ਤਦਾ। ਆਦਦੇ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਨੇ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ — ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ — ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਲਏ।
ਗਤ੍ਵੈਕਤ੍ਵਂ ਸ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਾਰ੍ਥਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਪਿ ਸਤ੍ਕृਤਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਮਤਿਮਾਨ੍ਤ੍ਰਾਜਾ ਪੁਨਰ੍ਬਾਰ੍ਹਦ੍ਰਥਂ ਪੁਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਇਕੱਲਾ ਵਾਪਸ ਬਾਰਹਦਰਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਪਾਰ੍ਥਾਭਾਯਂ ਸਹਿਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾਧਿਪੈਃ। ਯਥਾਵਯਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨृਪਤੀਨ੍ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਆਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਪ੍ਰਿਯੇਪ੍ਸੁਭਿਃ
ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਆਓ, ਜੇਕਰ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੋ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਾਧਵੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮੇਤਾਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ
ਮਾਧਵ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ 'ਹਾਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।