ਤਤਃ ਕृष੍ਣਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਂ ਤਦਾ। ਰਥਸ੍ਥਂ ਮਾਗਧਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਲੋਕ ਬਿਲਕੁਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਹਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਰਥੋ ਵਾਯੁਸਮੋ ਜਵੇ। ਅਧਿष੍ਠਿਤਃ ਸ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਕृष੍ਣੇਨਾਤੀਵ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਸਙ੍ਗੋ ਦੇਵਵਿਹਿਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਥਵਰੇ ਧ੍ਵਜਃ। ਯੋਜਨਾਦ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਇੱਕ ਝੰਡਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਲਾਇਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੋਂ ਵੀ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣੋऽਥ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਸ ਚਾਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ ਤੇਨਾਸੀਚ੍ਚੈਤ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਪਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਨਾਦੈਃ ਸਹ ਭੂਤੈਰ੍ਧ੍ਵਜਾਲਯੈਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਥਵਰੇ ਤਸ੍ਥੌ ਗੁਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨਃ
ਵੱਡੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ, ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ, ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਹਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤੇਜਸਾऽऽਭ੍ਯਾਧਿਕਂ ਬਭੌ। ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਸਹਸ੍ਰਕਿਰਣਾਵृਤਃ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ।
ਨ ਸਜ੍ਜਤਿ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਰਿष੍ਯਤੇ। ਦਿਵ੍ਯੋ ਧ੍ਵਜਵਰੋ ਰਾਜਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਚੇਹ ਮਾਨੁषੈਃ
ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਦਿਵਿਆ, ਵਧੀਆ ਝੰਡਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸਮਨਿਃ ਸ੍ਵਨਮ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਅਚੂਤ, ਦੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਂ ਲੇਭੇ ਵਾਸਵਾਦ੍ਰਾਜਾ ਵਸੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬृਹਦ੍ਰਥਃ। ਬृਹਦ੍ਰਥਾਤ੍ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਾਰ੍ਹਦ੍ਰਥੋ ਰਥਮ੍
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਵਸੁ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਸਵ ਤੋਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਤੋਂ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਬਾਰਹਦਰਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੇਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਤਤਃ। ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਾਦ੍ਬਹਿਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਮਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਲ ਕੇ ਗਿਰਿਵਰਜ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਇੱਕ ਢੁਕਵੀਂ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਨਂ ਨਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਤ੍ਕਾਰੇਣਾਭ੍ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਥੇ, ਸਭ ਨਾਗਰਿਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਬਨ੍ਧਨਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਨੋ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰੂਚੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੁਤਿਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਤੇ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਨੈਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਯਿ ਦੇਵਕਿਨਨ੍ਦਨੇ। ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਬਲੋਪੇਤੇ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਨਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਜਰਾਸਨ੍ਧਹ੍ਰਦੇ ਘੋਰੇ ਦੁਃਖਪਙ੍ਕੇ ਨਿਮਜ੍ਜਤਾਮ੍। ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਭ੍ਯੁਦ੍ਧਰਮਂ ਯਦਿਦਂ ਕृਤਮਦ੍ਯ ਵੈ
ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕੈਦ ਵਿੱਚੋਂ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਬਚਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੋ ਸਮਵਸਨ੍ਨਾਨਾਂ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਮਾਪ੍ਤਂ ਤੇ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਅੱਜ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦਾਰ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਮਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ਼ਾਧਿ ਨਃ ਪ੍ਰਣਤਿਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਿ ਨृਪੈਰ੍ਯਯਦ੍ਯਪਿ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਹੇ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ, ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹਾਂ, ਹੁਕਮ ਦੇ। ਜੇ ਕੰਮ ਔਖਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਜੇ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਹृਮ੍ਪੀਕੇਸ਼ਃ ਸਮਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਯਿਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੁਮਾਰ੍ਹਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—'
ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਤ੍ਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਃ। ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਹ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੋ।
ਤਤਃ ਸੁਪ੍ਰੀਤਮਨਸਸ੍ਤੇ ਨृਪਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ। ਤਥੇਤ੍ਯੇਵਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤਾਂ ਗਿਰਮ੍
ਤਦ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਰਤ੍ਨਭਾਜਂ ਚ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਪृਥਿਵੀਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਞ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਤੇषਾਂ ਤਦਨੁਕਮ੍ਪਯਾ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਦਾਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀਆਂ।
ਜਰਾਸਨ੍ਧਾਤ੍ਮਜਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਦੇਵੋ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸਜਨਾਮਾਤ੍ਯਃ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸਹਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ ਨੀਚੈਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬਹੁਰਤ੍ਨਪੁਰੋਗਮਃ। ਸਹਦੇਵੋ ਨृਣਾਂ ਦੇਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਹਦੇਵ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਨੀਵਾਂ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਭਯਾਰ੍ਤਾਯ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਕृष੍ਣੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਭਯਂ ਤਦਾ। ਆਦਦੇऽਸ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਹਿੰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਕਬੂਲ ਕੀਤੇ।
ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਮ ਪਿਤ੍ਰਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਤਤ੍ਤੇ ਹृਦਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਪ੍ਰਾਸਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਪਿਤੁਰਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦੇਵਕਿਨਨ੍ਦਨ
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਹੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਾਤ੍ਤਥਾਰ੍ਜੁਨਾਤ੍। ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਵਿਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਤੇਰੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਸੁਖ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਰਿष। ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈ ਚ ਮਹਾਰਥੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਾਰਿਸ਼ਾ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਂਸ੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤੁਸ੍ਤ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਯੋਸ਼੍ਚ ਸ ਮਾਗਧਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਓ।' ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਗਧ ਪੁੱਤਰ—
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਪ੍ਯੁਤ। ਚਿਤਾਂ ਚਨ੍ਦਨਕਾष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਕਾਲੇਯਸਰਲੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚੰਦਨ, ਕਾਲੇ ਲਕੜ, ਤੇ ਸਰਲ ਦੀਆਂ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ।
ਕਾਲਾਗਰੁਸੁਨਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਤੈਲੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ। ਘृਤਧਾਰਾਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਮਨੋਭਿਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਕਾਲਾ ਅਗਰ, ਸੁਨੰਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇਲ, ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਿਤਾ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।