ਜਰਾਸਨ੍ਧਰਥਂ ਕृष੍ਣੋ ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪਤਾਕਿਨਮ੍। ਆਰੋਪ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਚੈਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵੈ ਰਤ੍ਨੁਭੁਜਂ ਕृष੍ਣਂ ਰਤ੍ਨਾਰ੍ਹਂ ਪृਥਿਵੀਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਰਾਜਾਨਂ ਚਕ੍ਰਰਾਸਾਦ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਲਾਇਕ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਜਿਤਾਰਿਃ ਸਹ ਰਾਜਭਿਃ। ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਾਤ੍
ਬਿਨਾ ਘਾਟੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਿਵਯ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਯਃ ਸ ਸੋਦਰ੍ਯਵਾਨ੍ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਯੋਧੀ ਕृष੍ਣਸਾਰਥਿਃ। ਅਭ੍ਯਾਸਘਾਤੀ ਸਨ੍ਦृਸ਼੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਭਿਃ
ਜੋ ਸੋਦਰਯਵਾਨ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੇਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਾਭ੍ਯਾਂ ਯੋਧਾਭ੍ਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਕृष੍ਣਸਾਰਥਿਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਥਵਰ੍ਯੋऽਸੌ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਭਿਃ
ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਵਜੋਂ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਰਵਿष੍ਣੂ ਹਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤਾਰਕਾਮਯੇ। ਰਥੇਨ ਤੇਨ ਵੈ ਕृष੍ਣ ਉਪਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਤਦਾ
ਇਸੇ ਰਥ 'ਤੇ ਕਦੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਏਵਮੇਤੌ ਮਹਾਬਾਹੂ ਤਦਾ ਦੁष੍ਕਰਕਾਰਿਣੌ। ਕृष੍ਣਪ੍ਰਣੀਤੌ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਥੇ ਕੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯਵੋਚਨ੍ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਤਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਪੁਰਾਲਯਾਃ। ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਾਤਜਵੈਰ੍ਹਯੈਃ
ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ, ਵਾਤ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਤਪ੍ਤਚਾਮੀਕਰਾਭੇਣ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ। ਮੇਘਨਿਰ੍ਘੋषਨਾਦੇਨ ਜੈਤ੍ਰੇਣਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਾ
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਜਘਾਨ ਨਵਤੀਰ੍ਨਵ। ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮਹृष੍ਯਨ੍ਤ ਰਥਂ ਤੇ ਪੁਰੁषਰ੍ਥਭਾਃ
ਇਸ ਰਥ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਨਵਵੇਂ ਨੌ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਂ ਤਦਾ। ਰਥਸ੍ਥਂ ਮਾਗਧਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਲੋਕ ਬਿਲਕੁਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਹਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਰਥੋ ਵਾਯੁਸਮੋ ਜਵੇ। ਅਧਿष੍ਠਿਤਃ ਸ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਕृष੍ਣੇਨਾਤੀਵ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਸਙ੍ਗੋ ਦੇਵਵਿਹਿਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਥਵਰੇ ਧ੍ਵਜਃ। ਯੋਜਨਾਦ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਇੱਕ ਝੰਡਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਲਾਇਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੋਂ ਵੀ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣੋऽਥ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਸ ਚਾਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ ਤੇਨਾਸੀਚ੍ਚੈਤ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਪਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਨਾਦੈਃ ਸਹ ਭੂਤੈਰ੍ਧ੍ਵਜਾਲਯੈਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਥਵਰੇ ਤਸ੍ਥੌ ਗੁਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨਃ
ਵੱਡੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ, ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ, ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਹਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤੇਜਸਾऽऽਭ੍ਯਾਧਿਕਂ ਬਭੌ। ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਸਹਸ੍ਰਕਿਰਣਾਵृਤਃ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ।
ਨ ਸਜ੍ਜਤਿ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਰਿष੍ਯਤੇ। ਦਿਵ੍ਯੋ ਧ੍ਵਜਵਰੋ ਰਾਜਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਚੇਹ ਮਾਨੁषੈਃ
ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਦਿਵਿਆ, ਵਧੀਆ ਝੰਡਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸਮਨਿਃ ਸ੍ਵਨਮ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਅਚੂਤ, ਦੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਂ ਲੇਭੇ ਵਾਸਵਾਦ੍ਰਾਜਾ ਵਸੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬृਹਦ੍ਰਥਃ। ਬृਹਦ੍ਰਥਾਤ੍ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਾਰ੍ਹਦ੍ਰਥੋ ਰਥਮ੍
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਵਸੁ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਸਵ ਤੋਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਤੋਂ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਬਾਰਹਦਰਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੇਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਤਤਃ। ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਾਦ੍ਬਹਿਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਮਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਲ ਕੇ ਗਿਰਿਵਰਜ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਇੱਕ ਢੁਕਵੀਂ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਨਂ ਨਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਤ੍ਕਾਰੇਣਾਭ੍ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਥੇ, ਸਭ ਨਾਗਰਿਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਬਨ੍ਧਨਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਨੋ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰੂਚੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੁਤਿਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਤੇ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਨੈਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਯਿ ਦੇਵਕਿਨਨ੍ਦਨੇ। ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਬਲੋਪੇਤੇ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਨਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਜਰਾਸਨ੍ਧਹ੍ਰਦੇ ਘੋਰੇ ਦੁਃਖਪਙ੍ਕੇ ਨਿਮਜ੍ਜਤਾਮ੍। ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਭ੍ਯੁਦ੍ਧਰਮਂ ਯਦਿਦਂ ਕृਤਮਦ੍ਯ ਵੈ
ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕੈਦ ਵਿੱਚੋਂ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਬਚਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੋ ਸਮਵਸਨ੍ਨਾਨਾਂ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਮਾਪ੍ਤਂ ਤੇ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਅੱਜ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦਾਰ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਮਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ਼ਾਧਿ ਨਃ ਪ੍ਰਣਤਿਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਿ ਨृਪੈਰ੍ਯਯਦ੍ਯਪਿ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਹੇ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ, ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹਾਂ, ਹੁਕਮ ਦੇ। ਜੇ ਕੰਮ ਔਖਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਜੇ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਹृਮ੍ਪੀਕੇਸ਼ਃ ਸਮਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਯਿਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੁਮਾਰ੍ਹਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—'
ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਤ੍ਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਃ। ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਹ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੋ।
ਤਤਃ ਸੁਪ੍ਰੀਤਮਨਸਸ੍ਤੇ ਨृਪਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ। ਤਥੇਤ੍ਯੇਵਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤਾਂ ਗਿਰਮ੍
ਤਦ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਰਤ੍ਨਭਾਜਂ ਚ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਪृਥਿਵੀਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਞ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਤੇषਾਂ ਤਦਨੁਕਮ੍ਪਯਾ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਦਾਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀਆਂ।