ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹ। ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਿਮਵਾਨ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਕਿਂਨੁਸ੍ਵਿਦ੍ਦੀਰ੍ਯਤੇ ਮਹੀ
ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਲੋਕ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਕੀ ਹਿਮਾਲਿਆ ਟੁੱਟ ਗਿਆ? ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਹੀ ਚਿਰ ਰਹੀ ਹੈ?'
ਇਤਿ ਵੈ ਮਾਗਧਾ ਜਜ੍ਞੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਨਿਖਨਾਤ੍। `ਤਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਗਧ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ; ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ—
ਭੀਮਸੇਨਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ। ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵੈ ਤਤ੍ਤੁ ਜਰਾਸਨ੍ਧਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਕੜ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਨਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਜ੍ਞਾਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਾਦਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਦ੍ਵਿਧਾ ਬਭਞ੍ਜ ਤਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਵਿਨਨਾਦ ਚ
ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਪੈਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਗੱਜ ਪਿਆ।
ਪੁਨਃ ਸਨ੍ਧਾਯ ਤੁ ਤਦਾ ਜਰਾਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਭੀਮੇਨ ਚ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਪਰ ਫਿਰ, ਜਰਾਸੰਧ ਫੇਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਹੱਥੀਂ ਹੱਥੀ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਸਰ੍ਵਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਾਵਹਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦੀ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੁਨਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਮਿਰਿਣਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਵਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਮਾਧਵਃ। ਵ੍ਯਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਤਤ੍ਤੁ ਜਰਾਸਨ੍ਧਵਧੇਪ੍ਸਯਾ
ਫੇਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਲਟ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਦਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਚ ਮਾਗਧਮ੍। ਦ੍ਵਿਧਾ ਵ੍ਯਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਚ੍ਚ ਨਨਾਦ ਹ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਗੱਜ ਪਿਆ।
ਸ਼ੁष੍ਕਮਾਂਸਾਸ੍ਥਿਮੇਦਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਭਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਿष੍ਕਪਿਣ੍ਡਕਟਃ। ਸ਼ਵਭੂਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਪਿਣ੍ਡੀਕृਤ ਇਵਾਬਬੌ
ਉਸ ਦਾ ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ, ਮੱਦ ਤੇ ਚਮੜੀ ਸੁੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਚਿਰ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਰਾਜਾ, ਲੱਤ ਬਣੇ ਹੋਏ ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਲਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਮਿਵ ਤਂ ਨृਪਮ੍। ਰਾਤ੍ਰੌ ਗਤਾਸੁਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮੁਰਰਿਨ੍ਦਮਾਃ
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹੱਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਮਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਜਰਾਸਨ੍ਧਰਥਂ ਕृष੍ਣੋ ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪਤਾਕਿਨਮ੍। ਆਰੋਪ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਚੈਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵੈ ਰਤ੍ਨੁਭੁਜਂ ਕृष੍ਣਂ ਰਤ੍ਨਾਰ੍ਹਂ ਪृਥਿਵੀਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਰਾਜਾਨਂ ਚਕ੍ਰਰਾਸਾਦ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਲਾਇਕ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਜਿਤਾਰਿਃ ਸਹ ਰਾਜਭਿਃ। ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਾਤ੍
ਬਿਨਾ ਘਾਟੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਿਵਯ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਯਃ ਸ ਸੋਦਰ੍ਯਵਾਨ੍ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਯੋਧੀ ਕृष੍ਣਸਾਰਥਿਃ। ਅਭ੍ਯਾਸਘਾਤੀ ਸਨ੍ਦृਸ਼੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਭਿਃ
ਜੋ ਸੋਦਰਯਵਾਨ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੇਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਾਭ੍ਯਾਂ ਯੋਧਾਭ੍ਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਕृष੍ਣਸਾਰਥਿਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਥਵਰ੍ਯੋऽਸੌ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਭਿਃ
ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਵਜੋਂ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਰਵਿष੍ਣੂ ਹਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤਾਰਕਾਮਯੇ। ਰਥੇਨ ਤੇਨ ਵੈ ਕृष੍ਣ ਉਪਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਤਦਾ
ਇਸੇ ਰਥ 'ਤੇ ਕਦੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਏਵਮੇਤੌ ਮਹਾਬਾਹੂ ਤਦਾ ਦੁष੍ਕਰਕਾਰਿਣੌ। ਕृष੍ਣਪ੍ਰਣੀਤੌ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਥੇ ਕੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯਵੋਚਨ੍ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਤਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਪੁਰਾਲਯਾਃ। ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਾਤਜਵੈਰ੍ਹਯੈਃ
ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ, ਵਾਤ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਤਪ੍ਤਚਾਮੀਕਰਾਭੇਣ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ। ਮੇਘਨਿਰ੍ਘੋषਨਾਦੇਨ ਜੈਤ੍ਰੇਣਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਾ
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਜਘਾਨ ਨਵਤੀਰ੍ਨਵ। ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮਹृष੍ਯਨ੍ਤ ਰਥਂ ਤੇ ਪੁਰੁषਰ੍ਥਭਾਃ
ਇਸ ਰਥ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਨਵਵੇਂ ਨੌ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਂ ਤਦਾ। ਰਥਸ੍ਥਂ ਮਾਗਧਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਲੋਕ ਬਿਲਕੁਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਹਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਰਥੋ ਵਾਯੁਸਮੋ ਜਵੇ। ਅਧਿष੍ਠਿਤਃ ਸ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਕृष੍ਣੇਨਾਤੀਵ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਸਙ੍ਗੋ ਦੇਵਵਿਹਿਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਥਵਰੇ ਧ੍ਵਜਃ। ਯੋਜਨਾਦ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਇੱਕ ਝੰਡਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਲਾਇਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੋਂ ਵੀ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣੋऽਥ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਸ ਚਾਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ ਤੇਨਾਸੀਚ੍ਚੈਤ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਪਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਨਾਦੈਃ ਸਹ ਭੂਤੈਰ੍ਧ੍ਵਜਾਲਯੈਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਥਵਰੇ ਤਸ੍ਥੌ ਗੁਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨਃ
ਵੱਡੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ, ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ, ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਹਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤੇਜਸਾऽऽਭ੍ਯਾਧਿਕਂ ਬਭੌ। ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਸਹਸ੍ਰਕਿਰਣਾਵृਤਃ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ।
ਨ ਸਜ੍ਜਤਿ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਰਿष੍ਯਤੇ। ਦਿਵ੍ਯੋ ਧ੍ਵਜਵਰੋ ਰਾਜਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਚੇਹ ਮਾਨੁषੈਃ
ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਦਿਵਿਆ, ਵਧੀਆ ਝੰਡਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸਮਨਿਃ ਸ੍ਵਨਮ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਅਚੂਤ, ਦੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਂ ਲੇਭੇ ਵਾਸਵਾਦ੍ਰਾਜਾ ਵਸੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬृਹਦ੍ਰਥਃ। ਬृਹਦ੍ਰਥਾਤ੍ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਾਰ੍ਹਦ੍ਰਥੋ ਰਥਮ੍
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਵਸੁ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਸਵ ਤੋਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਤੋਂ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਬਾਰਹਦਰਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੇਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਤਤਃ। ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਾਦ੍ਬਹਿਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਮਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਲ ਕੇ ਗਿਰਿਵਰਜ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਇੱਕ ਢੁਕਵੀਂ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।