ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕੌ ਦੀਰ੍ਘਭੁਜੌ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲਾਵੁਭੌ। ਬਾਹੁਭਿਃ ਸਮਸਜ੍ਜੋਤਾਮਾਯਸੈਃ ਪਰਿਘੈਰਿਵ
ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਕੁਸ਼ਲ ਪਹلوان ਸਨ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਐਸੇ ਟਕਰਾਏ ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡੇ ਹੋਣ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਥਮੇऽਹਨਿ। ਤਦਾ ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਦਿਨਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ। ਅਨਾਹਾਰਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਵਰ੍ਤਤ
ਇਹ ਲੜਾਈ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਿਨਾਂ ਖਾਧੇ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਆਰਾਮ, ਚਲਦੀ ਰਹੀ।
ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮਵੇਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ। ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਤੁ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਮਾਗਧਃ ਕ੍ਲਮਾਤ੍
ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਵੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜਾਰੀ ਰਹੀ; ਪਰ ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਥੱਕ ਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਤਥਾ ਕ੍ਲਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਞ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਉਵਾਚ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾਣਂ ਭੀਮਂ ਸਮ੍ਬੋਧਯਨ੍ਨਿਵ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਐਸਾ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ।
ਕ੍ਲਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਪੀਡਯਿਤੁਂ ਰਣੇ। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਜਹ੍ਯਾਜ੍ਜੀਵਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਵੈਰੀ ਥੱਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਬਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇऽਦ੍ਯੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਪੀਡਨੀਯੋ ਜਨਾਧਿਪਃ। ਸਮਮੇਤੇਨ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਲਈ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਅੱਜ ਹੀ ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਬਾ; ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃਸ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਜਰਾਸਨ੍ਦਸ੍ਯ ਤਦ੍ਰਨ੍ਧ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਵਧੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੂ ਭੀਮ ਨੇ, ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਮਜਿਤਂ ਜੇਤੁਂ ਜਰਾਸਨ੍ਦਂ ਵृਕੋਦਰਃ। ਸਂਰਮ੍ਭਾਦ੍ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਤਃ ਕृष੍ਣਮੁਵਾਚ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਵਧੋਪ੍ਸਯਾ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਲੈ ਕੇ, ਆਖਿਆ।
ਨਾਯਂ ਪਾਪੋ ਮਯਾ ਕृष੍ਣ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਦਨੁਰੋਧਿਤੁਮ੍। ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਯਦੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਬਾਨ੍ਧਵਕ੍ਸ਼ਯਕृਤ੍ਤਵ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਤ੍ਵਰਯਨ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਵਧੇਪ੍ਸਯਾ
ਭੀਮ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਤੇ ਦੈਵਂ ਪਰਂ ਸਤ੍ਵਂ ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਃ। ਬਲਂ ਭੀਮਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਸ਼ੁ ਤਦਦ੍ਯ ਵੈ
ਹੇ ਭੀਮ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ, ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਮਾਰੁਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਜਰਾਸੰਧ ਉੱਤੇ ਦਿਖਾ।
ਤਵੈष ਵਧ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਇਤ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਤ੍ਵਸ਼੍ਰੌषਂ ਯਦਾ ਵਾਯੁਰਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਜਰਾਸੰਧ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਲਈ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਜਦ ਹਵਾ ਵੱਗੀ ਸੀ।
ਗੋਮਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਯੇਨੈष ਪਰਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਬਲਦੇਵਬਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੋऽਨ੍ਯੋ ਜੀਵੇਤ੍ਤੁ ਮਾਗਧਾਤ੍
ਗੋਮੰਤ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਕਦੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਗਧਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਬਚ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਤਦਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਵਿਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਦृਤੇ ਨ ਮਹਾਬਲ। ਵਾਯੁਂ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜਹੀਮਂ ਮਗਧਾਧਿਪਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਹਵਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਇਸ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਮਨਸਾऽऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਾਰੁਤਮ੍। ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰੁਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨਬਲਾਵਿष੍ਟੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਬਲਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਬਭਞ੍ਜ ਪृष੍ਟਂ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਵਿਨਨਾਦ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਕਰੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਰਣਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਪਿष੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਚ ਗਰ੍ਜਤਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਅਭਵਤ੍ਤੁਮੁਲੋ ਨਾਦਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਭਯਙ੍ਕਰਃ। ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਮਾਗਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਗਰ੍ਭਾਸ਼੍ਚ ਸੁਸ੍ਰੁਵੁਃ
ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਮਗਧ ਵਾਸੀ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹ। ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਿਮਵਾਨ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਕਿਂਨੁਸ੍ਵਿਦ੍ਦੀਰ੍ਯਤੇ ਮਹੀ
ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਲੋਕ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਕੀ ਹਿਮਾਲਿਆ ਟੁੱਟ ਗਿਆ? ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਹੀ ਚਿਰ ਰਹੀ ਹੈ?'
ਇਤਿ ਵੈ ਮਾਗਧਾ ਜਜ੍ਞੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਨਿਖਨਾਤ੍। `ਤਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਗਧ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ; ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ—
ਭੀਮਸੇਨਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ। ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵੈ ਤਤ੍ਤੁ ਜਰਾਸਨ੍ਧਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਕੜ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਨਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਜ੍ਞਾਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਾਦਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਦ੍ਵਿਧਾ ਬਭਞ੍ਜ ਤਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਵਿਨਨਾਦ ਚ
ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਪੈਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਗੱਜ ਪਿਆ।
ਪੁਨਃ ਸਨ੍ਧਾਯ ਤੁ ਤਦਾ ਜਰਾਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਭੀਮੇਨ ਚ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਪਰ ਫਿਰ, ਜਰਾਸੰਧ ਫੇਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਹੱਥੀਂ ਹੱਥੀ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਸਰ੍ਵਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਾਵਹਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦੀ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੁਨਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਮਿਰਿਣਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਵਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਮਾਧਵਃ। ਵ੍ਯਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਤਤ੍ਤੁ ਜਰਾਸਨ੍ਧਵਧੇਪ੍ਸਯਾ
ਫੇਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਲਟ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਦਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਚ ਮਾਗਧਮ੍। ਦ੍ਵਿਧਾ ਵ੍ਯਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਚ੍ਚ ਨਨਾਦ ਹ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਗੱਜ ਪਿਆ।
ਸ਼ੁष੍ਕਮਾਂਸਾਸ੍ਥਿਮੇਦਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਭਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਿष੍ਕਪਿਣ੍ਡਕਟਃ। ਸ਼ਵਭੂਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਪਿਣ੍ਡੀਕृਤ ਇਵਾਬਬੌ
ਉਸ ਦਾ ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ, ਮੱਦ ਤੇ ਚਮੜੀ ਸੁੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਚਿਰ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਰਾਜਾ, ਲੱਤ ਬਣੇ ਹੋਏ ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਲਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਮਿਵ ਤਂ ਨृਪਮ੍। ਰਾਤ੍ਰੌ ਗਤਾਸੁਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮੁਰਰਿਨ੍ਦਮਾਃ
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹੱਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਮਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।