ਤृਣਪੀਡਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਪੂਰ੍ਣਯੋਗਂ ਸਮੁष੍ਟਿਕਮ੍। ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਯੁਦ੍ਧਾਨਿ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ 'ਘਾਹ ਦਬਾਉਣ', 'ਪੂਰੀ ਮਿਲਾਪ' ਤੇ 'ਮੁੱਕਾ ਫੜ' ਵਰਗੀਆਂ ਕਈ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਅਜ਼ਮਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਤੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮੇਤਾਃ ਪੁਰਵਾਸਿਨਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਣਿਜਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖਣ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਪਾਰੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖ਼ਤਰੀ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨਿਰਨ੍ਤਰਮਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰ ਜਨੌਘੈਰਭਿਸਂਵृਤਮ੍
ਸ਼ੂਦਰ, ਬਹਾਦਰ ਆਦਮੀ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ—ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਓਹ ਥਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਯੋਰਥ ਭੁਜਾਘਾਤਾਨ੍ਨਿਗ੍ਰਹਪ੍ਰਗ੍ਰਹਾਤ੍ਤਥਾ। ਆਸੀਤ੍ਸੁਭੀਮਸਮ੍ਪਾਤੋ ਵਜ੍ਰਪਰ੍ਵਤਯੋਰਿਵ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ, ਫੜਨ ਤੇ ਛੁਡਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਟੱਕਰ ਹੋਵੇ।
ਉਭੌ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟੌ ਬਲੇਨ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੌ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੂ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ
ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੱਭਦੇ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਰਿਵ ਤੌ ਮੇषੌ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਿਵ ਨਿਸ਼ਾਚਰੌ। ਪਦੈਰਿਵ ਸ਼ੁਭਾਵਸ਼੍ਵੌ ਤੁਣ੍ਡਾਭ੍ਯਾਂ ਤਿਤ੍ਤਿਰੀ ਇਵ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਛਾਂ ਵਾਂਗ ਟੱਕਰਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਜਣਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਤਿਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚੁੰਝਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ।
ਤਦ੍ਭੀਮਮੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਜਨਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਦੁਪਪ੍ਲਵੇ। ਬਲਿਨੋਃ ਸਂਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਭੀੜ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਹੋਰ ਵੀ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਪ੍ਰਕਰ੍षਣਾਕਰ੍षਣਾਭ੍ਯਾਮਨੁਕਰ੍षਵਿਕਰ੍षਣੈਃ। ਆਚਕਰ੍षਤੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਾਨੁਭਿਸ਼੍ਚਾਵਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਉਹ ਖਿੱਚਣ, ਘਸੀਟਣ, ਵਾਪਸ ਖਿੱਚਣ ਤੇ ਮੋੜਨ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਪਾषਾਣਸਙ੍ਘਾਤਨਿਭੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਟਕਰਾਂ ਵਾਲੇ ਘੁੰਸਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਮੁष੍ਟਿਨਾ। ਭੀਮੋषਿ ਤਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਭਿਜਘਾਨ ਹ
ਫਿਰ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ; ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕੌ ਦੀਰ੍ਘਭੁਜੌ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲਾਵੁਭੌ। ਬਾਹੁਭਿਃ ਸਮਸਜ੍ਜੋਤਾਮਾਯਸੈਃ ਪਰਿਘੈਰਿਵ
ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਕੁਸ਼ਲ ਪਹلوان ਸਨ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਐਸੇ ਟਕਰਾਏ ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡੇ ਹੋਣ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਥਮੇऽਹਨਿ। ਤਦਾ ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਦਿਨਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ। ਅਨਾਹਾਰਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਵਰ੍ਤਤ
ਇਹ ਲੜਾਈ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਿਨਾਂ ਖਾਧੇ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਆਰਾਮ, ਚਲਦੀ ਰਹੀ।
ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮਵੇਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ। ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਤੁ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਮਾਗਧਃ ਕ੍ਲਮਾਤ੍
ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਵੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜਾਰੀ ਰਹੀ; ਪਰ ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਥੱਕ ਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਤਥਾ ਕ੍ਲਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਞ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਉਵਾਚ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾਣਂ ਭੀਮਂ ਸਮ੍ਬੋਧਯਨ੍ਨਿਵ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਐਸਾ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ।
ਕ੍ਲਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਪੀਡਯਿਤੁਂ ਰਣੇ। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਜਹ੍ਯਾਜ੍ਜੀਵਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਵੈਰੀ ਥੱਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਬਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇऽਦ੍ਯੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਪੀਡਨੀਯੋ ਜਨਾਧਿਪਃ। ਸਮਮੇਤੇਨ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਲਈ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਅੱਜ ਹੀ ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਬਾ; ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃਸ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਜਰਾਸਨ੍ਦਸ੍ਯ ਤਦ੍ਰਨ੍ਧ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਵਧੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੂ ਭੀਮ ਨੇ, ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਮਜਿਤਂ ਜੇਤੁਂ ਜਰਾਸਨ੍ਦਂ ਵृਕੋਦਰਃ। ਸਂਰਮ੍ਭਾਦ੍ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਤਃ ਕृष੍ਣਮੁਵਾਚ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਵਧੋਪ੍ਸਯਾ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਲੈ ਕੇ, ਆਖਿਆ।
ਨਾਯਂ ਪਾਪੋ ਮਯਾ ਕृष੍ਣ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਦਨੁਰੋਧਿਤੁਮ੍। ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਯਦੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਬਾਨ੍ਧਵਕ੍ਸ਼ਯਕृਤ੍ਤਵ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਤ੍ਵਰਯਨ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਵਧੇਪ੍ਸਯਾ
ਭੀਮ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਤੇ ਦੈਵਂ ਪਰਂ ਸਤ੍ਵਂ ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਃ। ਬਲਂ ਭੀਮਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਸ਼ੁ ਤਦਦ੍ਯ ਵੈ
ਹੇ ਭੀਮ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ, ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਮਾਰੁਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਜਰਾਸੰਧ ਉੱਤੇ ਦਿਖਾ।
ਤਵੈष ਵਧ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਇਤ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਤ੍ਵਸ਼੍ਰੌषਂ ਯਦਾ ਵਾਯੁਰਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਜਰਾਸੰਧ, ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਲਈ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਜਦ ਹਵਾ ਵੱਗੀ ਸੀ।
ਗੋਮਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਯੇਨੈष ਪਰਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਬਲਦੇਵਬਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੋऽਨ੍ਯੋ ਜੀਵੇਤ੍ਤੁ ਮਾਗਧਾਤ੍
ਗੋਮੰਤ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਕਦੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਗਧਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਬਚ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਤਦਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਵਿਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਦृਤੇ ਨ ਮਹਾਬਲ। ਵਾਯੁਂ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜਹੀਮਂ ਮਗਧਾਧਿਪਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਹਵਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਇਸ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਮਨਸਾऽऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਾਰੁਤਮ੍। ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਫਲ੍ਗੁਨਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰੁਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨਬਲਾਵਿष੍ਟੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਬਲਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਬਭਞ੍ਜ ਪृष੍ਟਂ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਵਿਨਨਾਦ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਕਰੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਰਣਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਪਿष੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਚ ਗਰ੍ਜਤਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਅਭਵਤ੍ਤੁਮੁਲੋ ਨਾਦਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਭਯਙ੍ਕਰਃ। ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਮਾਗਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਗਰ੍ਭਾਸ਼੍ਚ ਸੁਸ੍ਰੁਵੁਃ
ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਮਗਧ ਵਾਸੀ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਡਿੱਗ ਪਏ।