ਤਤਸ੍ਤੌ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਬਾਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌ ਸਮੀਯਤੁਃ। ਵੀਰੌ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਦੋਵੇਂ ਹੀਰੋ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਕਰਗ੍ਰਹਣਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਾਭਿਵਨ੍ਦਨਮ੍। ਕਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨਾਵਾਸ੍ਫੋਟਂ ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਨਿਹਤ੍ਯ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਅਙ੍ਗਮਙ੍ਗੈਃ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਪੁਨਰਾਸ੍ਫਾਲਨਂ ਚ ਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੰਗ ਨਾਲ ਅੰਗ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਮੁੜ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਹਸ੍ਤਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੇਨ ਚਾਸ਼ਨਿਮ੍।। ਗਲਗਣ੍ਡਾਭਿਘਾਤੇਨ ਸਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੇਨ ਚਾਸ਼ਨਿਮ੍
ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਚਾਲਾਂ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਲ ਤੇ ਗਲ੍ਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬਾਹੁਪਾਸ਼ਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਾਹਤਸ਼ਿਰਾਵੁਭੌ। ਉਰੋਹਸ੍ਤਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭੌ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯ ਤੌ
ਬਾਂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੜਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ 'ਭਰਿਆ ਘੜਾ' ਫੜ ਲਾ ਕੇ, ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਰਸਮ੍ਪੀਡਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੌ ਵਾਰਣਾਵਿਵ। ਨਰ੍ਦਨ੍ਤੌ ਮੇਘਸਙ੍ਕਾਸ਼ੌ ਬਾਹੁਪ੍ਰਹਰਣਾਵੁਭੌ
ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹਨ। ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੇ ਹਨ।
ਤਲੇਨਾਹਨ੍ਯਮਾਨੌ ਤੁ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕृਤਵੀਕ੍ਸ਼ਣੌ। ਸਿਂਹਾਵਿਵ ਸੁਸਂਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਾਕृष੍ਯਾਕृष੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਘਸੀਟਦੇ ਹਨ।
ਅਙ੍ਗੇਨਾਙ੍ਗਂ ਸਮਾਪੀਡ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮੁਭਯੋਰਪਿ। ਆਵृਤ੍ਯ ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਉਦਰਂ ਚ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗ ਨੂੰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਉਭੌ ਕਟ੍ਯਾਂ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਤਕ੍ਸ਼ਵਨ੍ਤੌ ਚ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਅਧੋ ਹਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਕਣ੍ਠੇ ਤੂਦਰਸ੍ਯੋਰਸਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਤੋਂ ਹੱਥ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਰ੍ਯਾਦਂ ਪृष੍ਠਭਙ੍ਗਂ ਚ ਚਕ੍ਰਤੁਃ। ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਰ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਪਿੱਠ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਫੜ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ 'ਭਰਿਆ ਘੜਾ' ਫੜ ਲਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਲਗਭਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤृਣਪੀਡਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਪੂਰ੍ਣਯੋਗਂ ਸਮੁष੍ਟਿਕਮ੍। ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਯੁਦ੍ਧਾਨਿ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ 'ਘਾਹ ਦਬਾਉਣ', 'ਪੂਰੀ ਮਿਲਾਪ' ਤੇ 'ਮੁੱਕਾ ਫੜ' ਵਰਗੀਆਂ ਕਈ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਅਜ਼ਮਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਤੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮੇਤਾਃ ਪੁਰਵਾਸਿਨਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਣਿਜਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖਣ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਪਾਰੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖ਼ਤਰੀ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨਿਰਨ੍ਤਰਮਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰ ਜਨੌਘੈਰਭਿਸਂਵृਤਮ੍
ਸ਼ੂਦਰ, ਬਹਾਦਰ ਆਦਮੀ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ—ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਓਹ ਥਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਯੋਰਥ ਭੁਜਾਘਾਤਾਨ੍ਨਿਗ੍ਰਹਪ੍ਰਗ੍ਰਹਾਤ੍ਤਥਾ। ਆਸੀਤ੍ਸੁਭੀਮਸਮ੍ਪਾਤੋ ਵਜ੍ਰਪਰ੍ਵਤਯੋਰਿਵ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ, ਫੜਨ ਤੇ ਛੁਡਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਟੱਕਰ ਹੋਵੇ।
ਉਭੌ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟੌ ਬਲੇਨ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੌ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੂ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ
ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੱਭਦੇ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਰਿਵ ਤੌ ਮੇषੌ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਿਵ ਨਿਸ਼ਾਚਰੌ। ਪਦੈਰਿਵ ਸ਼ੁਭਾਵਸ਼੍ਵੌ ਤੁਣ੍ਡਾਭ੍ਯਾਂ ਤਿਤ੍ਤਿਰੀ ਇਵ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਛਾਂ ਵਾਂਗ ਟੱਕਰਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਜਣਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਤਿਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚੁੰਝਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ।
ਤਦ੍ਭੀਮਮੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਜਨਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਦੁਪਪ੍ਲਵੇ। ਬਲਿਨੋਃ ਸਂਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਭੀੜ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਹੋਰ ਵੀ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਪ੍ਰਕਰ੍षਣਾਕਰ੍षਣਾਭ੍ਯਾਮਨੁਕਰ੍षਵਿਕਰ੍षਣੈਃ। ਆਚਕਰ੍षਤੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਾਨੁਭਿਸ਼੍ਚਾਵਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਉਹ ਖਿੱਚਣ, ਘਸੀਟਣ, ਵਾਪਸ ਖਿੱਚਣ ਤੇ ਮੋੜਨ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਪਾषਾਣਸਙ੍ਘਾਤਨਿਭੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਟਕਰਾਂ ਵਾਲੇ ਘੁੰਸਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਭੀਮਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਮੁष੍ਟਿਨਾ। ਭੀਮੋषਿ ਤਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਭਿਜਘਾਨ ਹ
ਫਿਰ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ; ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕੌ ਦੀਰ੍ਘਭੁਜੌ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲਾਵੁਭੌ। ਬਾਹੁਭਿਃ ਸਮਸਜ੍ਜੋਤਾਮਾਯਸੈਃ ਪਰਿਘੈਰਿਵ
ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਕੁਸ਼ਲ ਪਹلوان ਸਨ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਐਸੇ ਟਕਰਾਏ ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡੇ ਹੋਣ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਥਮੇऽਹਨਿ। ਤਦਾ ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਦਿਨਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ। ਅਨਾਹਾਰਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਵਰ੍ਤਤ
ਇਹ ਲੜਾਈ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਿਨਾਂ ਖਾਧੇ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਆਰਾਮ, ਚਲਦੀ ਰਹੀ।
ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮਵੇਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ। ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਤੁ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਮਾਗਧਃ ਕ੍ਲਮਾਤ੍
ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਵੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜਾਰੀ ਰਹੀ; ਪਰ ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਥੱਕ ਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਤਥਾ ਕ੍ਲਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਞ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਉਵਾਚ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾਣਂ ਭੀਮਂ ਸਮ੍ਬੋਧਯਨ੍ਨਿਵ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਐਸਾ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ।
ਕ੍ਲਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਪੀਡਯਿਤੁਂ ਰਣੇ। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਜਹ੍ਯਾਜ੍ਜੀਵਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਵੈਰੀ ਥੱਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਬਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇऽਦ੍ਯੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਪੀਡਨੀਯੋ ਜਨਾਧਿਪਃ। ਸਮਮੇਤੇਨ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸ ਲਈ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਅੱਜ ਹੀ ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਬਾ; ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃਸ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਜਰਾਸਨ੍ਦਸ੍ਯ ਤਦ੍ਰਨ੍ਧ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਵਧੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੂ ਭੀਮ ਨੇ, ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਮਜਿਤਂ ਜੇਤੁਂ ਜਰਾਸਨ੍ਦਂ ਵृਕੋਦਰਃ। ਸਂਰਮ੍ਭਾਦ੍ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਤਃ ਕृष੍ਣਮੁਵਾਚ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਵਧੋਪ੍ਸਯਾ
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਲੈ ਕੇ, ਆਖਿਆ।
ਨਾਯਂ ਪਾਪੋ ਮਯਾ ਕृष੍ਣ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਦਨੁਰੋਧਿਤੁਮ੍। ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਯਦੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਬਾਨ੍ਧਵਕ੍ਸ਼ਯਕृਤ੍ਤਵ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।