ਤਤਸ੍ਤੇ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਭਯੇਨ ਕਾਮਾਦਪਰੇ ਗਣਸ਼ਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਚਾਹਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਡਰ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਬਲਂ ਰਾਜਨ੍ਨੁਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸਂਮਤਃ। ਵਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਜਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਂ ਪੁਨਃ
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਫਿਰ—
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਯੁਧਿ ਭੋਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕਂਸਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ੍ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਯ ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕਂਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਾਧਵੇਨ ਹਤਂ ਯੁਧਿ। ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਧਿਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕਂਸਪੁਤ੍ਰਂ ਤਦਾ ਨृਪ
ਫਿਰ, ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਂਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਮਹਦੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤਦਾ ਨृਪ। ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ੍ਸੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਤਾਯਾ ਜਨਮੇਜਯ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਜਯ ਨੂੰ ਵੀ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਵृष੍ਣੀਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਕੁਰੁਤੇ ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਤਦ੍ਵੈਰਂ ਕੌਰਵੇਯ ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਮਾਧਵੇ। ਆਸ਼ਾਸਿਤਾਰ੍ਥੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਰੁਰੋਧ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਹੇ ਕੌਰਵ ਪੁੱਤਰ, ਇਹੀ ਵੈਰ ਸੀ ਜਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਵਿਚਕਾਰ; ਰਾਜ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਸ੍ਤੈਰ੍ਨृਪਤਿਭਿਰ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਸਮृਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਦੇਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਂ ਤ੍ਰਿਯਮ੍ਬਕਮ੍
ਉਹ ਰਾਜੇ ਤੇ ਨਰਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਨਵਾਨ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ।
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਕਥਿਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਯਥਾ ਤੁ ਸ ਹਤੋ ਰਾਜਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਉਵਾਚ ਵਾਗ੍ਮੀ ਰਾਜਾਨਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮਧੋਕ੍ਸ਼ਜਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਚਨ ਦੇ ਵਿਰਲੇ, ਅਧੋਖਜ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਕੇਨ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਮਨਃ। ਅਸ੍ਮਦਨ੍ਯਤਮੇਨੇਹ ਸਜ੍ਜੀਭਵਤੁ ਕੋ ਯੁਧਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਡੇ ਤਿੰਨ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਮਨ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਨृਪਤਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਵ੍ਰੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਮਾਗਧਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਚੁਣੀ।
ਧਾਰਯਨ੍ਤਂ ਗਦਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਬਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ। ਅਰ੍ਜੁਨ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਵਜਰ੍ਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਮਾਗਧਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਗਦਾ ਫੜੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਗਧੀ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਮਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਗੋਪ ਇਤਿ ਬਾਲੋऽਰ੍ਜੁਨ ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਹ'। ਆਦਾਯ ਰੋਜਨਾਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਮਙ੍ਗਲ੍ਯਾਨ੍ਯਪਰਾਣਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਗੋਆਲਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਰੋਜਨਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ।
ਧਾਰਯਨ੍ਨਗਦਾਨ੍ਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵृਤੀਰ੍ਵੇਦਨਾਨਿ ਚ। ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਂ ਵੈ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਮੁੱਖ ਗਦਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦੇ ਸਾਜ਼-ਸਾਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਰਾਸੰਧ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ। ਸਮਨਹ੍ਯਜ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਜਦ ਮਸ਼ਹੂਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੁਭਾਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਅਵਮੁਚ੍ਯ ਕਿਰੀਟਂ ਸ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਸਮਨੁਮृਜ੍ਯ ਚ। ਦਤਿष੍ਠਜ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਵੇਲਾਤਿਗ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਾਜ ਉਤਾਰਿਆ, ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਮਤਿਮਾਨ੍ਰਾਜਾ ਭੀਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਭੀਮ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਵਰਮ੍
ਸਿਆਣੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਭੀਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਭੀਮਸੇਨਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਬਲ ਇਵਾਸੁਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੁਰ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਕृष੍ਣੇਨ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਬਲੀ। ਭੀਮਸੇਨੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮਾਸਸਾਦ ਯੁਯੁਤ੍ਸਯਾ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਭੀਮਸੇਨ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਰਾਸੰਧ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਬਾਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌ ਸਮੀਯਤੁਃ। ਵੀਰੌ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਦੋਵੇਂ ਹੀਰੋ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਕਰਗ੍ਰਹਣਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਾਭਿਵਨ੍ਦਨਮ੍। ਕਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨਾਵਾਸ੍ਫੋਟਂ ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਨਿਹਤ੍ਯ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਅਙ੍ਗਮਙ੍ਗੈਃ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਪੁਨਰਾਸ੍ਫਾਲਨਂ ਚ ਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੰਗ ਨਾਲ ਅੰਗ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਮੁੜ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਹਸ੍ਤਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੇਨ ਚਾਸ਼ਨਿਮ੍।। ਗਲਗਣ੍ਡਾਭਿਘਾਤੇਨ ਸਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੇਨ ਚਾਸ਼ਨਿਮ੍
ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਚਾਲਾਂ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਲ ਤੇ ਗਲ੍ਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬਾਹੁਪਾਸ਼ਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਾਹਤਸ਼ਿਰਾਵੁਭੌ। ਉਰੋਹਸ੍ਤਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭੌ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯ ਤੌ
ਬਾਂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੜਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ 'ਭਰਿਆ ਘੜਾ' ਫੜ ਲਾ ਕੇ, ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਰਸਮ੍ਪੀਡਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੌ ਵਾਰਣਾਵਿਵ। ਨਰ੍ਦਨ੍ਤੌ ਮੇਘਸਙ੍ਕਾਸ਼ੌ ਬਾਹੁਪ੍ਰਹਰਣਾਵੁਭੌ
ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹਨ। ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੇ ਹਨ।
ਤਲੇਨਾਹਨ੍ਯਮਾਨੌ ਤੁ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕृਤਵੀਕ੍ਸ਼ਣੌ। ਸਿਂਹਾਵਿਵ ਸੁਸਂਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਾਕृष੍ਯਾਕृष੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਘਸੀਟਦੇ ਹਨ।
ਅਙ੍ਗੇਨਾਙ੍ਗਂ ਸਮਾਪੀਡ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮੁਭਯੋਰਪਿ। ਆਵृਤ੍ਯ ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਉਦਰਂ ਚ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗ ਨੂੰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਉਭੌ ਕਟ੍ਯਾਂ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਤਕ੍ਸ਼ਵਨ੍ਤੌ ਚ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਅਧੋ ਹਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਕਣ੍ਠੇ ਤੂਦਰਸ੍ਯੋਰਸਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਤੋਂ ਹੱਥ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਰ੍ਯਾਦਂ ਪृष੍ਠਭਙ੍ਗਂ ਚ ਚਕ੍ਰਤੁਃ। ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਰ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਪਿੱਠ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਫੜ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ 'ਭਰਿਆ ਘੜਾ' ਫੜ ਲਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਲਗਭਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।