ਏਵਂ ਸ ਰਾਜਾ ਕਥਿਤੋ ਵਸੁਦੇਵੇਨ ਭਾਰਤ। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਚਕੇ ਸ਼ੂਰਸੇਨਪਤਿਸ੍ਤਦਾ
ਭਾਰਤ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਇਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਬਭੂਵੁਃ ਕੁਮਾਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ। ਜਾਤਾਞ੍ਚਾਤਾਂਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਘਾਨ ਮਧੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਮਭਵਦ੍ਬਲਦੇਵਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਤਮਃ। ਯਾਮ੍ਯਤਾ ਮਾਯਯਾ ਤਂ ਤੁ ਯਮੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਦੇਵ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ; ਯਮ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਥਾਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਮਤੁਲਂ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾ ਜਠਰੇऽਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍। ਆਕृष੍ਯ ਕਰ੍षਣਾਤ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਂ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਅਦੁੱਤੀ ਗਰਭ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਂਕਰਸ਼ਣ ਪਿਆ।
ਬਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਯਾ ਤਸ੍ਯ ਬਲਦੇਵ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ। ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਮਭਵਦष੍ਟਮੋ ਮਧੁਮੂਦਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਲਦੇਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਅੱਠਵਾਂ, ਮਧੂ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤੁ ਸ ਚਕ੍ਰੇऽਭ੍ਯਧਿਕਂ ਨृਪਃ। ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਤਤ੍ਵਤਃ।। aਉਗ੍ਰਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਃ ਕਂਸੇਨ ਸਚਿਵਃ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਕृਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਗਰਭ ਦੀ ਖਾਸ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਕੰਸ ਨੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਕਠੋਰ ਮੰਤਰੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਂ ਵਾਸੁਦੇਵਮਥਾਕृष੍ਯ ਪਿਤਾ ਤਤਃ। ਉਪਜਹ੍ਰੇ ਪਰਿਕ੍ਰੀਤਾਂ ਸੁਤਾਂ ਗੋਪਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜਦ ਵਸੁਦੇਵ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਗੋਆਲੇ ਦੀ ਨਵਜਾਤ ਧੀ ਨਾਲ ਬਦਲ ਲਿਆ।
ਅਮृष੍ਯਮਾਣਸ੍ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਦੇਵਦੂਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਗੋਕੁਲੇ
ਰਾਜਾ, ਦੇਵਦੂਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋਪਿ ਗੋਪੇषੁ ਵਵृਧੇऽਬ੍ਜਮਿਵਾਮ੍ਭਸਿ। ਅਜ੍ਞਾਯਮਾਨਃ ਕਂਸੇਨ ਗੂਢੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਦਾਰੁषੁ
ਵਸੁਦੇਵ ਗੋਆਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੱਕ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ।
ਵਿਪ੍ਰਚਕੇ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬਲ੍ਲਵਾਨ੍ਮਧੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤੇਜੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਸੂਸ ਭੇਜੇ, ਪਰ ਮਹਾਬਲੀ, ਜੋ ਚਮਕ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਭਯੇਨ ਕਾਮਾਦਪਰੇ ਗਣਸ਼ਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਚਾਹਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਡਰ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਬਲਂ ਰਾਜਨ੍ਨੁਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸਂਮਤਃ। ਵਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਜਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਂ ਪੁਨਃ
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਫਿਰ—
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਯੁਧਿ ਭੋਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕਂਸਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ੍ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਯ ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕਂਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਾਧਵੇਨ ਹਤਂ ਯੁਧਿ। ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਧਿਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕਂਸਪੁਤ੍ਰਂ ਤਦਾ ਨृਪ
ਫਿਰ, ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਂਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਮਹਦੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤਦਾ ਨृਪ। ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ੍ਸੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਤਾਯਾ ਜਨਮੇਜਯ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਜਯ ਨੂੰ ਵੀ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਵृष੍ਣੀਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਕੁਰੁਤੇ ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਤਦ੍ਵੈਰਂ ਕੌਰਵੇਯ ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਮਾਧਵੇ। ਆਸ਼ਾਸਿਤਾਰ੍ਥੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਰੁਰੋਧ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਹੇ ਕੌਰਵ ਪੁੱਤਰ, ਇਹੀ ਵੈਰ ਸੀ ਜਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਵਿਚਕਾਰ; ਰਾਜ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਸ੍ਤੈਰ੍ਨृਪਤਿਭਿਰ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਸਮृਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਦੇਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਂ ਤ੍ਰਿਯਮ੍ਬਕਮ੍
ਉਹ ਰਾਜੇ ਤੇ ਨਰਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਨਵਾਨ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ।
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਕਥਿਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਯਥਾ ਤੁ ਸ ਹਤੋ ਰਾਜਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਉਵਾਚ ਵਾਗ੍ਮੀ ਰਾਜਾਨਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮਧੋਕ੍ਸ਼ਜਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਚਨ ਦੇ ਵਿਰਲੇ, ਅਧੋਖਜ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਕੇਨ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਮਨਃ। ਅਸ੍ਮਦਨ੍ਯਤਮੇਨੇਹ ਸਜ੍ਜੀਭਵਤੁ ਕੋ ਯੁਧਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਡੇ ਤਿੰਨ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਮਨ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਨृਪਤਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਵ੍ਰੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਮਾਗਧਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਚੁਣੀ।
ਧਾਰਯਨ੍ਤਂ ਗਦਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਬਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ। ਅਰ੍ਜੁਨ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਵਜਰ੍ਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਮਾਗਧਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਗਦਾ ਫੜੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਗਧੀ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਮਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਗੋਪ ਇਤਿ ਬਾਲੋऽਰ੍ਜੁਨ ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਹ'। ਆਦਾਯ ਰੋਜਨਾਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਮਙ੍ਗਲ੍ਯਾਨ੍ਯਪਰਾਣਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਗੋਆਲਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਰੋਜਨਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ।
ਧਾਰਯਨ੍ਨਗਦਾਨ੍ਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵृਤੀਰ੍ਵੇਦਨਾਨਿ ਚ। ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਂ ਵੈ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਮੁੱਖ ਗਦਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦੇ ਸਾਜ਼-ਸਾਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਰਾਸੰਧ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ। ਸਮਨਹ੍ਯਜ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਜਦ ਮਸ਼ਹੂਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੁਭਾਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਅਵਮੁਚ੍ਯ ਕਿਰੀਟਂ ਸ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਸਮਨੁਮृਜ੍ਯ ਚ। ਦਤਿष੍ਠਜ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਵੇਲਾਤਿਗ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਾਜ ਉਤਾਰਿਆ, ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਮਤਿਮਾਨ੍ਰਾਜਾ ਭੀਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਭੀਮ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਵਰਮ੍
ਸਿਆਣੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਭੀਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਭੀਮਸੇਨਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਬਲ ਇਵਾਸੁਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੁਰ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਕृष੍ਣੇਨ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਬਲੀ। ਭੀਮਸੇਨੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮਾਸਸਾਦ ਯੁਯੁਤ੍ਸਯਾ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਭੀਮਸੇਨ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਰਾਸੰਧ ਕੋਲ ਗਿਆ।