ਦਮ੍ਭੋਦ੍ਭਵਃ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯ ਉਤ੍ਤਰਸ਼੍ਚ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ। ਸ਼੍ਰੇਯਸੋ ਹ੍ਯਵਮਤ੍ਯੇਹ ਵਿਨੇਸ਼ੁਃ ਸਬਲਾ ਨृਪਾਃ
ਦੰਭੋਤਭਵ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਇਥੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਬੇਇੱਜਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਯੁਯੁਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਹਿ ਨ ਵਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਸ਼ੌਰਿਰਸ੍ਮਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਨृਵੀਰੌ ਪਾਣ੍ਡਵਾਵਿਮੌ। ਅਨਯੋਰ੍ਮਾਤੁਲੇਯਂ ਚ ਕृष੍ਣਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤੇ ਰਿਪੁਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਸਿੱਧੇ ਜੰਗੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸ਼ੂਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹਾਂ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪਾਂਡਵ ਵੀਰ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਮਾਮਾ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵੈਰੀ ਜਾਣ।
ਤ੍ਵਾਮਾਹ੍ਵਯਾਮਹੇ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਥਿਰੋ ਯੁਧ੍ਵਸ੍ਵ ਮਾਗਧ। ਮੁਚ੍ਛ ਵਾ ਨृਪਤੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦੇ ਹਾਂ। ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਲੜ, ਮਾਗਧ, ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਤੁਰ ਜਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਿਆ:
ਨਾਹਂ ਕਂਸਃ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋ ਵਾ ਨ ਬਾਣੋ ਨ ਚ ਮੁष੍ਟਿਕਃ। ਨਰਕੋ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਤਪਨੋ ਨ ਕੇਸ਼ੀ ਨ ਚ ਪੂਤਨਾ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਕਂਸ ਹਾਂ, ਨਾ ਪ੍ਰਲੰਬ, ਨਾ ਬਾਣ, ਨਾ ਮੁਸ਼ਟਿਕ। ਨਾ ਨਰਕ, ਨਾ ਇੰਦਰਤਪਨ, ਨਾ ਕੇਸ਼ੀ, ਨਾ ਪੂਤਨਾ ਹਾਂ।
ਨ ਕਾਲਯਵਨੋ ਵਾऽਪਿ ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਹਤਾ ਯੁਧਿ। ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਗੋਪਕੁਲੋਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਜਾਤਿਂ ਵੈ ਪੌਰ੍ਵਿਕੀਂ ਸ੍ਮਰ
ਮੈਂ ਕਾਲਯਵਨ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਉਹ ਹੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਗੋਆਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਜਾਤ ਯਾਦ ਕਰ।
ਯੋऽਸ੍ਮਦ੍ਭਯਾਦਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਾਗਰਾਨੂਪਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਜਨ੍ਮਭੂਮਿਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਧੁਰਾਂ ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਜਨਮਸਥਾਨ ਤੇ ਮਧੁ ਦੀ ਨਗਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਆਮ ਬੰਦੇ ਵਾਂਗ।
ਸੋऽਧੁਨਾ ਕਤ੍ਥਸੇ ਸ਼ੌਰੇ ਸ਼ਰਦੀਵ ਯਥਾ ਘਨਃ। ਅਦ੍ਯਾਨृਣ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਸ਼ੂਰ ਵੰਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਵਧਾਈਆਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਤਝੜ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਭੋਜ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਮੁਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਜਾਮਾਤੁਰੌਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਦ੍ਯ ਮਾਧਵ। ਚਿਰਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮੇ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਹृਦ੍ਗੁਣਮ੍
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਜਮਾਈ ਮਾਧਵ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਤਮ ਕਰਾਂ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਮੇ ਸਫਲੋ ਯਤ੍ਨਃ ਕृਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਵਾਸਵੈਃ। ਕ੍ਲੀਬਾਵਿਮੌ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨਾਵੁਭੌ
ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ, ਜੋ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੀਤੀ, ਰੱਬ ਦੇ ਭਾਣੇ ਨਾਲ ਸਫਲ ਹੋਈ। ਤੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਨਰਮ ਦਿਲ ਹਨ।
ਹਿਂਸ੍ਯਾਸਿ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾਵਿਵ
ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਿਤ੍ਰੇਮੁषੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਕਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮਮ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਕਰ੍ਤृਭ੍ਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਭ੍ਯਾਂ ਨृਪਾਧਮ। ਮਾਤ੍ਯਂ ਸਸੁਤਂ ਚਾਦ੍ਯ ਘਾਤਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਣੇ। ਨ ਕਥਞ੍ਚਨ ਜੀਵਨ੍ਵੈ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਦੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਨਾਜਿਤਾਨ੍ਵੈ ਨਰਪਤੀਨਹਮਾਦਦ੍ਮਿ ਕਾਸ਼੍ਚਨ। ਅਜਿਤਃ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਾਤਾ ਕੋऽਤ੍ਰ ਯੋ ਨ ਮਯਾ ਜਿਤਃ
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਫੜਿਆ। ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਾ ਹਾਰਿਆ ਹੋਵੇ?
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯੈਤਦੇਵਾਹੁਰ੍ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਕृष੍ਣੋਪਜੀਵਨਮ੍। ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਕਾਮਤੋ ਯਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਖ਼ਸਤੀਰੀ ਦਾ ਅਸਲ ਧਰਮ ਇਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕਿ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰੇ।
ਦੇਵਾਤਾਰ੍ਥਮੁਪਾਹृਤ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृष੍ਣ ਕਥਂ ਭਯਾਤ੍। ਅਹਮਦ੍ਯ ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਯਂ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਵ੍ਰਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਡਰ ਕੇ ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਜਦ ਕਿ ਆਪਣਾ ਖ਼ਸਤੀਰੀ ਵਚਨ ਯਾਦ ਹੈ?
ਸੈਨ੍ਯਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਵ੍ਯੂਢੇਨ ਏਕ ਏਕੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਾ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇऽਹਂ ਯੁਗਤ੍ਪृਥਗੇਵ ਵਾ
ਮੈਂ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਇੱਕ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੀ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਸਹਦੇਵਾਭਿषੇਚਨਮ੍। ਅਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਯਯੁਤ੍ਸੁਰ੍ਭੀਮਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਸਾਹਦੇਵ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਰਾਜਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ—ਕੌਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ—ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਯਯੋਸ੍ਤੇ ਨਾਮਨੀ ਰਾਜਨ੍ਹਂਸੇਤਿ ਡਿਬਿਕੇਤਿ ਚ। ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਙ੍ਕਥਿਤੇ ਪੁਮ੍ਭਿਰ੍ਨृਲੋਕੇ ਲੋਕਸਤ੍ਕृਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ, ਰਾਜਨ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਡਿਬਿਕਾ ਸਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਤਂ ਤੁ ਰਾਜਨ੍ਵਿਭੁਃ ਸ਼ੌਰੀ ਰਾਜਾਨਂ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਮ੍। ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗੂ ਸੀ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਹੌਸਲਾ ਵੀ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਭੁਵਿ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਭਾਗਮਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਮਵਧ੍ਯਂ ਮਧੁਰ੍ਭਿਰ੍ਮृਧੇਃ
ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਸੀ।
ਨਾਤ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਵਤਾਂ ਮੁਖ੍ਯ ਇਯੇष ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਮਾਜ੍ਞਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਹਨ੍ਤੁਂ ਹਲਧਰਾਨੁਜਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਪ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਲਧਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵੈਰਿਣਾਵਾਸ੍ਤਾਮੁਭੌ ਤੌ ਕृष੍ਣਮਾਗਧੌ। ਕਥਂ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਜਰਾਸਨ੍ਧੇਨ ਮਾਧਵਃ
ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋ ਵੈਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ? ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਹਰਾਇਆ?
ਕਸ਼੍ਚ ਕਂਸੋ ਮਾਗਧਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਹੇਤੋਃ ਸ ਵੈਰਵਾਨ੍। ਏਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵੈਸ਼ਮ੍ਪਾਯਨ ਤਤ੍ਵਤਃ
ਮਗਧ ਦਾ ਕੰਸ ਕੌਣ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੱਚ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ।
ਯਾਦਵਾਨਾਮਨ੍ਵਵਾਯੇ ਵਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਉਦਪਦ੍ਯਤ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਹ੍ਯੁਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਭृਤ੍
ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵਸੁਦੇਵ ਨਾਮਕ ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਸੀ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਕਂਸਸ੍ਤੁ ਬਭੂਵ ਬਲਵਾਨ੍ਸੁਤਃ। ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਬਹੂਨਾਂ ਕੌਰਵ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੰਸ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾऽਤਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਰਾਜ੍ਯਸ਼ੁਕ੍ਲੇਨ ਦਤ੍ਤਾ ਸਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹਤਾ ਬਣੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਦਰ੍ਥਮੁਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਮਧੁਰਾਯਾਂ ਸੁਤਸ੍ਤਦਾ। ਅਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾऽਮਾਤ੍ਯੈਃ ਸ ਵੈ ਤੀਵ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਇਸੇ ਕਾਰਨ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਅਮਾਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬੜੀ ਤੀਬਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਬਲਮਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ ਤਦਾ ਬਲਮੋਹਿਤਃ। ਨਿਗृਹ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ
ਦੌਲਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।