ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤਰਲਤਰੋਰ੍ਮਿਸਂਕੁਲਂ ਤੇ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਵਿਕਸਿਤਮਮ੍ਬਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍। ਪਾਤਾਲਜ੍ਵਲਨਸ਼ਿਖਾਵਿਦੀਪਿਤਾਙ੍ਗਂ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰੁਤਮਭਿਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਤੇ ਉੱਠਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੌਸ਼ਨ, ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਦ੍ਰੂਰ੍ਵਿਨਤਯਾ ਸਹ। ਨ੍ਯਪਤਤ੍ਤੁਰਗਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਨ ਚਿਰਾਦਿਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਦਰੂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਂ ਹਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮਹਾਜਵਮ੍। ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਕਿਰਣਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਕਾਲਵਾਲਮੁਭੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਜੂੜ ਕਾਲੀ ਸੀ।
ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਚ ਬਹੂਨ੍ਵਾਲਾਨ੍ਕृष੍ਣਾਨ੍ਪੁਚ੍ਛਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍। ਵਿषਣ੍ਣਰੂਪਾਂ ਵਿਨਤਾਂ ਕਦ੍ਰੂਰ੍ਦਾਸ੍ਯੇ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਕਈ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਦਰੂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਵਿਨਤਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਣਿਤੇਨ ਪਰਾਜਿਤਾ। ਅਭਵਦ੍ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤਾ ਦਾਸੀਭਾਵਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਨਤਾ ਉਸ ਜੂਏ 'ਚ ਹਾਰ ਕੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਚਾਪਿ ਗਰੁਡਃ ਕਾਲ ਆਗਤੇ। ਵਿਨਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਣ੍ਡਮਜਾਯਤ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਗਰੁੜ ਨੇ, ਜੋ ਬੜੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅੰਡਾ ਫਾੜ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਬਲੋਪੇਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ। ਕਾਮਰੂਪਃ ਕਾਮਗਮਃ ਕਾਮਵੀਰ੍ਯੋ ਵਿਹਂਗਮਃ
ਉਹ ਪੰਛੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਜਿਹੜਾ ਚਾਹੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਚਾਹੇ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਰਾਸ਼ਿਰਿਵੋਦ੍ਭਾਸਨ੍ਸਮਿਦ੍ਧੋऽਤਿਭਯਂਕਰਃ। ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਬੜਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਸਹਸਾ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਕਾਯੋ ਨਭੋਗਤਃ। ਘੋਰੋ ਘੋਰਸ੍ਵਨੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਵਹ੍ਨਿਰੌਰ੍ਵ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਹ ਪੰਛੀ ਅਚਾਨਕ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਡਰਾਉਣਾ, ਭਿਆਨਕ ਗੱਜ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍। ਪ੍ਰਮਿਪਤ੍ਯਾਬ੍ਰੁਵਂਸ਼੍ਚੈਨਮਾਸੀਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਗ੍ਨੇ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਧਿष੍ਠਾਃ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨੋ ਨ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਸਿ। ਅਸੌ ਹਿ ਰਾਸ਼ਿਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਸਮਿਦ੍ਧਸ੍ਤਵ ਸਰ੍ਪਤਿ
ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਹੋਰ ਵਧ ਨਾ ਜਾ, ਕਦੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ? ਉਹ ਵੱਡਾ ਅੱਗ ਦਾ ਢੇਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੜਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨੈਤਦੇਵਂ ਯਥਾ ਯੂਯਂ ਮਨ੍ਯਧ੍ਵਮਸੁਰਾਰ੍ਦਨਾਃ। ਗਰੁਡੋ ਬਲਵਾਨੇष ਮਮ ਤੁਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸਾ
ਇਹ ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੋ; ਇਹ ਗਰੁੜ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਜਾਤਃ ਪਰਮਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਿਨਤਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ। ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਮਿਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਮੋਹਃ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਵਿਨਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਢੇਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਆ ਗਿਆ।
ਨਾਗਕ੍ਸ਼ਯਕਰਸ਼੍ਚੈ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਹਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਭੀਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਕਥਂ ਚਾਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਸਹਿਤਾ ਮਯਾ
ਇਥੇ ਡਰਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਤ੍ਵਮृषਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਃ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤਪਨਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਯਮੁਖਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਰਵਪ੍ਰਭੂ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸ਼ਰਵ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਮੁਖਂ ਪਦ੍ਮਜੀ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਮਗ੍ਨਿਃ ਪਵਨਸ੍ਤਥਾ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਤੂੰ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਵਾ ਵੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਨਭਿਭੂਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦਮृਤਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ। ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭਾਸ੍ਤ੍ਵਮਭਿਪ੍ਰੇਤਂ ਤ੍ਵਂ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਣਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੂੰ ਮਹਾਨ, ਅਜਿੱਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚਮਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੱਖਿਆ ਹੈਂ।
ਹ੍ਯਨਾਗਤਂ ਚੋਪਗਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਆਉਣਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ।
ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਚਰਾਚਰਂ ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਰ੍ਭਾਨੁਰਿਵਾਵਭਾਸਸੇ। ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਭਾਨੁਮਤਃ ਪ੍ਰਭਾਂ ਮੁਹੁ- ਸ੍ਤ੍ਵਮਨ੍ਤਕਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਧ੍ਰੁਵਾਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈਂ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ। ਚਮਕ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਥਿਰ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਦਿਵਾਕਰਃ ਪਰਿਕੁਪਿਤੋ ਯਥਾ ਦਹੇ- ਤ੍ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਥਾ ਦਹਸਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਭ। ਭਯਂਕਰਃ ਪ੍ਰਲਯ ਇਵਾਗ੍ਨਿਰੁਤ੍ਥਿਤੋ ਵਿਨਾਸ਼ਯਨ੍ਯੁਗਪਰਿਵਰ੍ਤਨਾਨ੍ਤਕृਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉਠਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਖਗੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼ਰਣਮੁਪਾਗਤਾ ਵਯਂ ਮਹੌਜਸਂ ਜ੍ਵਲਨਸਮਾਨਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਤਡਿਤ੍ਪ੍ਰਭਂ ਵਿਤਿਮਿਰਮਭ੍ਰਗੋਚਰਂ ਮਹਾਬਲਂ ਗਰੁਡਮੁਪੇਤ੍ਯ ਖੇਚਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਗਰੁੜ ਹੈਂ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾਵਰਂ ਵਰਦਮਜਯ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਂ ਤਵੌਜਸ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਪ੍ਰਤਾਪਿਤਮ੍। ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ ਤਪ੍ਤਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਚਸਾ ਤ੍ਵਂ ਪਾਹਿ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੂੰ ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜਿੱਤ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤਪਦਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਾ ਨਭਸਿ ਵਿਮਾਨਗਾਮਿਨੋ ਵਿਮਾਨਿਤਾ ਵਿਪਥਗਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ। ऋषੇਃ ਸੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਦਯਾਵਤਃ ਪ੍ਰਭੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਖਗਵਰ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਹ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਦਇਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।
ਸ ਮਾ ਕ੍ਰੁਧਃ ਕੁਰੁ ਜਗਤੋ ਦਯਾਂ ਪਰਾਂ ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਮੁਪੈਹਿ ਪਾਹਿ ਨਃ। ਮਹਾਸ਼ਨਿਸ੍ਫੁਰਿਤਸਮਸ੍ਵਨੇਨ ਤੇ ਦਿਸ਼ੋऽਮ੍ਬਰਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਮਿਯਂ ਚ ਮੇਦਿਨੀ
ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਜਗਤ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਕਰ। ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਆ ਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਤੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਨੋ ਭਵ ਭਗਵਨ੍ਸੁਖਾਵਹਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍षਿਗਣੈਸ੍ਤਦਾ। ਤੇਜਸਃ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹਾਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ ਚਕਾਰ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁਪਰਨ ਨੂੰ ਸਲਾਹਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ।
ਤਤਃ ਕਾਮਗਮਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਮਾਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮਾਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਫਿਰ, ਜੋ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਵਿਨਤਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਣਿਤੇਨ ਪਰਾਜਿਤਾ। ਅਤੀਵ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤਾ ਦਾਸੀਭਾਵਮੁਪਾਗਤਾ
ਉਥੇ, ਵਿਨਤਾ, ਜੋ ਜੁਆ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਈ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦਾਸੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।