ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਜ੍ਞਾਤਿਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਯਮਮਾਰ੍ਤਾਨੁਸਾਰਿਣਃ। ਜ੍ਞਾਤਿਵृਦ੍ਧਿਨਿਮਿਤ੍ਤਾਰ੍ਥਂ ਵਿਨਿਹਨ੍ਤੁਮਿਹਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੌਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਤੇਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ ਹਨ ਤਾਂ ਕਿ ਆਪਣੀ ਕੌਮ ਵਧਾ ਸਕਣ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਲੋਕੇ ਪੁਮਾਨਨ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋष੍ਵਿਤਿ ਚੈਵ ਤਤ੍। ਮਨ੍ਯਸੇ ਸ ਚ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸੁਮਹਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧਿਵਿਪ੍ਲਵਃ
ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖ਼ਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ; ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਟਕਾਵਾ ਹੈ।
ਕੋ ਹਿ ਜਾਨਨ੍ਨਭਿਜਨਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਨृਪ। ਨਾਵਿਸ਼ੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਤੁਲਂ ਰਣਾਨਨ੍ਤਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਹੜਾ ਖ਼ਸਤਰੀਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਦੁੱਤੀ, ਸਦੀਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ?
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਹ੍ਯੇਵ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਣਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਜਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਨੁਜਰ੍षਭ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਜੰਗ ਦੇ ਯਜਨ ਲਈ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ, ਖ਼ਸਤਰੀਆ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਯੋਨਿਰ੍ਮਹਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ੍ਵਰ੍ਗਯੋਨਿਰ੍ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯੋਨਿਸ੍ਤਪੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸੋऽਵ੍ਯਭਿਚਾਰਵਾਨ੍
ਸਵਰਗ ਹੀ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਹੀ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਸਵਰਗ ਹੀ ਤਪ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਸਦਾ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਏष ਹ੍ਯੈਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵੈਜਯਨ੍ਤੋ ਗੁਣੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਯੇਨਾਸੁਰਾਨ੍ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਾਤਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਇਹ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਵਾਲੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਾਯ ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਗ੍ਰਹੋ ਵੈ ਯਥਾ ਤਵ। ਮਾਗਧੈਰ੍ਵਿਪੁਲੈਃ ਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ਬਾਹੁਲ੍ਯਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਲਈ ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਗਧ, ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ?
ਮਾऽਵਮਂਸ੍ਥਾਃ ਪਰਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੀਰ੍ਯਂ ਨਰੇ ਨਰੇ। ਸਮਂ ਚੇਜਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਵਾ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝ; ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਯਾਵਦੇਤਦਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧਂ ਤਾਵਦੇਵ ਭਵੇਤ੍ਤਵ। ਵਿषਹ੍ਯਮੇਤਦਸ੍ਮਾਕਮਤੋ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸਦृਸ਼ੇष੍ਵੇਵ ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਪਂ ਚ ਮਾਗਧ। ਮਾ ਗਮਃ ਸਸੁਤਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਬਲਸ਼੍ਚ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮਾਗਧ, ਆਪਣਾ ਮਾਣ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਖ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾ।
ਦਮ੍ਭੋਦ੍ਭਵਃ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯ ਉਤ੍ਤਰਸ਼੍ਚ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ। ਸ਼੍ਰੇਯਸੋ ਹ੍ਯਵਮਤ੍ਯੇਹ ਵਿਨੇਸ਼ੁਃ ਸਬਲਾ ਨृਪਾਃ
ਦੰਭੋਤਭਵ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਇਥੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਬੇਇੱਜਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਯੁਯੁਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਹਿ ਨ ਵਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਸ਼ੌਰਿਰਸ੍ਮਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਨृਵੀਰੌ ਪਾਣ੍ਡਵਾਵਿਮੌ। ਅਨਯੋਰ੍ਮਾਤੁਲੇਯਂ ਚ ਕृष੍ਣਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤੇ ਰਿਪੁਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਸਿੱਧੇ ਜੰਗੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸ਼ੂਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹਾਂ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪਾਂਡਵ ਵੀਰ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਮਾਮਾ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵੈਰੀ ਜਾਣ।
ਤ੍ਵਾਮਾਹ੍ਵਯਾਮਹੇ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਥਿਰੋ ਯੁਧ੍ਵਸ੍ਵ ਮਾਗਧ। ਮੁਚ੍ਛ ਵਾ ਨृਪਤੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦੇ ਹਾਂ। ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਲੜ, ਮਾਗਧ, ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਤੁਰ ਜਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਿਆ:
ਨਾਹਂ ਕਂਸਃ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋ ਵਾ ਨ ਬਾਣੋ ਨ ਚ ਮੁष੍ਟਿਕਃ। ਨਰਕੋ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਤਪਨੋ ਨ ਕੇਸ਼ੀ ਨ ਚ ਪੂਤਨਾ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਕਂਸ ਹਾਂ, ਨਾ ਪ੍ਰਲੰਬ, ਨਾ ਬਾਣ, ਨਾ ਮੁਸ਼ਟਿਕ। ਨਾ ਨਰਕ, ਨਾ ਇੰਦਰਤਪਨ, ਨਾ ਕੇਸ਼ੀ, ਨਾ ਪੂਤਨਾ ਹਾਂ।
ਨ ਕਾਲਯਵਨੋ ਵਾऽਪਿ ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਹਤਾ ਯੁਧਿ। ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਗੋਪਕੁਲੋਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਜਾਤਿਂ ਵੈ ਪੌਰ੍ਵਿਕੀਂ ਸ੍ਮਰ
ਮੈਂ ਕਾਲਯਵਨ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਉਹ ਹੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਗੋਆਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਜਾਤ ਯਾਦ ਕਰ।
ਯੋऽਸ੍ਮਦ੍ਭਯਾਦਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਾਗਰਾਨੂਪਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਜਨ੍ਮਭੂਮਿਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਧੁਰਾਂ ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਜਨਮਸਥਾਨ ਤੇ ਮਧੁ ਦੀ ਨਗਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਆਮ ਬੰਦੇ ਵਾਂਗ।
ਸੋऽਧੁਨਾ ਕਤ੍ਥਸੇ ਸ਼ੌਰੇ ਸ਼ਰਦੀਵ ਯਥਾ ਘਨਃ। ਅਦ੍ਯਾਨृਣ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਸ਼ੂਰ ਵੰਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਵਧਾਈਆਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਤਝੜ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਭੋਜ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਮੁਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਜਾਮਾਤੁਰੌਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਦ੍ਯ ਮਾਧਵ। ਚਿਰਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮੇ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਹृਦ੍ਗੁਣਮ੍
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਜਮਾਈ ਮਾਧਵ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਤਮ ਕਰਾਂ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਮੇ ਸਫਲੋ ਯਤ੍ਨਃ ਕृਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਵਾਸਵੈਃ। ਕ੍ਲੀਬਾਵਿਮੌ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨਾਵੁਭੌ
ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ, ਜੋ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੀਤੀ, ਰੱਬ ਦੇ ਭਾਣੇ ਨਾਲ ਸਫਲ ਹੋਈ। ਤੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਨਰਮ ਦਿਲ ਹਨ।
ਹਿਂਸ੍ਯਾਸਿ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾਵਿਵ
ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਿਤ੍ਰੇਮੁषੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਕਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮਮ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਕਰ੍ਤृਭ੍ਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਭ੍ਯਾਂ ਨृਪਾਧਮ। ਮਾਤ੍ਯਂ ਸਸੁਤਂ ਚਾਦ੍ਯ ਘਾਤਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਣੇ। ਨ ਕਥਞ੍ਚਨ ਜੀਵਨ੍ਵੈ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਦੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਨਾਜਿਤਾਨ੍ਵੈ ਨਰਪਤੀਨਹਮਾਦਦ੍ਮਿ ਕਾਸ਼੍ਚਨ। ਅਜਿਤਃ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਾਤਾ ਕੋऽਤ੍ਰ ਯੋ ਨ ਮਯਾ ਜਿਤਃ
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਫੜਿਆ। ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਾ ਹਾਰਿਆ ਹੋਵੇ?
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯੈਤਦੇਵਾਹੁਰ੍ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਕृष੍ਣੋਪਜੀਵਨਮ੍। ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਕਾਮਤੋ ਯਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਖ਼ਸਤੀਰੀ ਦਾ ਅਸਲ ਧਰਮ ਇਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕਿ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰੇ।
ਦੇਵਾਤਾਰ੍ਥਮੁਪਾਹृਤ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृष੍ਣ ਕਥਂ ਭਯਾਤ੍। ਅਹਮਦ੍ਯ ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਯਂ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਵ੍ਰਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਡਰ ਕੇ ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਜਦ ਕਿ ਆਪਣਾ ਖ਼ਸਤੀਰੀ ਵਚਨ ਯਾਦ ਹੈ?
ਸੈਨ੍ਯਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਵ੍ਯੂਢੇਨ ਏਕ ਏਕੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਾ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇऽਹਂ ਯੁਗਤ੍ਪृਥਗੇਵ ਵਾ
ਮੈਂ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਇੱਕ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੀ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਸਹਦੇਵਾਭਿषੇਚਨਮ੍। ਅਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਯਯੁਤ੍ਸੁਰ੍ਭੀਮਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਸਾਹਦੇਵ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਰਾਜਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ—ਕੌਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ—ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਯਯੋਸ੍ਤੇ ਨਾਮਨੀ ਰਾਜਨ੍ਹਂਸੇਤਿ ਡਿਬਿਕੇਤਿ ਚ। ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਙ੍ਕਥਿਤੇ ਪੁਮ੍ਭਿਰ੍ਨृਲੋਕੇ ਲੋਕਸਤ੍ਕृਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ, ਰਾਜਨ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਡਿਬਿਕਾ ਸਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।