ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤਂ ਨृਪਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਸਭ ਕੁਸ਼ਲ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ,' ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਞ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡਵਯਾਦਵਾਨ੍। ਆਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਚ੍ਛਦ੍ਮਸਂਵृਤਾਨ੍
ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ, ਕਿਹਾ, 'ਬੈਠ ਜਾਓ,' ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਥੋਪਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਮਹਾਧ੍ਵਰ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਵਧੀਆ ਮਰਦ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ-ਚਾਨਣ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਜਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਵਿਗਰ੍ਹਮਾਣਃ ਕੌਰਵ੍ਯ ਵੇषਗ੍ਰਹਣਵੈਕृਤਾਨ੍।। ਨ ਸ੍ਨਾਤਕਵ੍ਰਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਹਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾਃ
ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੌਰਵ ਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਏ ਹਨ: 'ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਜੋ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਵ੍ਰਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ-ਚੰਦਨ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।'
ਭਵਨ੍ਤੀਤਿ ਨृਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਦਿਤਂ ਮਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਕੇ ਯੂਯਂ ਪੁष੍ਪਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭੁਜੈਰ੍ਜ੍ਯਾਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
'ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਰੇਖਾ ਹੈ?'
ਬਿਭ੍ਰਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਮੋਜਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਥ। ਏਵਂ ਵਿਰਾਗਵਸਨਾ ਬਹਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾਃ
'ਤੁਸੀਂ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਲਿਨ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬਾਹਰੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਕੇ—'
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਏਵ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਦਿਤਾ ਮਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ'।। ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਤ ਕੇ ਯੂਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਰਾਜਸੁ ਸ਼ੋਭਤੇ
'ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋ। ਸੱਚ ਦੱਸੋ—ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੀ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।'
ਚੈਤ੍ਯਕਸ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਿਮਿਹ ਸਦ੍ਮਨਿ। ਅਦ੍ਵਾਰੇਣ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਥ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਰਾਜਕਿਲ੍ਵਿषਾਤ੍
'ਚੈਤਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਘਰ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆਏ? ਤੁਸੀਂ ਗੁਪਤ ਰਸਤੇ ਆਏ ਹੋ, ਰਾਜ-ਅਨਿਆਇਕ ਕੰਮ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋ।'
ਵਦਧ੍ਵਂ ਵਾਚਿ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਕਰ੍ਮ ਚੈਤਦ੍ਵਿਲਿਙ੍ਗਸ੍ਥਂ ਕਿਂ ਵੋऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
'ਆਪਣੀ ਮਕਸਦ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੱਸੋ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੀ ਹਕੀਕਤ ਵਾਹਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਏਵਂ ਚ ਮਾਮੁਪਾਸ੍ਥਾਯ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਵਿਧਿਰ੍ਨਾਹਣਾਮ੍। ਪ੍ਰਣੀਤਾਂ ਨਾਨੁਗृਹ੍ਣੀਤ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਵਾऽਸ੍ਮਦਾਗਮੇ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ? ਮੇਰੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ? ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਤੁਹਾਡਾ ਮਕਸਦ ਕੀ ਹੈ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਮਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ।। xਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਨਰਮ ਤੇ ਨਿਡਰ ਬੋਲ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਨਾਤਕਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਸ੍ਨਾਤਕਵ੍ਰਤਿਨੋ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਿਸ਼ਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਵ੍ਰਤ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝੋ। ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼—all ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਵ੍ਰਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਵਿਸ਼ੇषਨਿਯਮਾਸ਼੍ਚੈषਾਮਵਿਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤ੍ਯੁਤ। ਵਿਸ਼ੇषਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮृਚ੍ਛਤਿ
'ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਖਾਸ ਅਤੇ ਆਮ ਨਿਯਮ ਹਨ। ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੀ ਵਧੀਆ ਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਪੁष੍ਪਵਤ੍ਸੁ ਧ੍ਰੁਵਾ ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਵਨ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਵਯਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨ ਤਥਾ ਵਾਕ੍ਯਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍।। ਅਮ੍ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਂ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬਾਰ੍ਹਦ੍ਰਥੇਰਿਤਮ੍
'ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਭਾਗ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬੋਲ ਵਿਚ ਉਨੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਰਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ।'
ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤੁ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਧਾਤਾ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍। ਤਦ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਸਿ ਚੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਯਦ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਟਃ
'ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਰਚੀ ਗਈ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖ ਲਵੋਗੇ।'
ਅਦ੍ਵਾਰੇਣ ਰਿਮ੍ਪੋਰ੍ਗੇਹਂ ਦ੍ਵਾਰੇਣ ਸੁਹृਦੋ ਗृਹਾਨ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਧੀਰਾ ਦ੍ਵਾਰਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਧਰ੍ਮਤਃ
'ਸਾਹਸੀ ਲੋਕ ਘਰ ਵਿਚ ਗੁਪਤ ਰਸਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੋਸਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ। ਘਰ ਵਿਚ ਆਉਣ ਦੇ ਇਹੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।'
ਕਾਰ੍ਯਵਨ੍ਤੋ ਗृਹਾਨੇਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤੋ ਨਾਰ੍ਹਣਾਂ ਵਯਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਮ੍ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਿ ਏਤਨ੍ਨਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
'ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਕਿਸੇ ਮਕਸਦ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਡੀ ਪੱਕੀ ਪ੍ਰਥਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।'
ਨ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਕਦਾ ਵੈਰਂ ਕृਤਂ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰਿਤ੍ਯੁਤ। ਚਿਨ੍ਤਯਂਸ਼੍ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਵਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵੈਕृਤਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੈਰ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪਾਸੋਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ।'
ਵੈਕृਤੇ ਵਾ ਸਤਿ ਕਥਂ ਮਨ੍ਯਧ੍ਵਂ ਮਾਮਨਾਗਸਮ੍। ਅਰਿਂ ਵੈ ਬ੍ਰੂਤ ਹੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਤਾਂ ਸਮਯ ਏष ਹਿ
'ਜੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਹੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਿਉਂ ਮੰਨਦੇ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ।'
ਅਰ੍ਥਧਰ੍ਮੋਪਘਾਤਾਦ੍ਧਿ ਮਨਃ ਸਮੁਪਤਪ੍ਯਤੇ। ਯੋऽਨਾਗਸਿ ਪ੍ਰਸਜਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਹਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਟਃ
'ਧਨ ਜਾਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੀੜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਅਤੋऽਨ੍ਯਥਾ ਚਰਁਲ੍ਲੋਕੇ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਨ੍ਮਹਾਰਥਃ। ਵृਜਿਨਾਂ ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰੇਯਸੋऽਪ੍ਯੁਪਹਨ੍ਤਿ ਚ
ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨ੍ਵੈ ਸਾਧੁਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਨਾਨ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਯੇ ਚ ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਖ਼ਸਤਰੀਆਂ ਦਾ ਫ਼ਰਜ ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਫ਼ਰਜ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਤਸ੍ਯ ਮੇऽਦ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯੇਹ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਨਾਗਸਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਮਾਦਾਦਿਵ ਜਲ੍ਪਥ
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਫ਼ਰਜ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਬੇਧਿਆਨ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੁਲਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਕਃ ਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ। ਵਹਤੇ ਯਸ੍ਤਨ੍ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਵਯਮਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਕੰਮ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਦੋ ਵਿਅਕਤੀ ਉਠੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਚੋਪਹृਤਾ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਲੋਕਵਾਸਿਨਃ। ਤਦਾਗਃ ਕ੍ਰੂਰਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਮਨ੍ਯਸੇ ਕਿਮਨਾਗਸਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਖ਼ਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਕਠੋਰ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਿਉਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ?
ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਥਂ ਸਾਧੂਨ੍ਹਿਂਸ੍ਯਾਨ੍ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮ। ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਰੁਦ੍ਰਾਯੋਪਜਿਹੀਰ੍षਸਿ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਸਚੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤਦੇਨੋਪਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕृਤਂ ਬਾਰ੍ਹਦ੍ਰਥ ਤ੍ਵਯਾ। ਵਯਂ ਹਿਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇਸ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਹੇ ਬਾਰਹਦਰਥ, ਤਾਂ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦਦ੍ਯੋਪਗਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤਵ ਬਾਰ੍ਹਦ੍ਰਥਾਨ੍ਤਿਕਮ੍'। ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਸਮਾਲਮ੍ਭੋ ਨ ਚ ਦृष੍ਟਃ ਕਦਾਚਨ। ਸ ਕਥਂ ਮਾਨੁषੈਰ੍ਦੇਵਂ ਯष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਬਾਰਹਦਰਥ; ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਤਾਂ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਸਵਰ੍ਣੋ ਹਿ ਸਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪਸ਼ੁਸਞ੍ਜ੍ਞਾਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਕੋऽਨ੍ਯਂ ਏਵਂ ਯਥਾ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧ ਵृਥਾਮਤਿਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੌਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਜਰਾਸੰਧ, ਇੰਨਾ ਗਲਤ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਸ੍ਯਾਂ ਯਸ੍ਯਾਮਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਮਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।