ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਦੁਰਾਧਰ੍ਪਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ।। ਅਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਂ ਤ੍ਵਨੁਪਮਾਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋऽਭਿਮਨ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਫਲ ਸਮਝਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਵਿਪੁਲੌਜਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਭਰਾ—
ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵੌ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਾਗਧਂ ਪੁਰਮ੍। ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨੋਪੇਤਂ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਅਤੇ ਦੋ ਪਾਂਡਵ, ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ, ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।
ਸ੍ਫੀਤੋਤ੍ਸਵਮਨਾਧृष੍ਯਮਾਸੇਦੁਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਤਮ੍। ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਮਨਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਗਿਰਿਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਅਟੱਲਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਚਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ।
ਬਾਰ੍ਹਦ੍ਰਥੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਤਥਾ ਨਗਰਵਾਸਿਭਿਃ। ਮਾਗਧਾਨਾਂ ਤੁ ਰੁਚਿਰਂ ਚੈਤ੍ਯਕਾਨ੍ਤਰਮਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਬਾਰਹਦਰਥ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੈਤਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਯਤ੍ਰ ਮਾਂਸਾਦਮृषਭਮਾਸਸਾਦ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ। ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਾਸਤਾਲਾਭਿਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਭੇਰੀਕਾਰਯਤ੍
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਦਰਥ ਨੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਾਸ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਤਿੰਨ ਭੇਰੀਆਂ ਵਜਾਈਆਂ।
ਸ੍ਵਪੁਰੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਤੇਨ ਚਾਨਹ੍ਯ ਚਰ੍ਮਣਾ। ਯਤ੍ਰ ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਦਨ੍ਭੇਰ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਾਵਚੂਰ੍ਣਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਭੇਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਛੇ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਭੇਰੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਉਤੇ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ ਛਿੜਕੇ ਗਏ।
ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੇਰੀਤ੍ਰਯਂ ਤੇऽਪਿ ਚੈਤ੍ਯਪ੍ਰਾਕਾਰਮਾਦ੍ਰਵਨ੍। ਦ੍ਵਾਰਤੋऽਭਿਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਯੁਰ੍ਨਾਨਾਯੁਧਾਸ੍ਤਧਾ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਭੇਰੀਆਂ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਚੈਤਕ ਦੀ ਕੰਧ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਸਾਰੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਆਗੇ ਵਧੇ।
ਮਾਗਧਾਨਾਂ ਸੁਰੁਚਿਰਂ ਚੈਤ੍ਯਕਂ ਤਂ ਸਮਾਦ੍ਰਵਨ੍। ਸ਼ਿਰਸੀਵ ਸਮਾਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਜਿਘਾਂਸ੍ਵਃ
ਉਹ ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੈਤਕ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।
ਸ੍ਥਿਰਂ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤਤ੍ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਪੁਰਾਣਾ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵਿਪੁਲੈਰ੍ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਵੀਰਸ੍ਤੇऽਭਿਹਤ੍ਯਾਭ੍ਯਪਾਤਯਨ੍। ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਾਗਧਂ ਹृष੍ਟਾਃ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਵੀਰ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਮਾੜੇ ਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਦਿਖਾਏ।
ਪਰ੍ਯੁਗ੍ਨ੍ਯਕੁਰ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਨृਪਂ ਦ੍ਵਿਰਦਸ੍ਥਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ। ਤਤਸ੍ਤਚ੍ਛਾਨ੍ਤਯੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨਿਯਮਸ੍ਥੋऽਸਾਵੁਪਵਾਸਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਪੁਜਾਰੀ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਉਹ ਮਾੜੇ ਸ਼ਕੁਨ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਨਾਤਕਵ੍ਰਤਿਨਸ੍ਤੇ ਤੁ ਬਾਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਨਿਰਾਯੁਧਾਃ। ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧੇਨ ਭਾਰਤ
ਪਰ, ਜੋ ਸਨਾਤਕ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਉਹ ਜਰਾਸੰਧ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ, ਭਾਰਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਪਣਾਨਾਂ ਚ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਸ੍ਫੀਤਾਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਿਨਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਲਬਾਲਬ ਸੀ।
ਤਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਤੇ ਵੀਥ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇਣ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਕृष੍ਣਭੀਮਧਨਞ੍ਜਯਾਃ। ਬਲਾਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਮਾਲਾਕਾਰਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਭੀਮ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੇ, ਉਸ ਰਸਤੇ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲੈ ਲੀਆਂ।
ਕਰ੍ਪੂਰਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਕੋष੍ਠਂ ਚ ਸਫਲਂ ਚਾਨ੍ਤਰਾਪਣੇ। ਵੈਸ਼੍ਯਾਦ੍ਬਲਾਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੇ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਯੋਧੇ ਨੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਪਾਰੀ ਤੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਪੂਰ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਫਲ ਲੈ ਲਏ ਅਤੇ ਮੌਜ-ਮਸਤ ਕਰਦੇ ਫਿਰੇ।
ਵਿਰਾਗਵਸਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਣੋ ਮृष੍ਟਕੁਣ੍ਡਲਾਃ। ਨਿਵੇਸ਼ਨਮਥਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਸਭ ਨੇ ਫਿੱਕੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਗੋਵਾਸਮਿਵ ਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸਿਂਹਾ ਹੈਮਵਤਾ ਯਥਾ। ਸ਼ਾਲਸ੍ਤਮ੍ਭਨਿਭਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਰੂषਿਤਾਃ
ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੋ-ਚਮੜੀ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਅਤੇ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਰੂੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਸ਼ੋਭਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਬਾਹਵੋ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍। ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਰਦਪ੍ਰਖ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ਾਲਸ੍ਕਨ੍ਦਾਨਿਵੋਦ੍ਗਤਾਨ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ।
ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕਾਨ੍ਮਾਗਧਾਨਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। `ਅਦ੍ਵਾਰੇਣਾਭ੍ਯਵਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਮਾਗਧਾਲਯਮ੍
ਮਗਧ ਦੇ ਚੌੜੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਸੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਤ੍ਵਤੀਤ੍ਯ ਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾਃ ਕਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਅਹਙ੍ਕਾਰੇਣ ਰਾਜਾਨਮੁਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ
ਉਹ ਨਰ-ਸ਼ੇਰ ਤਿੰਨ ਭਰੀਆਂ ਅੰਗਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੇ ਅਤੇ ਗਰਵ ਨਾਲ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਭੋ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨੈਵ ਰਾਜਾਨਮੁਚੁਸ੍ਤੇ ਤੁ ਮਹਾਰਥਾਃ'। ਤਾਨ੍ਪਾਦ੍ਯਮਧੁਪਰ੍ਕਾਰ੍ਹਾਨ੍ਗਵਾਰ੍ਹਾਨ੍ਸਤ੍ਕृਤਿਂ ਗਤਾਨ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯ ਜਰਾਸਨ੍ਧ ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਯੋਧੇ 'ਭੋ' ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ, ਮਧੁਪਾਰਕ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਦੇ ਯੋਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਵਾਇਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਚੈਤਾਨ੍ਰਾਜਾऽਸੌ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵੋਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਮੌਨਮਾਸੀਤ੍ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਭੀਮਯੋਰ੍ਜਨਮੇਜਯ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ।' ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਰਥ ਅਤੇ ਭੀਮ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕृष੍ਣੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਕ੍ਤੁਂ ਨਾਯਾਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਏਤਯੋਰ੍ਨਿਯਮਸ੍ਥਯੋਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬੋਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਰ੍ਵਾਙ੍ਨਿਸ਼ੀਥਾਤ੍ਪਰਤਸ੍ਤ੍ਵਾਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਦਿष੍ਯਤਃ। ਯਜ੍ਞਾਗਾਰੇ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਰਾਜਗृਹਂ ਵਦਿष੍ਯਤਃ
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨਗੇ; ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ।
ਤਤੋऽਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਯਾਤੋ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਰਾਜਨ੍ਬਭੂਵ ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਵਚਨ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਸ੍ਨਾਤਕਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਸਮਿਤਿਞ੍ਜਯਃ। ਅਪ੍ਯਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਨृਪਤਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਭਾਰਤ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸਨਾਤਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵੇਣ ਵੇषੇਣ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ। ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਜਰਾਨ੍ਧੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਲਿਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਰਾਜਾਨਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਇਦਮੂਚੁਰਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।