ਯਤ੍ਰ ਦੀਰ੍ਘਤਮਾ ਨਾਮ ऋषਿਃ ਪਰਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ'। ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਯਾਂ ਗੌਤਮੋ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ। ਔਸ਼ੀਨਰ੍ਯਾਮਜਨਯਤ੍ਕਾਕ੍ਸ਼ੀਵਾਦ੍ਯਾਨ੍ਸੁਤਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਇਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਰਘਤਮਾ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਗੌਤਮ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ, ਉਸ਼ੀਨਰਾ ਦੀ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਨਾਲ ਕਾਕਸ਼ੀਵਤ ਆਦਿ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਥਾऽਸੌ ਤਤ੍ਰ ਸਦ੍ਮਨਿ। ਭਜਤੇ ਮਾਗਧਂ ਵਂਸ਼ਂ ਸ ਨृਪਾਣਾਮਨੁਗ੍ਰਹਃ
ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਗੌਤਮ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਙ੍ਗਵਙ੍ਗਾਦਯਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਾਨਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ। ਗੌਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਮਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਪੁਰਾਰ੍ਜੁਨ
ਅੰਗ, ਵੰਗ ਆਦਿ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ, ਅਰਜੁਨ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਵਨਰਾਜੀਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਯੇਮਾਃ ਪਿਪ੍ਲਾਨਾਂ ਮਨੋਰਮਾਃ। ਲੋਘ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ੁਭਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਗੌਤਮੌਕਃ ਸਮੀਪਜਾਃ
ਇਹ ਪੀਪਲਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਅਤੇ ਲੋਧਰ ਦੇ ਚੰਗੇ ਜੰਗਲ ਵੇਖੋ, ਪਾਰਥਾ, ਜੋ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਬੁਦਃ ਸ਼ਕ੍ਰਵਾਪੀ ਚ ਪਨ੍ਨਗੌ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨੌ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਸ੍ਯਾਲਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਮਣਿਨਾਗਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਤਮਃ
ਇੱਥੇ ਅਰਬੁਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਰਵਾਪੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੰਨਗ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨ ਸਰਪ ਵੀ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸਵਸਤਿਕ ਦਾ ਘਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਮਣਿਨਾਗ ਦਾ ਵਸੇਬਾ ਹੈ।
ਅਪਾਰਿਹਾਰ੍ਯਾ ਮੇਘਾਨਾਂ ਮਾਗਧਾ ਮਨੁਨਾ ਕृਤਾਃ। ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਮਣਿਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਚਾਪ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਮ੍
ਇਹ ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਕਿਲੇ, ਮਨੂ ਨੇ ਬਣਾਏ, ਬਦਲਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੌਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਮਣਿਮਾਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਣ੍ਡਰੇ ਵਿਪੁਲੇ ਚੈਵ ਤਥਾ ਵਾਰਾਹਕੇऽਪਿ ਚ। ਚੈਤ੍ਯਕੇ ਚਜ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਮਾਦਙ੍ਗੇ ਚ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੇ
ਪਾਂਡਰਾ ਪਹਾੜ, ਵਾਰਾਹਕ, ਚੈਤਕ, ਮਾਦੰਗ ਅਤੇ ਪੱਥਰੀਲੇ ਟੀਲੇ ਉੱਤੇ—
ਏਤੇषੁ ਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਸਮਾਲਯਾਃ। ਯਤੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸਿਧ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਯਤੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਹਨ।
ਵृषਭਸ੍ਯ ਤਮਾਲਸ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਤਥਾ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚੈਵ ਨਾਗਾਨਾਂ ਚ ਤਥਾऽऽਲਯਾਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਅਤੇ ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਵਾਸ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਹਨ।
ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਤਸ੍ਤਪੋਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ਤਪੋਦਾ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਚੈਵ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ। ਮਣੇਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਭਦ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਥਾਂ 'ਤਪੋਦਾ' ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਸਿਧ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਣੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਦੁਰਾਧਰ੍ਪਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ।। ਅਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਂ ਤ੍ਵਨੁਪਮਾਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋऽਭਿਮਨ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਫਲ ਸਮਝਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਵਿਪੁਲੌਜਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਭਰਾ—
ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵੌ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਾਗਧਂ ਪੁਰਮ੍। ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨੋਪੇਤਂ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਅਤੇ ਦੋ ਪਾਂਡਵ, ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ, ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।
ਸ੍ਫੀਤੋਤ੍ਸਵਮਨਾਧृष੍ਯਮਾਸੇਦੁਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਤਮ੍। ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਮਨਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਗਿਰਿਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਅਟੱਲਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਚਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ।
ਬਾਰ੍ਹਦ੍ਰਥੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਤਥਾ ਨਗਰਵਾਸਿਭਿਃ। ਮਾਗਧਾਨਾਂ ਤੁ ਰੁਚਿਰਂ ਚੈਤ੍ਯਕਾਨ੍ਤਰਮਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਬਾਰਹਦਰਥ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੈਤਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਯਤ੍ਰ ਮਾਂਸਾਦਮृषਭਮਾਸਸਾਦ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ। ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਾਸਤਾਲਾਭਿਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਭੇਰੀਕਾਰਯਤ੍
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਦਰਥ ਨੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਾਸ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਤਿੰਨ ਭੇਰੀਆਂ ਵਜਾਈਆਂ।
ਸ੍ਵਪੁਰੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਤੇਨ ਚਾਨਹ੍ਯ ਚਰ੍ਮਣਾ। ਯਤ੍ਰ ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਦਨ੍ਭੇਰ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਾਵਚੂਰ੍ਣਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਭੇਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਛੇ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਭੇਰੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਉਤੇ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ ਛਿੜਕੇ ਗਏ।
ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੇਰੀਤ੍ਰਯਂ ਤੇऽਪਿ ਚੈਤ੍ਯਪ੍ਰਾਕਾਰਮਾਦ੍ਰਵਨ੍। ਦ੍ਵਾਰਤੋऽਭਿਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਯੁਰ੍ਨਾਨਾਯੁਧਾਸ੍ਤਧਾ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਭੇਰੀਆਂ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਚੈਤਕ ਦੀ ਕੰਧ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਸਾਰੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਆਗੇ ਵਧੇ।
ਮਾਗਧਾਨਾਂ ਸੁਰੁਚਿਰਂ ਚੈਤ੍ਯਕਂ ਤਂ ਸਮਾਦ੍ਰਵਨ੍। ਸ਼ਿਰਸੀਵ ਸਮਾਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਜਿਘਾਂਸ੍ਵਃ
ਉਹ ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੈਤਕ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।
ਸ੍ਥਿਰਂ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤਤ੍ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਪੁਰਾਣਾ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵਿਪੁਲੈਰ੍ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਵੀਰਸ੍ਤੇऽਭਿਹਤ੍ਯਾਭ੍ਯਪਾਤਯਨ੍। ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਾਗਧਂ ਹृष੍ਟਾਃ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਵੀਰ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਮਾੜੇ ਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਦਿਖਾਏ।
ਪਰ੍ਯੁਗ੍ਨ੍ਯਕੁਰ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਨृਪਂ ਦ੍ਵਿਰਦਸ੍ਥਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ। ਤਤਸ੍ਤਚ੍ਛਾਨ੍ਤਯੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨਿਯਮਸ੍ਥੋऽਸਾਵੁਪਵਾਸਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਪੁਜਾਰੀ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਉਹ ਮਾੜੇ ਸ਼ਕੁਨ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਨਾਤਕਵ੍ਰਤਿਨਸ੍ਤੇ ਤੁ ਬਾਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਨਿਰਾਯੁਧਾਃ। ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧੇਨ ਭਾਰਤ
ਪਰ, ਜੋ ਸਨਾਤਕ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਉਹ ਜਰਾਸੰਧ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ, ਭਾਰਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਪਣਾਨਾਂ ਚ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਸ੍ਫੀਤਾਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਿਨਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਲਬਾਲਬ ਸੀ।
ਤਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਤੇ ਵੀਥ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇਣ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਕृष੍ਣਭੀਮਧਨਞ੍ਜਯਾਃ। ਬਲਾਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਮਾਲਾਕਾਰਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਭੀਮ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੇ, ਉਸ ਰਸਤੇ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲੈ ਲੀਆਂ।
ਕਰ੍ਪੂਰਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਕੋष੍ਠਂ ਚ ਸਫਲਂ ਚਾਨ੍ਤਰਾਪਣੇ। ਵੈਸ਼੍ਯਾਦ੍ਬਲਾਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੇ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਯੋਧੇ ਨੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਪਾਰੀ ਤੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਪੂਰ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਫਲ ਲੈ ਲਏ ਅਤੇ ਮੌਜ-ਮਸਤ ਕਰਦੇ ਫਿਰੇ।
ਵਿਰਾਗਵਸਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਣੋ ਮृष੍ਟਕੁਣ੍ਡਲਾਃ। ਨਿਵੇਸ਼ਨਮਥਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਸਭ ਨੇ ਫਿੱਕੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਗੋਵਾਸਮਿਵ ਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸਿਂਹਾ ਹੈਮਵਤਾ ਯਥਾ। ਸ਼ਾਲਸ੍ਤਮ੍ਭਨਿਭਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਰੂषਿਤਾਃ
ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੋ-ਚਮੜੀ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਅਤੇ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਰੂੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਸ਼ੋਭਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਬਾਹਵੋ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍। ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਰਦਪ੍ਰਖ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ਾਲਸ੍ਕਨ੍ਦਾਨਿਵੋਦ੍ਗਤਾਨ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ।