ਈਸ਼ੌ ਹਿਤੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨੌ। ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਲੋਕਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕੌ
ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਮਨਾਂ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਮਧ੍ਯੇਨ ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲਮ੍। ਰਮ੍ਯਂ ਪਦ੍ਮਸਰੋ ਗਤ੍ਵਾ ਕਾਲਕੂਡਮਤੀਤ੍ਯ ਚ
ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਚਲ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਰੁਜਾਂਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਲੰਘੇ। ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਪਦਮਾ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਾਲਕੂਟ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ।
ਗਣ੍ਡਕੀਂ ਚ ਮਹਾਸ਼ੋਣਂ ਸਦਾਨੀਰਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਏਕਪਰ੍ਵਤਕੇ ਨਦ੍ਯਃ ਕ੍ਰਮੇਣੈਤ੍ਯਾਵ੍ਰਜਨ੍ਤ ਤੇ
ਉਹ ਗੰਡਕੀ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਣਾ ਅਤੇ ਸਦਾਨੀਰਾ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਰਵਤ 'ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਗੇ ਵਧੇ।
ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸਰਯੂਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕੋਸਲਾਨ੍। ਅਤੀਤ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਿਥਿਲਾਂ ਮਾਲਾਂ ਚਰ੍ਮਣ੍ਵਤੀਂ ਨਦੀਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬ ਦੇ ਕੋਸਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਮਿਥਿਲਾ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਚਰਮਣਵਤੀ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਤੀਤ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ਼ੋਣਂ ਚ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ। ਕੁਸ਼ਚੀਰਚ੍ਛਦਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਾਗਧਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਚ੍ਯੁਤਾਃ
ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਸ਼ੋਣਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਛਾਲਾਂ ਦੀ ਪਹਿਨਾਵਾ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਗਧ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਗੋਧਨਾਕੀਰ੍ਣਮਮ੍ਬੁਮਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਦ੍ਰੁਮਮ੍। ਗੋਰਥਂ ਗਿਰਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਮਾਗਧਂ ਪੁਰਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਗਧਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਏष ਪਾਰ੍ਥ ਮਹਾਨ੍ਭਾਤਿ ਪਸ਼ੁਮਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਮ੍ਬੁਮਾਨ੍। ਨਿਰਾਮਯਃ ਸੁਵੇਸ਼੍ਮਾਢ੍ਯੋ ਨਿਵੇਸ਼ੋ ਮਾਗਧਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਪਾਰਥਾ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਗਧਾਂ ਦਾ ਵਸੇਬਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂਵਾਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪਾਣੀ, ਸੁੰਦਰ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ।
ਵੈਹਾਰੋ ਵਿਪੁਲਃ ਸ਼ੈਲੋ ਵਾਰਾਹੋ ਵृषਭਸ੍ਤਥਾ। ਤਥਾ ऋषਿਗਿਰਿਸ੍ਤਾਤ ਸ਼ੁਭਾਸ਼੍ਚੈਤ੍ਯਕਪਞ੍ਚਮਾਃ
ਵੈਹਾਰਾ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਵਾਰਾਹਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਿਗਿਰੀ, ਪਿਤਾ, ਤੇ ਚੈਤਕ ਦੇ ਪੰਜ ਚੰਗੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਹਨ।
ਏਤੇ ਪਞ੍ਚਮਹਾਸ਼ृਙ੍ਗਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸ਼ੀਤਲਦ੍ਰੁਮਾਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀਵਾਭਿਸਂਹਤ੍ਯ ਸਂਹਤਾਙ੍ਗਾ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਮ੍
ਇਹ ਪੰਜ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ, ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਪਵੇष੍ਟਿਤਸ਼ਾਖਾਗ੍ਰੈਰ੍ਗਨ੍ਧਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ। ਨਿਗੂਢਾ ਇਵ ਲੋਧ੍ਰਾਣਾਂ ਵਨੈਃ ਕਾਮਿਜਨਪ੍ਰਿਯੈਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਲੋਧਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਛੁਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਜਿਵੇਂ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਦੀਰ੍ਘਤਮਾ ਨਾਮ ऋषਿਃ ਪਰਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ'। ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਯਾਂ ਗੌਤਮੋ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ। ਔਸ਼ੀਨਰ੍ਯਾਮਜਨਯਤ੍ਕਾਕ੍ਸ਼ੀਵਾਦ੍ਯਾਨ੍ਸੁਤਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਇਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਰਘਤਮਾ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਗੌਤਮ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ, ਉਸ਼ੀਨਰਾ ਦੀ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਨਾਲ ਕਾਕਸ਼ੀਵਤ ਆਦਿ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਥਾऽਸੌ ਤਤ੍ਰ ਸਦ੍ਮਨਿ। ਭਜਤੇ ਮਾਗਧਂ ਵਂਸ਼ਂ ਸ ਨृਪਾਣਾਮਨੁਗ੍ਰਹਃ
ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਗੌਤਮ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਙ੍ਗਵਙ੍ਗਾਦਯਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਾਨਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ। ਗੌਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਮਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਪੁਰਾਰ੍ਜੁਨ
ਅੰਗ, ਵੰਗ ਆਦਿ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ, ਅਰਜੁਨ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਵਨਰਾਜੀਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਯੇਮਾਃ ਪਿਪ੍ਲਾਨਾਂ ਮਨੋਰਮਾਃ। ਲੋਘ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ੁਭਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਗੌਤਮੌਕਃ ਸਮੀਪਜਾਃ
ਇਹ ਪੀਪਲਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਅਤੇ ਲੋਧਰ ਦੇ ਚੰਗੇ ਜੰਗਲ ਵੇਖੋ, ਪਾਰਥਾ, ਜੋ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਬੁਦਃ ਸ਼ਕ੍ਰਵਾਪੀ ਚ ਪਨ੍ਨਗੌ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨੌ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਸ੍ਯਾਲਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਮਣਿਨਾਗਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਤਮਃ
ਇੱਥੇ ਅਰਬੁਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਰਵਾਪੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੰਨਗ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨ ਸਰਪ ਵੀ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸਵਸਤਿਕ ਦਾ ਘਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਮਣਿਨਾਗ ਦਾ ਵਸੇਬਾ ਹੈ।
ਅਪਾਰਿਹਾਰ੍ਯਾ ਮੇਘਾਨਾਂ ਮਾਗਧਾ ਮਨੁਨਾ ਕृਤਾਃ। ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਮਣਿਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਚਾਪ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਮ੍
ਇਹ ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਕਿਲੇ, ਮਨੂ ਨੇ ਬਣਾਏ, ਬਦਲਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੌਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਮਣਿਮਾਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਣ੍ਡਰੇ ਵਿਪੁਲੇ ਚੈਵ ਤਥਾ ਵਾਰਾਹਕੇऽਪਿ ਚ। ਚੈਤ੍ਯਕੇ ਚਜ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਮਾਦਙ੍ਗੇ ਚ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੇ
ਪਾਂਡਰਾ ਪਹਾੜ, ਵਾਰਾਹਕ, ਚੈਤਕ, ਮਾਦੰਗ ਅਤੇ ਪੱਥਰੀਲੇ ਟੀਲੇ ਉੱਤੇ—
ਏਤੇषੁ ਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਸਮਾਲਯਾਃ। ਯਤੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸਿਧ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਯਤੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਹਨ।
ਵृषਭਸ੍ਯ ਤਮਾਲਸ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਤਥਾ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚੈਵ ਨਾਗਾਨਾਂ ਚ ਤਥਾऽऽਲਯਾਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਅਤੇ ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਵਾਸ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਹਨ।
ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਤਸ੍ਤਪੋਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ਤਪੋਦਾ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਚੈਵ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ। ਮਣੇਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਭਦ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਥਾਂ 'ਤਪੋਦਾ' ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਸਿਧ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਣੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਦੁਰਾਧਰ੍ਪਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ।। ਅਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਂ ਤ੍ਵਨੁਪਮਾਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋऽਭਿਮਨ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਫਲ ਸਮਝਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਵਿਪੁਲੌਜਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਭਰਾ—
ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵੌ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਾਗਧਂ ਪੁਰਮ੍। ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨੋਪੇਤਂ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਅਤੇ ਦੋ ਪਾਂਡਵ, ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ, ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।
ਸ੍ਫੀਤੋਤ੍ਸਵਮਨਾਧृष੍ਯਮਾਸੇਦੁਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਤਮ੍। ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਮਨਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਗਿਰਿਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਅਟੱਲਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਚਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ।
ਬਾਰ੍ਹਦ੍ਰਥੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਤਥਾ ਨਗਰਵਾਸਿਭਿਃ। ਮਾਗਧਾਨਾਂ ਤੁ ਰੁਚਿਰਂ ਚੈਤ੍ਯਕਾਨ੍ਤਰਮਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਬਾਰਹਦਰਥ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੈਤਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਯਤ੍ਰ ਮਾਂਸਾਦਮृषਭਮਾਸਸਾਦ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ। ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਾਸਤਾਲਾਭਿਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਭੇਰੀਕਾਰਯਤ੍
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਦਰਥ ਨੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਾਸ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਤਿੰਨ ਭੇਰੀਆਂ ਵਜਾਈਆਂ।
ਸ੍ਵਪੁਰੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਤੇਨ ਚਾਨਹ੍ਯ ਚਰ੍ਮਣਾ। ਯਤ੍ਰ ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਦਨ੍ਭੇਰ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਾਵਚੂਰ੍ਣਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਭੇਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਛੇ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਭੇਰੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਉਤੇ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ ਛਿੜਕੇ ਗਏ।
ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੇਰੀਤ੍ਰਯਂ ਤੇऽਪਿ ਚੈਤ੍ਯਪ੍ਰਾਕਾਰਮਾਦ੍ਰਵਨ੍। ਦ੍ਵਾਰਤੋऽਭਿਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਯੁਰ੍ਨਾਨਾਯੁਧਾਸ੍ਤਧਾ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਭੇਰੀਆਂ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਚੈਤਕ ਦੀ ਕੰਧ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਸਾਰੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਆਗੇ ਵਧੇ।
ਮਾਗਧਾਨਾਂ ਸੁਰੁਚਿਰਂ ਚੈਤ੍ਯਕਂ ਤਂ ਸਮਾਦ੍ਰਵਨ੍। ਸ਼ਿਰਸੀਵ ਸਮਾਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਜਿਘਾਂਸ੍ਵਃ
ਉਹ ਮਾਗਧਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੈਤਕ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।
ਸ੍ਥਿਰਂ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤਤ੍ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਪੁਰਾਣਾ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ।