ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯੇਦਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਪਾਚ੍ਚ ਭਾਮਿਨੀ। ਕृष੍ਣਂ ਪੁਚ੍ਛਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤੁਰਗਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਸੁੰਦਰੋ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਕਾਲੀ ਕਰਾਂਗੇ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਾ ਵਾਲਾ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਾਃ।' ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤੇ ਤੁ ਸਪਤ੍ਨ੍ਯੌ ਪਣਿਤੇ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੂੰਛ ਦੀ ਕਾਲੀ ਵਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੋਨੋ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਰਤ ਲਾਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਣਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ। ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਸ਼ਰਤ ਲਾ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਭੈਣਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈਆਂ।
ਕਦ੍ਰੂਸ਼੍ਚ ਵਿਨਤਾ ਚੈਵ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣ੍ਯੌ ਵਿਹਾਯਸਾ। ਆਲੋਕਯਨ੍ਤ੍ਯਾਵਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨਿਧਿਮਮ੍ਭਸਾਮ੍
ਕਦਰੂ ਤੇ ਵਿਨਤਾ, ਦਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਲਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਅਟੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ।
ਵਾਯੁਨਾऽਤੀਵ ਸਹਸਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਤਿਮਿਂਗਿਲਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮਕਰੈਰਾਵृਤਂ ਤਥਾ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਇਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਵੱਡੇ ਮੱਛ ਤੇ ਤਿਮਿੰਗਿਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਕਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਂਯੁਤਂ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਸਤ੍ਵੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰਪਿ। ਘੋਰਰ੍ਘੋਰਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਗਮ੍ਭੀਰਮਤਿਭੈਰਵਮ੍
ਅਨੇਕਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਡਰਾਉਣਾ, ਅਣਜਿੱਤ, ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ।
ਆਕਰਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਾਮਾਲਯਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ। ਨਾਗਾਨਾਮਾਲਯਂ ਚਾਪਿ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਵਾਸ, ਸੁਹਣਾ, ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਪਾਤਾਲਜ੍ਵਲਨਾਵਾਸਮਸੁਰਾਣਾਂ ਤਥਾਲਯਮ੍। ਭਯਂਕਰਾਣਾਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਪਯਸੋ ਨਿਧਿਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਵਾਸ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਘਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਥਾਂ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਅਟੱਲ ਖਜ਼ਾਨਾ।
ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਮਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮਮृਤਸ੍ਯਾਕਰਂ ਪਰਮ੍। ਅਪ੍ਰਮੇਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਸੁਪੁਮ੍ਯਜਲਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵਯ ਹੈ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਹਦ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੁੱਚੇ ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਮਹਾਨਦੀਭਿਰ੍ਬਹ੍ਵੀਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਆਪੂਰ੍ਯਮਾਣਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਚੋਰ੍ਮਿਭਿਃ
ਉਥੇ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਬੇਅੰਤ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨੱਚਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤਰਲਤਰੋਰ੍ਮਿਸਂਕੁਲਂ ਤੇ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਵਿਕਸਿਤਮਮ੍ਬਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍। ਪਾਤਾਲਜ੍ਵਲਨਸ਼ਿਖਾਵਿਦੀਪਿਤਾਙ੍ਗਂ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰੁਤਮਭਿਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਤੇ ਉੱਠਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੌਸ਼ਨ, ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਦ੍ਰੂਰ੍ਵਿਨਤਯਾ ਸਹ। ਨ੍ਯਪਤਤ੍ਤੁਰਗਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਨ ਚਿਰਾਦਿਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਦਰੂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਂ ਹਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮਹਾਜਵਮ੍। ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਕਿਰਣਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਕਾਲਵਾਲਮੁਭੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਜੂੜ ਕਾਲੀ ਸੀ।
ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਚ ਬਹੂਨ੍ਵਾਲਾਨ੍ਕृष੍ਣਾਨ੍ਪੁਚ੍ਛਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍। ਵਿषਣ੍ਣਰੂਪਾਂ ਵਿਨਤਾਂ ਕਦ੍ਰੂਰ੍ਦਾਸ੍ਯੇ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਕਈ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਦਰੂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਵਿਨਤਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਣਿਤੇਨ ਪਰਾਜਿਤਾ। ਅਭਵਦ੍ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤਾ ਦਾਸੀਭਾਵਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਨਤਾ ਉਸ ਜੂਏ 'ਚ ਹਾਰ ਕੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਚਾਪਿ ਗਰੁਡਃ ਕਾਲ ਆਗਤੇ। ਵਿਨਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਣ੍ਡਮਜਾਯਤ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਗਰੁੜ ਨੇ, ਜੋ ਬੜੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅੰਡਾ ਫਾੜ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਬਲੋਪੇਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ। ਕਾਮਰੂਪਃ ਕਾਮਗਮਃ ਕਾਮਵੀਰ੍ਯੋ ਵਿਹਂਗਮਃ
ਉਹ ਪੰਛੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਜਿਹੜਾ ਚਾਹੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਚਾਹੇ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਰਾਸ਼ਿਰਿਵੋਦ੍ਭਾਸਨ੍ਸਮਿਦ੍ਧੋऽਤਿਭਯਂਕਰਃ। ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਬੜਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਸਹਸਾ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਕਾਯੋ ਨਭੋਗਤਃ। ਘੋਰੋ ਘੋਰਸ੍ਵਨੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਵਹ੍ਨਿਰੌਰ੍ਵ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਹ ਪੰਛੀ ਅਚਾਨਕ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਡਰਾਉਣਾ, ਭਿਆਨਕ ਗੱਜ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍। ਪ੍ਰਮਿਪਤ੍ਯਾਬ੍ਰੁਵਂਸ਼੍ਚੈਨਮਾਸੀਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਗ੍ਨੇ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਧਿष੍ਠਾਃ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨੋ ਨ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਸਿ। ਅਸੌ ਹਿ ਰਾਸ਼ਿਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਸਮਿਦ੍ਧਸ੍ਤਵ ਸਰ੍ਪਤਿ
ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਹੋਰ ਵਧ ਨਾ ਜਾ, ਕਦੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ? ਉਹ ਵੱਡਾ ਅੱਗ ਦਾ ਢੇਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੜਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨੈਤਦੇਵਂ ਯਥਾ ਯੂਯਂ ਮਨ੍ਯਧ੍ਵਮਸੁਰਾਰ੍ਦਨਾਃ। ਗਰੁਡੋ ਬਲਵਾਨੇष ਮਮ ਤੁਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸਾ
ਇਹ ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੋ; ਇਹ ਗਰੁੜ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਜਾਤਃ ਪਰਮਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਿਨਤਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ। ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਮਿਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਮੋਹਃ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਵਿਨਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਢੇਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਆ ਗਿਆ।
ਨਾਗਕ੍ਸ਼ਯਕਰਸ਼੍ਚੈ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਹਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਭੀਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਕਥਂ ਚਾਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਸਹਿਤਾ ਮਯਾ
ਇਥੇ ਡਰਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਤ੍ਵਮृषਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਃ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤਪਨਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਯਮੁਖਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਰਵਪ੍ਰਭੂ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸ਼ਰਵ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਮੁਖਂ ਪਦ੍ਮਜੀ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਮਗ੍ਨਿਃ ਪਵਨਸ੍ਤਥਾ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਤੂੰ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਵਾ ਵੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਨਭਿਭੂਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦਮृਤਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ। ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭਾਸ੍ਤ੍ਵਮਭਿਪ੍ਰੇਤਂ ਤ੍ਵਂ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਣਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੂੰ ਮਹਾਨ, ਅਜਿੱਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚਮਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੱਖਿਆ ਹੈਂ।
ਹ੍ਯਨਾਗਤਂ ਚੋਪਗਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਆਉਣਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ।