ਏष ਧਾਰਯਿਤ ਸਮ੍ਯਕ੍ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਸ਼ੁਭਾਂ ਸ਼ੁਭਵਤੀਂ ਸ੍ਫੀਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਧਰਾਂ ਧਰਾਮ੍
ਇਹ ਮਹਾਂਬਲਵਾਨ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਰੀਤ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹੇਗੀ।
ਅਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਵਸ਼ਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਿਪਾਃ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਭੂਤਸ੍ਯ ਵਾਯੋਰਿਵ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਸਦੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਰਹਿਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਤਮਾ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਹਵਾ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏष ਰੁਦ੍ਰਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕਰਂ ਹਰਮ੍। ਸਰ੍ਵਲੋਕੇष੍ਵਤਿਬਲਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਗਧਃ
ਇਹ ਮਾਗਧ ਰੁਦਰ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖੇਗਾ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨੇਵ ਮੁਨਿਃ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਮਿਵ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਨृਪਂ ਬृਹਦ੍ਰਥਮਥਾਰਿਹਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਚਾਪਿ ਜ੍ਞਾਤਿਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ। ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਮਗਧਾਧਿਪਤਿਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕੀਤਾ।
ਬृਹਦ੍ਰਥੋ ਨਰਪਤਿਃ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਯਯੌ। ਅਭਿषਿਕ੍ਤੇ ਜਰਾਸਨ੍ਧੇ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ। ਪਤ੍ਨੀਦ੍ਵਯੇਨਾਨੁਗਤਸ੍ਤਪੋਵਨਚਰੋऽਭਵਤ੍
ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਵਨਸ੍ਥੇ ਪਿਤਰਿ ਮਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯੇਣ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਕਰੋਦ੍ਵਸ਼ੇ
ਜਦ ਪਿਤਾ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤਾਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਤਪੋਵਨਚਰੋ ਨृਪਃ। ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਗਮਤ੍ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਰਾਸਨ੍ਧੋऽਪਿ ਨृਪਤਿਰ੍ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਕੌਸ਼ਿਕੇਨ ਤਤ੍। ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਮਖਿਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਮਪਾਲਯਤ੍
ਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਸਾਰੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਹਤੇ ਚੈਵ ਮਯਾ ਕਂਸੇ ਸਹਂਸਡਿਭਿਕੇ ਤਦਾ। ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਰੋਦਤੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਪਿਤੁਃ। ਜਾਤੋ ਵੈ ਵੈਰਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧੋ ਮਯਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ
ਜਦ ਮੈਂ ਕੰਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਧੀ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਕੋਲ ਰੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡਾ ਵੈਰ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਮੇਕੋਨਂ ਯੇਨ ਭਾਰਤ। ਗਦਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਬਲਵਤਾ ਮਾਗਧੇਨ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਾਤ੍
ਮਾਗਧ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਸੌ ਗੁਣਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਿष੍ਠਤੋ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਵੈ ਕੁਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ। ਏਕੋਨਯੋਜਨਸ਼ਤੇ ਸਾ ਪਪਾਤ ਗਦਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਗਦਾ ਲਗਭਗ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘੱਟ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੌਰੈਸ੍ਤਦਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਗਦਾ ਚੈਵ ਨਿਵੇਦਿਤਾ। ਗਦਾਵਸਾਨਂ ਤਤ੍ਖ੍ਯਾਤਂ ਮਥੁਰਾਯਾਃ ਸਮੀਪਤਃ
ਜਦ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਦਾ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸਹੀ-ਸਹੀ ਦਿੱਤੀ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗਦਾ ਡਿੱਗੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂ ਹਂਸਡਿਭਿਕਾਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਨਿਧਨਾਵੁਭੌ। ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਮਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ਾਰਦੌ
ਹੰਸ ਤੇ ਡਿਭਿਕਾ ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਉਹ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੇ ਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਯੌ ਤੌ ਮਯਾ ਤੇ ਕਥਿਤੌ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਮਹਾਬਲੌ। ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਜੋ ਦੋ ਮਹਾਂਬਲੀ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਸਨ, ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸਨ।
ਏਵਮੇष ਤਦਾ ਵੀਰ ਬਲਿਭਿਃ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕੈਃ। ਵृष੍ਣਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਨੀਤਿਹੇਤੋਰੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਵੀਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤਾਕਤਵਰ ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨੀਤੀ ਕਾਰਨ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪਤਿਤੌ ਹਂਸਡਿਭਿਕੌ ਕਂਸਸ਼੍ਚ ਸਗਣੋ ਹਤਃ। ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਨਿਧਨੇ ਕਾਲੋऽਯਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਹੁਣ ਹੰਸ ਤੇ ਡਿਭਿਕਾ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੰਸ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਹੁਣ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋऽਸੌ ਰਣੇ ਜੇਤੁਂ ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਪ੍ਰਾਣਯੁਦ੍ਧੇਨ ਜੇਤਵ੍ਯਃ ਸ ਇਤ੍ਯੁਪਲਭਾਮਹੇ
ਉਹਨੂੰ ਰਣ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ। ਅਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਨ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਯਿ ਨੀਤਿਰ੍ਬਲਂ ਭੀਮੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਚਾਵਯੋਰ੍ਜਯਃ। ਮਾਗਧਂ ਸਾਧਯਿष੍ਯਾਮ ਇष੍ਟਿਂ ਤ੍ਰਯ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ
ਮੇਰੀ ਚਲਾਕੀ, ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਮਾਗਧ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਵਣ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗੇ।
ਤ੍ਰਿਭਿਰਾਸਾਦਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਜਨੇ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਯਥਾ ਯੁਦ੍ਧਮੇਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਜਦ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇਕੱਲੇ-ਇਕੱਲੇ ਲੜਨ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਵਮਾਨਾਚ੍ਚ ਲੋਭਾਚ੍ਚ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਰ੍ਪਿਤਃ। ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਧ੍ਰੁਵਮਪ੍ਯੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਬੇਇਜ਼ਤੀ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਗ਼ਰੂਰ ਨੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਕਸਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ।
ਅਲਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਮੁਦੀਰ੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਧਨਾਯਾਨ੍ਤਕੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਹੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਉਸ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਭੀਮਬਲਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਯਦਿ ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋ ਮਯਿ। ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨ੍ਯਾਸਭੂਤੌ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨੌ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮੁਖੌ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਇਉਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਚ੍ਯੁਤਾਚ੍ਯੁਤ ਮਾਮੈਵਂ ਵ੍ਯਾਹਰਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਭਵਾਨ੍ਨਾਥੋ ਭਵਨ੍ਤਂ ਚਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਉਂ ਨਾ ਬੋਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਵਦਸਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦੁਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਨਹਿ ਤ੍ਵਮਗ੍ਰਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਯੇषਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀ
ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਮੁੜ ਗਏ ਹਨ।
ਯੇषਾਮਭਿਮੁਖੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤੇषਾਂ ਕृष੍ਣ ਤ੍ਵਮਗ੍ਰਤਃ'। ਨਿਹਤਸ਼੍ਚ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਰਾਜਸੂਯਸ਼੍ਚ ਮੇ ਲਬ੍ਧੋ ਨਿਦੇਸ਼ੇ ਤ੍ਵ ਤਿष੍ਠਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੈਂ; ਜਰਾਸੰਧ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਏ, ਤੇ ਮੈਂ ਰਾਜਸੂਯ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਯਥਾ ਤ੍ਵੇਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮੁਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਸਮੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਲਦੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰ।
ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਹਿ ਵਿਨਾ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਰਹਿਤੋ ਰੋਗਾਰ੍ਤ ਇਵ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਤਿੰਨੋਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਜੀਣਾ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ; ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਮਰੀਜ਼ ਵਾਂਗ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨ ਸ਼ੌਰਿਣਾ ਵਿਨਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨ ਸ਼ੌਰਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਵਿਨਾ। ਨਾਜੇਯੋਸ੍ਤ੍ਯਨਯੋऽਰ੍ਲੋਕੇ ਕृष੍ਣਯੋਰਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਸ਼ੌਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪਾਰਥ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸ਼ੌਰੀ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।