ਤਤੋ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਰ੍ਧਾਤ੍ਰ੍ਯੌ ਪੁਨਰਨ੍ਤਃ ਪੁਰਂ ਤਦਾ। ਕਥਯਾਮਾਸਤੁਰੁਭੇ ਦੇਵੀਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਦਾਈਆਂ ਮੁੜ ਕੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਚਤੁष੍ਪਥਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੇ ਜਰਾ ਨਾਮਾਥ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਭੋਜਨਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਰਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਖਾਂਦੀ ਸੀ, ਚੌਰਾਹੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਉਹ ਅੱਧ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਾ ਸੁਖਵਹੇ ਸ਼ਕਲੇ ਸਾ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ। ਸਂਯੋਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਵਿਧਾਨਬਲਚੋਦਿਤਾ
ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਅੱਧ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਸਮਾਨੀਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸ਼ਕਲੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਏਕਮੂਰ੍ਤਿਧਰੋ ਵੀਰਃ ਕੁਮਾਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਅੱਧ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਇੱਕ ਹੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਬਹਾਦਰ ਮੁੰਡਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾ। ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਸਮੁਦ੍ਵੋਦੁਂ ਵਜ੍ਰਸਾਰਮਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਕਠੋਰ ਸੀ।
ਬਾਲਸ੍ਤਾਮ੍ਰਤਲਂ ਮੁष੍ਟਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਯੇ ਨਿਧਾਯ ਸਃ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਦਤਿਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸਤੋਯ ਇਵ ਤੋਯਦਃ
ਉਹ ਨਵਜਾਤ, ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀ ਲਾਲ ਮੁੱਠੀ ਬਣਾ ਕੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬੱਦਲ ਗੱਜਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਹਸਾऽਨ੍ਤਃ ਪੁਰੇ ਜਨਃ। ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡਰ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਤੇ ਚਾਬਲੇ ਪਰਿਮ੍ਲਾਨੇ ਪਯਃ ਪੂਰ੍ਣਪਯੋਧਰੇ। ਨਿਰਾਸ਼ੇ ਪੁਤ੍ਰਲਾਭਾਯ ਸਹਸੈਵਾਬ੍ਯਗਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਔਰਤਾਂ, ਥੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਤੇ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾਭੂਤੇ ਰਾਜਾਨਂ ਚੇष੍ਟਸਂਤਤਿਮ੍। ਤਂ ਚ ਬਾਲਂ ਸੁਬਲਿਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨਾਰ੍ਹਾਮਿ ਵਿषਯੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਸਨ੍ਤੀ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨਃ। ਬਾਲਂ ਪੁਤ੍ਰਮਿਮਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਸਾ ਤਂ ਬਾਲਮੁਪਾਦਾਯ ਮੇਘਲੇਖੇਨ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਮੁਵਾਚ ਵਸੁਧਾਧਿਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਬੱਦਲ ਦੀ ਲੀਕ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬृਹਦ੍ਰਥ ਸੁਤਸ੍ਤੇऽਯਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍। ਤਵ ਪਤ੍ਨੀਦ੍ਵਯੇ ਜਾਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਵਰਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਧਾਤ੍ਰੀਜਨਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਯਾऽਯਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਤੇਰੀ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਧਾਇਆਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਤਂ ਬਾਲਮਭਿਪਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵੈਰਭ੍ਯषਿਞ੍ਜਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਹਿੰਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦੁਪਲਭ੍ਯ ਚ। ਅਪृਚ੍ਛਦ੍ਧੇਮਗਰ੍ਭਾਭਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਤਾਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਾਤ੍ਵਂ ਕਮਲਗਰ੍ਭਾਭੇ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ। ਕਾਮਂ ਮਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਿ ਮੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਮਲ ਦੀ ਨੀਂਵੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਦਾਤਣੀ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈਂ।
ਜਰਾ ਨਾਮਾਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ। ਤਵ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੂਜਿਤਾ ਨ੍ਯਵਸਂ ਸੁਖਮ੍
ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਜਰਾ ਹੈ, ਭਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇਰਾ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਹਾਂ ਜੋ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹਾਂ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾਈ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹੀ।
ਗृਹੇ ਗृਹੇ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ। ਗृਹਦੇਵੀਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੈ ਪੁਰਾ ਸृष੍ਟਾ ਸ੍ਵਯਂਮ੍ਭੁਵਾ
ਮੈਂ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਵਜੋਂ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਘਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀ। ਯੋ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਲਿਖੇਤ੍ਕੁਡ੍ਯੇ ਸਪੁਤ੍ਰਾਂ ਯੌਵਨਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਪੇਂਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗृਹੇ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਵृਦ੍ਧਿਰਨ੍ਯਥਾ ਕ੍ਸ਼ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍। ਤ੍ਵਦ੍ਗृਹੇ ਤਿष੍ਠਮਾਨਾऽਹਂ ਪੂਜਿਤਾऽਹਂ ਸਦਾ ਵਿਭੋ
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਘਟ ਜਾਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਤੇ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀ ਆਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਲਿਖਿਤਾ ਚੈਵ ਕੁਡ੍ਯੇषੁ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਵृਤਾ। ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤਥਾ ਧੂਪੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯੈਃ ਸੁਪੂਜਿਤਾ
ਮੈਨੂੰ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ।
ਸਾऽਹਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਨृਪ। ਤਵੇਮੇ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਕਲੇ ਦृष੍ਟਵਤ੍ਯਸ੍ਮਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਉਪਕਾਰ ਲੌਟਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਹ ਟੁਕੜੇ ਵੇਖ ਲਏ।
ਸਂਸ਼੍ਲਿषਿਤੇ ਮਯਾ ਦੈਵਾਤ੍ਕੁਮਾਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਤਵ ਭਾਗ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਹੇਤੁਮਾਤ੍ਰਮਹਂ ਤ੍ਵਿਹ
ਮੇਰੇ ਜੋੜਨ ਨਾਲ, ਰੱਬ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਫਿਰ ਇਕਠਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਵਜ੍ਹਾ ਬਣੀ ਹਾਂ, ਭਾਗ ਤੇਰੇ ਹਨ।
ਮੇਰੁਂ ਵਾ ਖਾਦਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਵ ਬਾਲਕਮ੍। ਗृਹਸਮ੍ਪੂਜਨਾਤ੍ਤੁष੍ਟ੍ਯਾ ਮਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਪਿਤਸ੍ਤਵ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵੀ ਖਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ! ਪਰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ। ਸ ਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਕੁਮਾਰਂ ਤਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹਂ ਨृਪਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚਕਾਰ ਨृਪਸ੍ਤਦਾ। ਆਜ੍ਞਾਪਯਚ੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਮਗਧੇषੁ ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਗਧ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਮਨਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਮਾਕਰੋਚ੍ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹਸਮਃ ਪਿਤਾ। ਜਰਯਾ ਸਨ੍ਧਿਤੋ ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਭਵਤ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪੂਰਖਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ—'ਇਹ ਬੁੱਢੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਜਰਾਸੰਧ ਹੋਵੇ।'
ਸੋऽਵਰ੍ਧਤ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਾਗਧਾਧਿਪਤੇਃ ਸੁਤਃ। ਪ੍ਰਮਾਣਬਲਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਹੁਤਾਹੁਤਿਰਿਵਾਨਲਃ
ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਬਲ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ ਵਵृਧੇ ਰਾਜਨ੍ਕੁਮਾਰਃ ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਲੇਨ ਮਹਤਾ ਚਾਪਿ ਯੌਵਨਸ੍ਥੋ ਬਭੂਵ ਹ'।। ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਨਨ੍ਦਕਰਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨਣੀ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਮਗਧੇषੁਪਜਕ੍ਰਾਮ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚਣ੍ਡਕੌਸ਼ਿਕਃ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਚੰਡਕੌਸ਼ਿਕ ਫਿਰ ਮਗਧ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਤਸ੍ਯਾऽऽਗਮਨਸਂਹृष੍ਟਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਪੁਰਃ ਸਰਃ। ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।