ਤਤਃ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ। ਪੁਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਨੈਰਾਸ਼੍ਯਾਦ੍ਬਾष੍ਪਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਯਾ ਗਿਰਾ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਮুনি ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਤਪੋਵਨਮ੍। ਕਿਂ ਵਰੇਣਾਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਸ੍ਯ ਕਿਂ ਰਾਜ੍ਯੇਨਾਪ੍ਰਜਸ੍ਯ ਮੇ
'ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵਰ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਰਾਜ ਦੀ ਕੀ ਕਦਰ?'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ਧ੍ਯਾਨਮਗਮਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਤਸ੍ਯੈਵ ਚਾਮ੍ਰਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਛਾਯਾਯਾਂ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮুনি ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸੇ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯੋਪਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰੁਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਨਿਪਪਾਤ ਹ। ਅਵਾਨਮਸ਼ੁਕਾਦष੍ਟਮੇਕਮਾਮ੍ਰਫਲਂ ਕਿਲ
ਜਦ ਮুনি ਉਥੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਪੱਕਾ ਅੰਬ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੱਖੀ ਨੇ ਡੰਕ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹृਦਯੇਨਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ। ਰਾਜ੍ਞੇ ਦਦਾਵਪ੍ਰਤਿਮਂ ਪੁਤ੍ਰਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਮুনি ਨੇ ਉਹ ਅੰਬ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਅਦੁੱਤੀਯ ਸਾਧਨ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਗਚ੍ਛ ਰਾਜਨ੍ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸਿ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਨਰਾਧਿਪ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮুনি ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਏष ਤੇ ਤਨਯੋ ਰਾਜਨ੍ਮਾ ਤਪੇਹ ਤਪੋਵਨੇ। ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਲਯ ਧਰ੍ਮੇਣ ਏਵ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
'ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਕਰਤੱਬ ਹੈ।'
ਯਜਸ੍ਵ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਰ੍ਪਯ ਚੇਨ੍ਦੁਨਾ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਤਤ ਆਸ਼੍ਰਮਮਾਵ੍ਰਜ
'ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਕਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ। ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਵੇਂ, ਫਿਰ ਆ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹੀਂ।'
ਅष੍ਟੌ ਵਰਾਨ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਤ੍ਵਮਜੇਯਤ੍ਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਚ ਤਥਾ ਮਤਿਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੱਠ ਵਰ ਦਿੱਤੇ: ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾਰੀ।
ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥੇਯਤਾਂ ਚੈਵ ਦੀਨਾਨਾਮਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਤਥਾ ਬਲਂ ਚ ਸੁਭਹਲ੍ਲੋਕੇ ਕੀਰ੍ਤਿ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍
ਮਿਹਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਉਭਗਤ, ਮੁਸੀਬਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨੁਰਾਗਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚੇਤ੍ਯੇਵਮष੍ਟੌ ਵਰਾਨ੍ਨृਪ। ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸਿ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਜਨਾਧਿਪ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੋਹਬਤ ਵੀ ਮਿਲੇ—ਇਹ ਹਨ ਉਹ ਅੱਠ ਵਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਵਾਪਸ ਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ ऋषਿਣਾ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋ ਨृਪਃ। ਪੌਰੈਰਨੁਗਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਵਾਇਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਿਆ।
ਯਥਾਸਮਯਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤਦਾ ਸ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮੇਕਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਦੋ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਫਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਮੁਨੇਸ਼੍ਚ ਬਹੁਮਾਨੇਨ ਕਾਲਸ੍ਯ ਚ ਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍। ਤੇ ਤਦਾਮ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸਤੁਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਣ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਆੰਬ ਨੂੰ ਅੱਧ-ਅੱਧ ਕਰਕੇ ਖਾ ਲਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ਗਰ੍ਭਃ ਫਲਪ੍ਰਾਸ਼ਨਸਮ੍ਭਵਃ। ਤੇ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਨृਪਤਿਃ ਪਰਾਂ ਮੁਦਮਵਾਪ ਹ
ਉਹ ਫਲ ਖਾਣ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਅਥ ਕਾਲੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਯਥਾਸਮਯਮਾਗਤੇ। ਜਾਯੇਤਾਮੁਭੇ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਕਲੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਦੋਹਾਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅੱਧ-ਅੱਧ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਜਣੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਿਬਾਹੁਚਰਣੇ ਅਰ੍ਧੋਦਰਮੁਖਸ੍ਫਿਚੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਕਲੇ ਪ੍ਰਵੇਪਤੁਰੁਭੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਹਰ ਇਕ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਇਕ ਅੱਖ, ਇਕ ਬਾਂਹ, ਇਕ ਲੱਤ, ਅੱਧਾ ਪੇਟ, ਅੱਧਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਧਾ ਪਿੱਠ ਸੀ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੱਧ ਵੇਖ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਕੰਬ ਗਈਆਂ।
ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਰੇ ਸਹ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਭਗਿਤ੍ਯੌ ਤਦਾऽਬਲੇ। ਸਜੀਵੇ ਪ੍ਰਾਣਿਸ਼ਕਲੇ ਤਤ੍ਯਜਾਤੇ ਸੁਦੁਃਖਿਤੇ
ਘਬਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਦੋਵੇਂ ਬੇਬਸ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਅੱਧ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਆਈਆਂ।
ਤਯੋਰ੍ਧਾਤ੍ਰ੍ਯੌ ਸੁਸਂਵੀਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇ ਗਰ੍ਭਸਮ੍ਪ੍ਲਵੇ। ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯਾਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਈਆਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਉਥੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਕੂਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਸਞ੍ਛਨ੍ਨੇ ਪਾਣ੍ਡਰਾਭ੍ਯਾਮੁਭੇ ਤਦਾ। ਅਜ੍ਞਾਤੇ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤੇ ਤੁ ਜਹਤੁਸ੍ਤੇ ਚਤੁष੍ਪਥੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅੱਧ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਚੌਰਾਹੇ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਦੱਸ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਰ੍ਧਾਤ੍ਰ੍ਯੌ ਪੁਨਰਨ੍ਤਃ ਪੁਰਂ ਤਦਾ। ਕਥਯਾਮਾਸਤੁਰੁਭੇ ਦੇਵੀਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਦਾਈਆਂ ਮੁੜ ਕੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਚਤੁष੍ਪਥਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੇ ਜਰਾ ਨਾਮਾਥ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਭੋਜਨਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਰਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਖਾਂਦੀ ਸੀ, ਚੌਰਾਹੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਉਹ ਅੱਧ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਾ ਸੁਖਵਹੇ ਸ਼ਕਲੇ ਸਾ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ। ਸਂਯੋਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਵਿਧਾਨਬਲਚੋਦਿਤਾ
ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਅੱਧ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਸਮਾਨੀਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸ਼ਕਲੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਏਕਮੂਰ੍ਤਿਧਰੋ ਵੀਰਃ ਕੁਮਾਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਅੱਧ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਇੱਕ ਹੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਬਹਾਦਰ ਮੁੰਡਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾ। ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਸਮੁਦ੍ਵੋਦੁਂ ਵਜ੍ਰਸਾਰਮਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਕਠੋਰ ਸੀ।
ਬਾਲਸ੍ਤਾਮ੍ਰਤਲਂ ਮੁष੍ਟਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਯੇ ਨਿਧਾਯ ਸਃ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਦਤਿਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸਤੋਯ ਇਵ ਤੋਯਦਃ
ਉਹ ਨਵਜਾਤ, ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀ ਲਾਲ ਮੁੱਠੀ ਬਣਾ ਕੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬੱਦਲ ਗੱਜਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਹਸਾऽਨ੍ਤਃ ਪੁਰੇ ਜਨਃ। ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡਰ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਤੇ ਚਾਬਲੇ ਪਰਿਮ੍ਲਾਨੇ ਪਯਃ ਪੂਰ੍ਣਪਯੋਧਰੇ। ਨਿਰਾਸ਼ੇ ਪੁਤ੍ਰਲਾਭਾਯ ਸਹਸੈਵਾਬ੍ਯਗਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਔਰਤਾਂ, ਥੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਤੇ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾਭੂਤੇ ਰਾਜਾਨਂ ਚੇष੍ਟਸਂਤਤਿਮ੍। ਤਂ ਚ ਬਾਲਂ ਸੁਬਲਿਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨਾਰ੍ਹਾਮਿ ਵਿषਯੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਸਨ੍ਤੀ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨਃ। ਬਾਲਂ ਪੁਤ੍ਰਮਿਮਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।