ਨ ਚ ਵਂਸ਼ਕਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਜਾਯਤ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਮਙ੍ਗਲੈਰ੍ਬਭਿਰ੍ਹੋਮੈਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾਭਿਰਿष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ, ਹਵਨ ਤੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਨਾਸਸਾਦ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕੁਲਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਸ ਭਾਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਹਿਤੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਗਮਦ੍ਧृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰਾਣੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਨੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਪੋਵਨਮਥਾਸ਼੍ਰਯਤ੍। ' ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਭਿਰ੍ਨृਪਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪ੍ਰਜਾ ਨੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਕਾਕ੍ਸ਼ੀਵਤਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ।। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤਪਸਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਦਾਰਂ ਚਣ੍ਡਕੌਸ਼ਿਕਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਾਕਸ਼ੀਵਤ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਉੱਚਕੋਟੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਚੰਡਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ।
ਯਦृਚ੍ਛਯਾऽऽਗਤਂ ਤਂ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੈਰਤੋषਯਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ, ਜੋ ਅਕਸਮਾਤ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਬृਹਦ੍ਰਥਂ ਚ ਸ ऋषਿਰ੍ਯਥਾਵਚ੍ਚਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ। ' ਉਪਵਿष੍ਟਃ ਸ ਤੇਨਾਥ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਦਾ ਯਥਾ ਯੋਗ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਤਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਿਮਾਗਮਨਮਿਤ੍ਯਥ। ਵਿਪ੍ਰੈਰਨੁਗਤਸ੍ਯੈਵ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?' ਜਦ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਸ ਉਵਾਚ ਮੁਨਿਂ ਰਾਜਾ ਭਗਵਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਸੁਤਃ। ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਵृਦ੍ਧਤ੍ਵੇ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਮুনি ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਸੋऽਹਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋ ਵਨੇ। ਨਾਪ੍ਰਜਸ੍ਯ ਮੁਨੇ ਕਿਰ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਧਾ ਚੈਵਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਭਵੇਤ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੁ ਮੁਨਿਃ ਕਾਰੁਣ੍ਯਮਾਗਤਃ
'ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਮুনি, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਨਾ ਤਾਂ ਕੀਰਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਦਾ ਲਈ ਪਿੰਡ-ਪਾਣੀ।' ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮুনি ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਆ ਗਈ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਤ੍ਯਧृਤਿਃ ਸਤ੍ਯਵਾਗृषਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਸੱਚੇ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਉੱਚਕੋਟੀ ਦੇ ਮুনি ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਨੇਕ ਆਤਮਾ।'
ਤਤਃ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ। ਪੁਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਨੈਰਾਸ਼੍ਯਾਦ੍ਬਾष੍ਪਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਯਾ ਗਿਰਾ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਮুনি ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਤਪੋਵਨਮ੍। ਕਿਂ ਵਰੇਣਾਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਸ੍ਯ ਕਿਂ ਰਾਜ੍ਯੇਨਾਪ੍ਰਜਸ੍ਯ ਮੇ
'ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵਰ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਰਾਜ ਦੀ ਕੀ ਕਦਰ?'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ਧ੍ਯਾਨਮਗਮਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਤਸ੍ਯੈਵ ਚਾਮ੍ਰਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਛਾਯਾਯਾਂ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮুনি ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸੇ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯੋਪਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰੁਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਨਿਪਪਾਤ ਹ। ਅਵਾਨਮਸ਼ੁਕਾਦष੍ਟਮੇਕਮਾਮ੍ਰਫਲਂ ਕਿਲ
ਜਦ ਮুনি ਉਥੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਪੱਕਾ ਅੰਬ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੱਖੀ ਨੇ ਡੰਕ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹृਦਯੇਨਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ। ਰਾਜ੍ਞੇ ਦਦਾਵਪ੍ਰਤਿਮਂ ਪੁਤ੍ਰਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਮুনি ਨੇ ਉਹ ਅੰਬ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਅਦੁੱਤੀਯ ਸਾਧਨ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਗਚ੍ਛ ਰਾਜਨ੍ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸਿ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਨਰਾਧਿਪ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮুনি ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਏष ਤੇ ਤਨਯੋ ਰਾਜਨ੍ਮਾ ਤਪੇਹ ਤਪੋਵਨੇ। ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਲਯ ਧਰ੍ਮੇਣ ਏਵ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
'ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਕਰਤੱਬ ਹੈ।'
ਯਜਸ੍ਵ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਰ੍ਪਯ ਚੇਨ੍ਦੁਨਾ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਤਤ ਆਸ਼੍ਰਮਮਾਵ੍ਰਜ
'ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਕਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ। ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਵੇਂ, ਫਿਰ ਆ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹੀਂ।'
ਅष੍ਟੌ ਵਰਾਨ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਤ੍ਵਮਜੇਯਤ੍ਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਚ ਤਥਾ ਮਤਿਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੱਠ ਵਰ ਦਿੱਤੇ: ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾਰੀ।
ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥੇਯਤਾਂ ਚੈਵ ਦੀਨਾਨਾਮਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਤਥਾ ਬਲਂ ਚ ਸੁਭਹਲ੍ਲੋਕੇ ਕੀਰ੍ਤਿ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍
ਮਿਹਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਉਭਗਤ, ਮੁਸੀਬਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨੁਰਾਗਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚੇਤ੍ਯੇਵਮष੍ਟੌ ਵਰਾਨ੍ਨृਪ। ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸਿ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਜਨਾਧਿਪ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੋਹਬਤ ਵੀ ਮਿਲੇ—ਇਹ ਹਨ ਉਹ ਅੱਠ ਵਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਵਾਪਸ ਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ ऋषਿਣਾ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋ ਨृਪਃ। ਪੌਰੈਰਨੁਗਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਵਾਇਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਿਆ।
ਯਥਾਸਮਯਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤਦਾ ਸ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮੇਕਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਦੋ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਫਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਮੁਨੇਸ਼੍ਚ ਬਹੁਮਾਨੇਨ ਕਾਲਸ੍ਯ ਚ ਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍। ਤੇ ਤਦਾਮ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸਤੁਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਣ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਆੰਬ ਨੂੰ ਅੱਧ-ਅੱਧ ਕਰਕੇ ਖਾ ਲਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ਗਰ੍ਭਃ ਫਲਪ੍ਰਾਸ਼ਨਸਮ੍ਭਵਃ। ਤੇ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਨृਪਤਿਃ ਪਰਾਂ ਮੁਦਮਵਾਪ ਹ
ਉਹ ਫਲ ਖਾਣ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਅਥ ਕਾਲੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਯਥਾਸਮਯਮਾਗਤੇ। ਜਾਯੇਤਾਮੁਭੇ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਕਲੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਦੋਹਾਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅੱਧ-ਅੱਧ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਜਣੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਿਬਾਹੁਚਰਣੇ ਅਰ੍ਧੋਦਰਮੁਖਸ੍ਫਿਚੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਕਲੇ ਪ੍ਰਵੇਪਤੁਰੁਭੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਹਰ ਇਕ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਇਕ ਅੱਖ, ਇਕ ਬਾਂਹ, ਇਕ ਲੱਤ, ਅੱਧਾ ਪੇਟ, ਅੱਧਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਧਾ ਪਿੱਠ ਸੀ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੱਧ ਵੇਖ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਕੰਬ ਗਈਆਂ।
ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਰੇ ਸਹ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਭਗਿਤ੍ਯੌ ਤਦਾऽਬਲੇ। ਸਜੀਵੇ ਪ੍ਰਾਣਿਸ਼ਕਲੇ ਤਤ੍ਯਜਾਤੇ ਸੁਦੁਃਖਿਤੇ
ਘਬਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਦੋਵੇਂ ਬੇਬਸ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਅੱਧ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਆਈਆਂ।
ਤਯੋਰ੍ਧਾਤ੍ਰ੍ਯੌ ਸੁਸਂਵੀਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇ ਗਰ੍ਭਸਮ੍ਪ੍ਲਵੇ। ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯਾਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਈਆਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਉਥੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਕੂਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਸਞ੍ਛਨ੍ਨੇ ਪਾਣ੍ਡਰਾਭ੍ਯਾਮੁਭੇ ਤਦਾ। ਅਜ੍ਞਾਤੇ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤੇ ਤੁ ਜਹਤੁਸ੍ਤੇ ਚਤੁष੍ਪਥੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅੱਧ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਚੌਰਾਹੇ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਦੱਸ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।