ਵੇਲਾਦੋਲਾਨਿਲਚਲਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭੋਦ੍ਵੇਗਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਵੀਚੀਹਸ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਚਲਿਤੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ, ਤਟ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਲੇ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀਆਂ, ਉਥਲੇ ਹੋ ਕੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਹਥਾਂ ਵਾਂਗ ਨੱਚਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਹਨ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਵਸ਼ਾਦੁਦ੍ਵृਤ੍ਤੋਰ੍ਮਿਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜਨਨਂ ਰਤ੍ਨਾਕਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਚੰਦ ਦੀ ਵਧਣ-ਘਟਣ ਕਾਰਨ, ਉਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਂਚਜਨਯ ਦਾ ਜਨਮ-ਸਥਾਨ ਬਣਿਆ।
ਗਾਂ ਵਿਨ੍ਦਤਾ ਭਗਵਤਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦੇਨਾਮਿਤੌਜਸਾ। ਵਰਾਹਰੂਪਿਣਾ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਜਲਾਵਿਲਮ੍
ਅਣਮੁੱਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਲੱਭੀ, ਤਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਪਾਣੀ ਹਿਲ ਗਏ ਤੇ ਗੰਦਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਣਾ ਵ੍ਰਤਵਤਾ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮਤ੍ਰਿਣਾ। ਅਨਾਸਾਦਿਤਗਾਧਂ ਚ ਪਾਤਾਲਤਲਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤ੍ਰੀ ਨੇ, ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਅਗਾਧ ਤੇ ਅਟੱਲ ਤਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।
ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਸੇਵਤਃ। ਯੁਗਾਦਿਕਾਲਸ਼ਯਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਪਦਮਨਾਭ ਦੀ ਆਤਮ-ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਅਣਗਣ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵਿਛਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਪਾਤਨਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਮੈਨਾਕਸ੍ਯਾਭਯਪ੍ਰਦਮ੍। ਡਿਮ੍ਬਾਹਵਾਰ੍ਦਿਤਾਨਾਂ ਚ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਵਜਰ ਦੀ ਗਿਰਤ ਨਾਲ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੈਨਾਕਾ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਡਿੰਬਾਹ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਓਹੀ ਪਨਾਹ ਬਣਿਆ।
ਬਡਵਾਮੁਖਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨੇਸ੍ਤੋਯਹਵ੍ਯਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ਿਵਮ੍। ਅਗਾਧਪਾਰਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਸਰਿਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਬਡਵਾ ਮੁਖ ਦੀ ਅੱਗ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ, ਅਗਾਧ, ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ, ਅਣਮਾਪਣਯੋਗ, ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ।
ਮਹਾਨਦੀਭਿਰ੍ਬਹ੍ਵੀਭਿਃ ਸ੍ਪਰ੍ਧਯੇਵ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਭਿਸਾਰ੍ਯਮਾਣਮਨਿਸ਼ਂ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਆਪੂਰ੍ਯਮਾਣਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨृਤ੍ਯਮਾਨਮਿਵੋਰ੍ਮਿਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ।
ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਤਿਮਿਮਕਰੋਗ੍ਰਸਂਕੁਲਂ ਤਂ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂ ਜਲਚਰਰਾਵਰੌਦ੍ਰਨਾਦੈਃ। ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਦਦृਸ਼ਤੁਰਮ੍ਬਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਤੇऽਗਾਧਂ ਨਿਧਿਮੁਰੁਮਮ੍ਭਸਾਮਨਨ੍ਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਡੂੰਘਾ, ਅਗਾਧ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਮੱਛ ਤੇ ਮਕਰ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੱਜਦਾ, ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।
ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਸਂਵਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਤਦ੍ਵਚਃ। ਨਿਃਸ੍ਨੇਹਾ ਵੈ ਦਹੇਨ੍ਮਾਤਾ ਅਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨੋਰਥਾ
ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਾਂ ਜੇ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯੇਦਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਪਾਚ੍ਚ ਭਾਮਿਨੀ। ਕृष੍ਣਂ ਪੁਚ੍ਛਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤੁਰਗਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਸੁੰਦਰੋ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਕਾਲੀ ਕਰਾਂਗੇ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਾ ਵਾਲਾ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਾਃ।' ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤੇ ਤੁ ਸਪਤ੍ਨ੍ਯੌ ਪਣਿਤੇ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੂੰਛ ਦੀ ਕਾਲੀ ਵਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੋਨੋ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਰਤ ਲਾਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਣਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ। ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਸ਼ਰਤ ਲਾ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਭੈਣਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈਆਂ।
ਕਦ੍ਰੂਸ਼੍ਚ ਵਿਨਤਾ ਚੈਵ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣ੍ਯੌ ਵਿਹਾਯਸਾ। ਆਲੋਕਯਨ੍ਤ੍ਯਾਵਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨਿਧਿਮਮ੍ਭਸਾਮ੍
ਕਦਰੂ ਤੇ ਵਿਨਤਾ, ਦਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਲਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਅਟੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ।
ਵਾਯੁਨਾऽਤੀਵ ਸਹਸਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਤਿਮਿਂਗਿਲਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮਕਰੈਰਾਵृਤਂ ਤਥਾ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਇਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਵੱਡੇ ਮੱਛ ਤੇ ਤਿਮਿੰਗਿਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਕਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਂਯੁਤਂ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਸਤ੍ਵੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰਪਿ। ਘੋਰਰ੍ਘੋਰਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਗਮ੍ਭੀਰਮਤਿਭੈਰਵਮ੍
ਅਨੇਕਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਡਰਾਉਣਾ, ਅਣਜਿੱਤ, ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ।
ਆਕਰਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਾਮਾਲਯਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ। ਨਾਗਾਨਾਮਾਲਯਂ ਚਾਪਿ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਵਾਸ, ਸੁਹਣਾ, ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਪਾਤਾਲਜ੍ਵਲਨਾਵਾਸਮਸੁਰਾਣਾਂ ਤਥਾਲਯਮ੍। ਭਯਂਕਰਾਣਾਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਪਯਸੋ ਨਿਧਿਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਵਾਸ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਘਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਥਾਂ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਅਟੱਲ ਖਜ਼ਾਨਾ।
ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਮਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮਮृਤਸ੍ਯਾਕਰਂ ਪਰਮ੍। ਅਪ੍ਰਮੇਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਸੁਪੁਮ੍ਯਜਲਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵਯ ਹੈ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਹਦ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੁੱਚੇ ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਮਹਾਨਦੀਭਿਰ੍ਬਹ੍ਵੀਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਆਪੂਰ੍ਯਮਾਣਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਚੋਰ੍ਮਿਭਿਃ
ਉਥੇ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਬੇਅੰਤ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨੱਚਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤਰਲਤਰੋਰ੍ਮਿਸਂਕੁਲਂ ਤੇ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਵਿਕਸਿਤਮਮ੍ਬਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍। ਪਾਤਾਲਜ੍ਵਲਨਸ਼ਿਖਾਵਿਦੀਪਿਤਾਙ੍ਗਂ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰੁਤਮਭਿਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਤੇ ਉੱਠਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੌਸ਼ਨ, ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਦ੍ਰੂਰ੍ਵਿਨਤਯਾ ਸਹ। ਨ੍ਯਪਤਤ੍ਤੁਰਗਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਨ ਚਿਰਾਦਿਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਦਰੂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਂ ਹਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮਹਾਜਵਮ੍। ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਕਿਰਣਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਕਾਲਵਾਲਮੁਭੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਜੂੜ ਕਾਲੀ ਸੀ।
ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਚ ਬਹੂਨ੍ਵਾਲਾਨ੍ਕृष੍ਣਾਨ੍ਪੁਚ੍ਛਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍। ਵਿषਣ੍ਣਰੂਪਾਂ ਵਿਨਤਾਂ ਕਦ੍ਰੂਰ੍ਦਾਸ੍ਯੇ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਕਈ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਦਰੂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਵਿਨਤਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਣਿਤੇਨ ਪਰਾਜਿਤਾ। ਅਭਵਦ੍ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤਾ ਦਾਸੀਭਾਵਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਨਤਾ ਉਸ ਜੂਏ 'ਚ ਹਾਰ ਕੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਚਾਪਿ ਗਰੁਡਃ ਕਾਲ ਆਗਤੇ। ਵਿਨਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਣ੍ਡਮਜਾਯਤ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਗਰੁੜ ਨੇ, ਜੋ ਬੜੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅੰਡਾ ਫਾੜ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਬਲੋਪੇਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ। ਕਾਮਰੂਪਃ ਕਾਮਗਮਃ ਕਾਮਵੀਰ੍ਯੋ ਵਿਹਂਗਮਃ
ਉਹ ਪੰਛੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਜਿਹੜਾ ਚਾਹੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਚਾਹੇ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਰਾਸ਼ਿਰਿਵੋਦ੍ਭਾਸਨ੍ਸਮਿਦ੍ਧੋऽਤਿਭਯਂਕਰਃ। ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਬੜਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਸਹਸਾ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਕਾਯੋ ਨਭੋਗਤਃ। ਘੋਰੋ ਘੋਰਸ੍ਵਨੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਵਹ੍ਨਿਰੌਰ੍ਵ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਹ ਪੰਛੀ ਅਚਾਨਕ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਡਰਾਉਣਾ, ਭਿਆਨਕ ਗੱਜ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍। ਪ੍ਰਮਿਪਤ੍ਯਾਬ੍ਰੁਵਂਸ਼੍ਚੈਨਮਾਸੀਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।