ਜਾਤਸ੍ਯ ਭਾਰਤੇ ਵਂਸ਼ੇ ਤਥਾ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤਸ੍ਯ ਚ। ਯਾ ਵੈ ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਤਿਃ ਸੇਯਮਰ੍ਜੁਨੇਨ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਿਹੜੀ ਸੋਚ ਦਿਖਾਈ, ਉਹੀ ਠੀਕ ਹੈ.
ਨ ਸ੍ਮ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਵਯਂ ਵਿਦ੍ਮ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਦਿਵਾ। ਨ ਚਾਪਿ ਕਞ੍ਚਿਦਮਰਮਯੁਦ੍ਧੇਨਾਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਅਸੀਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਾ ਰਾਤ ਵੇਲੇ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਦਿਨ ਵੇਲੇ; ਤੇ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਅਮਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ.
ਏਤਾਵਦੇਵ ਪੁਰੁषੈਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹृਦਯਤੋषਣਮ੍। ਨਯੇਨ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਯਦੁਪਕ੍ਰਮਤੇ ਪਰਾਨ੍
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਵੱਲ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਦੇ ਹਦ ਤੱਕ ਹੀ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਨੂੰਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸੁਨਯਸ੍ਯਾਨਪਾਯਸ੍ਯ ਸਂਯੋਗੇ ਪਰਮਃ ਕ੍ਰਮਃ। ਸਙ੍ਗਤ੍ਯਾ ਜਾਯਤੇऽਸਾਮ੍ਯਂ ਸਾਮ੍ਯਂ ਚ ਨ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਯੋਃ
ਜਦੋਂ ਦੋ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨੀਤੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਤੀਜਾ ਅਸਮਾਨਤਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਅਨਯਸ੍ਯਾਨੁਪਾਯਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ ਪਰਮਃ ਕ੍ਸ਼ਯਟਃ। ਸਂਸ਼ਯੋ ਜਾਯਤੇ ਸਾਮ੍ਯਾਜ੍ਜਯਸ਼੍ਚ ਨ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਯੋਃ
ਜੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਗਲਤ ਤੇ ਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਨੀਤੀ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤੇ ਵਯਂ ਨਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਦੇਸ਼ਸਮੀਪਗਾਃ। ਕਥਮਨ੍ਤਂ ਨ ਗਚ੍ਛੇਮ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੇਵ ਨਦੀਰਯਾਃ।। ਪਰਰਨ੍ਧ੍ਰੇ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਰਨ੍ਧ੍ਰਾਵਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਨੀਤੀ ਅਪਣਾਈ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦਾ ਅੰਤ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਪਹੁੰਚੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ।
ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕੈਰਤਿਬਲੈਰ੍ਨ ਯੁਦ੍ਵ੍ਯੇਦਰਿਭਿਃ ਸਹ। ਇਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਨੀਤਿਸ੍ਤਨ੍ਮਮਾਪੀਹ ਰੋਚਤੇ
ਸੱਜੀ ਹੋਈ ਫੌਜਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਇਹੀ ਨੀਤੀ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਇਹ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਅਨਵਦ੍ਯਾ ਹ੍ਯਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਦ੍ਮ ਤਤ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੁਦੇਸ਼ਮੁਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਂ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਮਹੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਜਾਣੇ ਹੋਏ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਈਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਲਕੜੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਏਕੋ ਹ੍ਯੇਵ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਅਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੈਵ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਢੋਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ; ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਅਥਵੈਨਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਜੌ ਸ਼ੇषੇਣਾਪਿ ਸਮਾਹਤਾਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਮ ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜ੍ਞਾਤਿਤ੍ਰਾਣਪਰਾਯਣਾਃ
ਜਾਂ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਹੀ ਬਚਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਵਰਗ ਪਾ ਲਾਂਗੇ।
ਕृष੍ਣ ਕੋऽਯਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਕਿਂਵੀਰ੍ਯਃ ਕਿਮ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾऽਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ਂ ਨ ਦਗ੍ਧਃ ਸ਼ਲਭੋ ਯਥਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਜਰਾਸੰਧ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੰਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੋਣ ਦੇ, ਉਹ ਮੋਮ ਬੱਤੀ ਵਾਂਗ ਸੜਿਆ ਨਹੀਂ?
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਞ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਯਦ੍ਵੀਰ੍ਯੋ ਯਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਯਥਾ ਚੋਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਬਹੁਸ਼ਃ ਕृਤਵਿਪ੍ਰਿਯਃ
ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਨਾਂ ਤਿਸृਣਾਂ ਪਤਿਃ ਸਮਰਦਰ੍ਪਿਤਃ। ਰਾਜਾ ਬृਹਦ੍ਰਥੋ ਨਾਮ ਮਗਧਾਧਿਪਤਿਰ੍ਬਲੀ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਘਮੰਡ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਮਗਧ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਵਾਨ੍ਵੀਰ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਙ੍ਕਿਤਤਨੁਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰਿਵਾਪਰਃ
ਉਹ ਸੋਹਣਾ, ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਅਤੁੱਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਚਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਜਾ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਤੇਜਸਾ ਸੂਰ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਪृਥਿਵੀਸਮਃ। ਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਕਸਮਃ ਕ੍ਰੋਧੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋਪਮਃ
ਉਹ ਚਮਕ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਧੀਰਜ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ; ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮੌਤ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਕੁਬੇਰ ਵਰਗਾ।
ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਗਧੇषੁ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜੇ'। ਤਸ੍ਯਾਭਿਜਨਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਗਣੈਰ੍ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਵ੍ਯਾਪ੍ਤੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਗਧ ਦੇ ਗਿਰਿਵਰਜ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ; ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ।
ਸ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤੇ ਯਮਜੇ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਉਪਯੇਮੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਰੂਪਦ੍ਰਵਿਣਸਂਯੁਤੇ। ਤਯੋਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸਮਯਂ ਮਿਥਃ ਸ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਦੋਹਾਂ ਜੁੜਵੀਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਨਾਲ ਵਿਆਹਿਆ; ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਸੀ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ।
ਨਾਤਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਤਦਾ। ਸ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਾਜਾ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਦੋਵਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸਮਝੌਤੇ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਤੇ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ਭਾਮਨੁਰੂਪਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰੇਣੁਭ੍ਯਾਮਿਵ ਦ੍ਵਿਪਃ। ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯਗਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਰਾਜ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਮਾਦਾ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੋਵਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨਿਵ ਸਾਗਰਃ। ਵਿषਯੇषੁ ਨਿਮਗ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਯੌਵਨਮਤ੍ਯਗਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਜਵਾਨੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਨ ਚ ਵਂਸ਼ਕਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਜਾਯਤ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਮਙ੍ਗਲੈਰ੍ਬਭਿਰ੍ਹੋਮੈਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾਭਿਰਿष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ, ਹਵਨ ਤੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਨਾਸਸਾਦ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕੁਲਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਸ ਭਾਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਹਿਤੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਗਮਦ੍ਧृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰਾਣੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਨੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਪੋਵਨਮਥਾਸ਼੍ਰਯਤ੍। ' ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਭਿਰ੍ਨृਪਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪ੍ਰਜਾ ਨੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਕਾਕ੍ਸ਼ੀਵਤਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ।। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤਪਸਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਦਾਰਂ ਚਣ੍ਡਕੌਸ਼ਿਕਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਾਕਸ਼ੀਵਤ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਉੱਚਕੋਟੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਚੰਡਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ।
ਯਦृਚ੍ਛਯਾऽऽਗਤਂ ਤਂ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੈਰਤੋषਯਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ, ਜੋ ਅਕਸਮਾਤ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਬृਹਦ੍ਰਥਂ ਚ ਸ ऋषਿਰ੍ਯਥਾਵਚ੍ਚਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ। ' ਉਪਵਿष੍ਟਃ ਸ ਤੇਨਾਥ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਦਾ ਯਥਾ ਯੋਗ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਤਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਿਮਾਗਮਨਮਿਤ੍ਯਥ। ਵਿਪ੍ਰੈਰਨੁਗਤਸ੍ਯੈਵ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?' ਜਦ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਸ ਉਵਾਚ ਮੁਨਿਂ ਰਾਜਾ ਭਗਵਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਸੁਤਃ। ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਵृਦ੍ਧਤ੍ਵੇ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਮুনি ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਸੋऽਹਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋ ਵਨੇ। ਨਾਪ੍ਰਜਸ੍ਯ ਮੁਨੇ ਕਿਰ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਧਾ ਚੈਵਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਭਵੇਤ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੁ ਮੁਨਿਃ ਕਾਰੁਣ੍ਯਮਾਗਤਃ
'ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਮুনি, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਨਾ ਤਾਂ ਕੀਰਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਦਾ ਲਈ ਪਿੰਡ-ਪਾਣੀ।' ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮুনি ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਆ ਗਈ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਤ੍ਯਧृਤਿਃ ਸਤ੍ਯਵਾਗृषਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਸੱਚੇ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਉੱਚਕੋਟੀ ਦੇ ਮুনি ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਨੇਕ ਆਤਮਾ।'