ਤਤੋ ਵਯਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗਤੇ ਨृਪੇ। ਪੁਨਰਾਨ੍ਦਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਧੁਰਾਯਾਂ ਵਸਾਮਹੇ
ਫਿਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆੰਧਕ ਮੁੜ ਕੇ ਮਧੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯਦਾ ਤ੍ਵਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਸਾ ਵੈ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਾ। ਕਂਸਭਾਰ੍ਯਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਦੁਹਿਤਾ ਮਾਗਧਂ ਨृਪਮ੍। ਚੋਦਯਤ੍ਯੇਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਤਿਵ੍ਯਸਨਦੁਃਖਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਕਮਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਜਰਾਸੰਧ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ।
ਪਤਿਘ੍ਨਂ ਮੇ ਜਹੀਤ੍ਯੇਵਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਰਿਨ੍ਦਮ। ਤਤੋ ਵਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕਾਤਲ ਨੂੰ ਮਾਰੋ!' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸੋਚੀ-ਵਿਚਾਰੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਤੋ ਵਿਮਨਸੋ ਵ੍ਯਪਯਾਤਾ ਨਰਾਧਿਪ। ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮਹਾਰਾਜ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਸੀਂ, ਰਾਜਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਲਾਯਾਮੋ ਭਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਸੁਤਜ੍ਞਾਤਿਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਂ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਰੈਵਤੇਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਤਤੋ ਨਿਵੇਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਕृਤਵਨ੍ਤੋ ਵਯਂ ਨृਪ
ਅਸੀਂ, ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਰੈਵਤ ਦੁਆਰਾ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੁਹਣੀ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਠਿਕਾਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਥੈਵ ਦੁਰ੍ਗਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋऽਪਿ ਯਸ੍ਯਾਂ ਯੁਧ੍ਯੇਯੁਃ ਕਿਮੁ ਵृष੍ਣਿਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਾ ਸਕਣ; ਉਥੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਲੜ ਸਕਦੀਆਂ — ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਯਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਨਿਵਸਾਮੋऽਕੁਤੋਭਯਾਃ। ਆਲੋਚ੍ਯ ਗਿਰਿਮੁਖ੍ਯਂ ਤਂ ਮਾਗਧਂ ਤੀਰ੍ਣਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮਾਗਧ ਰਾਜਾ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਮਾਧਵਾਃ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪਰਾਂ ਮੁਦਮਵਾਪ੍ਨੁਵਨ੍। ਏਵਂ ਵਯਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਾਦਭਿਤਃ ਕृਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ
ਮਾਧਵ ਲੋਕ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ।
ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਵਨ੍ਤਃ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਾਦ੍ਗੋਮਨ੍ਤਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਤ੍ਰਿਯੋਜਨਾਯਤਂ ਸਦ੍ਮ ਤ੍ਰਿਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਯੋਜਨਾਵਧਿ
ਸਮਰਥ ਹੋਣ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਗੋਮੰਤ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ — ਜੋ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ, ਤਿੰਨ ਕਿਲਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਲ ਸੀ।
ਯੋਜਨਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਤਦ੍ਵਾਰਂ ਵੀਰਵਿਕ੍ਰਮਤੋਰਣਮ੍। ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਾਵਰੈਰ੍ਨਦ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦੈਃ
ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਮਹਲ ਸੌ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਗੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸੀ; ਅਠਾਰਾਂ ਕਿਲਿਆਂ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭ੍ਰਾਤृਣਾਂ ਸਨ੍ਤਿ ਨਃ ਕਲੇ। ਆਹੁਕਸ੍ਯ ਸ਼ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾ ਏਕੈਕਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਵਰਃ
ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਰਾ ਹਨ; ਆਹੁਕ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਤਿੰਨ ਕਿਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਃ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਚਕ੍ਰਦੇਵੋऽਥ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ। ਅਹਂ ਚ ਰੋਹਿਣੇਯਸ਼੍ਚ ਸਾਮ੍ਬਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਏਵ ਚ
ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ, ਚਕ੍ਰਦੇਵ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਮੈਂ, ਰੋਹਿਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਂਬ ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਵੀ।
ਏਵਮੇਤੇ ਰਥਾਃ ਸਪ੍ਤ ਰਾਜਨ੍ਨਨ੍ਯਾਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਹ੍ਯਨਾਧृष੍ਟਿਃ ਸਮੀਕਃ ਸਮਿਰ੍ਤਿਜਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸੱਤ ਰਥੀ ਹਨ, ਰਾਜਾ; ਹੁਣ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਅਨਾਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਮੀਕ ਤੇ ਸਮੀਰਤਿਜਯ।
ਕਙ੍ਕਃ ਸ਼ਙ੍ਕੁਸ਼੍ਚ ਕੁਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਵੈ ਮਹਾਰਥਾਃ। `ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚਾਨਿਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਭਾਨੁਰਕ੍ਰੂਰਸਾਰਣੌ
ਕੰਕ, ਸ਼ੰਕੁ ਤੇ ਕੁੰਤੀ — ਇਹ ਸੱਤ ਮਹਾਰਥੀ ਹਨ; ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਭਾਨੁ, ਅਕਰੂਰ ਤੇ ਸਾਰਣ।
ਨਿਸ਼ਠਸ਼੍ਚ ਗਦਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪ੍ਤ ਚੈਤੇ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਵਿਕਮੋ ਝਿਲ੍ਲਿਬਭ੍ਰੂ ਚ ਉਦ੍ਧਵੋऽਥ ਵਿਦੂਰਥਃ
ਨਿਸ਼ਠ ਤੇ ਗਦਾ, ਇਹ ਦੋ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਹਾਰਥੀ: ਵਿਕਮ, ਝਿੱਲਿਕ, ਬਭਰੂ, ਉਧਵ ਤੇ ਵਿਦੂਰਥ।
ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨੌ ਚ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਚ੍ਚ ਯਮਲੋ ਰਾਜਰਾਜਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮੰਤਰੀ, ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਤੇ ਯਮਲ, ਇਹ ਸਭ ਰਾਜਸੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕੋ ਮਣਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਂ ਨਿਸ੍ਰੁਵਤੇ ਬਹੁ। ਪੁਤ੍ਰੌ ਚਾਨ੍ਧਕਭੋਜਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧੋ ਰਾਜਾ ਚ ਤੇ ਦਸ਼
ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਹੈ; ਅੰਧਕ ਤੇ ਭੋਜ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਦਸ ਹਨ।
ਵਜ੍ਰਸਂਹਨਨਾ ਵੀਰੀ ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੋ ਮਧ੍ਯਮਂ ਦੇਸ਼ਂ ਵृष੍ਣਿਵੀਰਾ ਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸਖ਼ਤ ਸਰੀਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਯੋਧੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।
ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਤਤਂ ਨਾਥਵਨ੍ਤੋ ਵਯਂ ਨृਪ। ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦ੍ਗੁਣੈਃ ਸਿਦ੍ਧੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ
ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਸੰਪੱਤੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਹਾਲਾਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਸਮ੍ਰਾਜਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਭਾਰਤ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਦ੍ਰੌਣਾਯਨਿਂ ਕृਪਮ੍
ਭਾਰਤ, ਤੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ; ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦ੍ਰੋਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ—
ਕਰ੍ਣਂ ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਂ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਚ ਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍। ਏਕਲਵ੍ਯਂ ਦ੍ਰੁਮਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਸ਼ੈਬ੍ਯਂ ਸ਼ਕੁਨਿਮੇਵ ਚ
ਕਰਨ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਰੁਕਮੀṇ ਜੋ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੈ, ਏਕਲਵਿਆ, ਦ੍ਰੁਮ, ਸ਼੍ਵੇਤ, ਸ਼ੈਬਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਵੀ—
ਏਤਾਨਜਿਤ੍ਵਾ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਤਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍। ਤਥੈਤੇ ਗੌਰਵੇਣੈਵ ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਤੂੰ ਉਹ ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜੇ, ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਲੜਨਗੇ ਨਹੀਂ।
ਏਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਲੋਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਕਰ੍ਣੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨੋ ਵृषਾ। ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਸ ਪਰਾਮਰ੍षੀ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਰਬਲਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਉਥੇ, ਕਰਣ, ਵਿਕਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਲੜੇਗਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆਸਤ੍ਰਾਂ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ।
ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧੇ ਜੀਵਮਾਨੇ ਮਹਾਬਲ ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਵਾਪ੍ਤੁਮੇषਾ ਰਾਜਨ੍ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਪਰ ਜਦ ਤੱਕ ਜਰਾਸੰਧ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਰਾਜਨ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ।
ਤੇਨ ਰੁਦ੍ਧਾ ਹਿ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜੇ। ਕਨ੍ਦਰੇ ਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਿਂਹੇਨੇਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਾਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਗਿਰਿਵਰਜ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਯਿਯਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਸੁਧਾਧਿਪੈਃ। `ਅਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਸ ਰਾਜਨ੍ਯੈਃ ਸਹਸ੍ਰੈਰੁਤ ਚਾष੍ਟਭਿਃ'। ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮੁਮਾਪਤਿਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਅੱਠ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋਇਆ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ।
ਆਰਾਧ੍ਯ ਤਪਸੋਗ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰਂ ਸ ਗਤਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸ ਹਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਪृਤਨਾਗਤਾਨ੍। ਪੁਰਮਾਨੀਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਚਕਾਰ ਪੁਰੁषਵ੍ਰਜਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਆਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ, ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਬਣਾਇਆ।
ਵਯਂ ਚੈਵ ਮਹਾਰਾਜ ਜਰਾਸਨ੍ਧਭਯਾਤ੍ਤਦਾ। ਮਧੁਰਾ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤਾ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਅਸੀਂ ਵੀ, ਮਹਾਰਾਜ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮਥੁਰਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਵਾਰਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੇ ਗਏ।