ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਗਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵ ਪੁਰਾ ਯੋ ਨ ਮਯਾ ਹਤਃ। ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਯੋਸੌ ਚੇਦਿषੁ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਹ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਵਿਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਦਤ੍ਤੇ ਸਤਤਂ ਮੋਹਾਦ੍ਯਃ ਸ ਚਿਹ੍ਨਂ ਚ ਮਾਮਕਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਪਣੇ ਵਜੋਂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਙ੍ਗਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਿਰਾਤੇषੁ ਰਾਜਾ ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਯੋਸੌ ਲੋਕੇऽਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਵੰਗ, ਪੁੰਡ੍ਰ ਤੇ ਕਿਰਾਤਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਪੌਂਡ੍ਰਕਾ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ 'ਵਾਸੁਦੇਵ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਥਭਾਙ੍ਮਹਾਰਾਜ ਭੋਜ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸਖੋ ਬਲੀ। ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਾਦ੍ਯੋ ਵ੍ਯਜਯਤ੍ਸ ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਕ੍ਰਥਕੈਸ਼ਿਕਾਨ੍
ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਭੋਜ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਬਲਵਾਨ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਂਡਿਆ, ਕਰਥਾ ਤੇ ਕੈਸ਼ਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਸ੍ਯਾਕृਤਿਃ ਸ਼ੂਰੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸਮੋऽਭਵਤ੍। ਸ ਭਕ੍ਤੋ ਮਾਗਧਂ ਰਾਜਾ ਭੀष੍ਮਕਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਮਾਗਧ ਦੇ ਭਗਤ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮਕਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯਾਚਰਤਃ ਪ੍ਰਹ੍ਵਾਨ੍ਸਦਾ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਨਸ੍ਤਤਃ। ਭਜਤੋ ਨ ਭਜਤ੍ਯਸ੍ਮਾਨਪ੍ਰਿਯੇषੁ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਕੰਮ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕੁਲਂ ਸਬਲਂ ਰਾਜਨ੍ਨਭ੍ਯਜਾਨਾਤ੍ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਨਃ। ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਯਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਜਾ, ਜਦ ਉਹ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਕੁਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਦੀਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਭੋਜਾਃ ਕੁਲਾਨ੍ਯष੍ਟਾਦਸ਼ ਪ੍ਰਭੋ। ਜਰਾਸਨ੍ਧਭਯਾਦੇਵ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉੱਤਰ ਦੇ ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਅਠਾਰਾਂ ਕੁਲ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਆ ਕੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ ਭਦ੍ਰਕਾਰਾ ਬੋਧਾਃ ਸ਼ਾਲ੍ਵਾਃ ਪਟਚ੍ਚਰਾਃ। ਸੁਸ੍ਥਲਾਸ਼੍ਚ ਸੁਕੁਟ੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਕੁਲਿਨ੍ਦਾਃ ਕੁਨ੍ਤਿਭਿਃ ਸਹ
ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ, ਭਦਰਕਾਰਾ, ਬੋਧਾ, ਸ਼ਾਲਵਾ, ਪਟਚਰਾ, ਸੁਸਥਲਾ, ਸੁਕੁੱਟਾ, ਕੁਲਿੰਦਾ, ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ,
ਸ਼ਾਲ੍ਵਾਯਨਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਨਃ ਸੋਦਰ੍ਯਾਨੁਚਰੈਃ ਸਹ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਯੇ ਚ ਪਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪੂਰ੍ਵਾਃ ਕੁਨ੍ਤਿषੁ ਕੋਸਲਾਃ
ਸ਼ਾਲਵਾਯਨਾ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੱਖਣੀ ਪੰਚਾਲਾ, ਤੇ ਪੂਰਬੀ ਕੋਸਲਾ ਜੋ ਕੁੰਤੀ ਵਿਚ ਹਨ,
ਤਥੋਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਚਾਪਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਸਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਪਾਦਾਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਤਸਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹਟਾ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵਪਞ੍ਚਾਲਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧਭਾਯਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲਾ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਅਗ੍ਰਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਨੀਕੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਨਿਰ੍ਗਤੇ ਸਾਰਬਲੇ ਮਾਗਧੇਭ੍ਯੋ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਾਤ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਾਲਾ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਮਾਗਧ ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸੁਤਃ ਕਂਸਃ ਪੁਰਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍'। ਬਾਰ੍ਹਦ੍ਰਥਸੁਤੇ ਦੇਵ੍ਯਾਵੁਪਾਗਚ੍ਛਦ੍ਵृਥਾਮਤਿਃ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੰਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਗਲਤ ਮਨਸਾ ਨਾਲ ਬਾਰਹਦਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਾਸ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੇ ਸਹਦੇਵਾਨੁਜੇऽਬਲੇ। ਬਲੇਨ ਤੇਨ ਸ੍ਵਜ੍ਞਾਤੀਨਭਿਭੂਯ ਵृਥਾਮਤਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਸਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਹਦੇਵ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਵਰ ਛੋਟੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਸਨ; ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੈष੍ਠ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਤਸ੍ਯਾਸੀਦਤੀਵਾਪਨਯੋ ਮਹਾਨ੍। ਭੋਜਰਾਜਨ੍ਯਵृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪਤਨ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਭੋਜ ਤੇ ਰਾਜਨਿਆਂ ਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਜ੍ਞਾਤਿਤ੍ਰਾਣਮਭੀਪ੍ਸਦ੍ਭਿਰਸ੍ਮਤ੍ਸਮ੍ਭਾਵਨਾ ਕृਤਾ। ਦਤ੍ਵਾऽऽਕ੍ਰੂਰਾਯ ਸੁਤਨੁਂ ਤਾਮਾਹੁਕਸੁਤਾਂ ਤਦਾ
ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਹੁਕ ਦੀ ਸੁਪਤਲੀ ਧੀ ਨੂੰ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ।
ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਜ੍ਞਾਤਿਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍। ਹਤੌ ਕਂਸਸੁਨਾਮਾਨੌ ਮਯਾ ਰਾਮੇਣ ਚਾਪ੍ਯੁਤ
ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਾਕਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਕੰਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਕਂਸਂ ਤਥੈਵਾਦੌ ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਬਿਭ੍ਯਤਃ। ਮਯਾ ਰਾਮੇਣ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਪਰਿਪਾਲਿਤਃ
ਕੰਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਡਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਭਯੇ ਤੁ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਜਰਾਸਨ੍ਧੇ ਸਮੁਦ੍ਯਤੇ। ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕੁਲੈਰष੍ਟਾਦਸ਼ਾਵਰੈਃ
ਜਦ ਡਰ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਮੁੜ ਉੱਠਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਅਠਾਰਾਂ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਤੇ ਇਹ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਅਨਾਰਮਨ੍ਤੋ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤਿਭਿਃ। ਨ ਹਨ੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰ੍ਬਲਮ੍
ਜੇ ਅਸੀਂ ਬਿਨਾ ਰੁਕ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੀਏ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੀਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯਮਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ੌ ਬਲੇਨ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੌ। ਨਾਮਭ੍ਯਾਂ ਹਂਸਡਿਬਿਕਾਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਨਿਧਨਾਵੁਭੌ
ਉਸ ਕੋਲ ਦੋ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਹੰਸਾ ਤੇ ਡਿਬਿਕਾ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤਾਵੁਭੌ ਸਹਿਤੌ ਵੀਰੌ ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸਨ।
ਨ ਹਿ ਕੇਵਲਮਸ੍ਮਾਕਂ ਯਾਵਨ੍ਤੋऽਨ੍ਯੇ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਤਥੈਵ ਤੇषਾਮਾਸੀਚ੍ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰ
ਸਿਰਫ ਅਸੀਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਹੀ ਸੋਚ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਾ ਰੋਮਹਰ੍षਣਾਃ। ਦਤ੍ਤਾ ਨ ਚ ਹਤੋ ਰਾਜਞ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਅਠਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਰੋਮਾਂਚਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਰ ਮਹਾਬਲੀ ਜਰਾਸੰਧ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਅਥ ਹਂਸ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਸੀਨ੍ਮਹਾਨ੍ਨृਪਃ। ਰਾਮੇਣ ਸ ਹਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇऽष੍ਟਾਦਸ਼ਾਵਰੇ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੰਸਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੇ ਅਠਾਰਵੀਂ ਵਾਰੀ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤੋ ਹਂਸ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕੇਨਾਪਿ ਭਾਰਤ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਡਿਬਿਕੋ ਰਾਜਨ੍ਯਮੁਨਾਮ੍ਭਸ੍ਯਮਜ੍ਜਤ
ਜਦ ਹੰਸਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਿਬਿਕਾ, ਜੋ ਰਾਜਨਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸੀ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਵਿਨਾ ਹਸੇਨ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਇਤ੍ਯੇਤਾਂ ਮਤਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਡਿਬਿਕੋ ਨਿਧਨਂ ਗਤਃ
ਡਿਬਿਕਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੰਸਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ,' ਤੇ ਇਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਥਾ ਤੁ ਡਿਬਿਕਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਂਸਃ ਪਰੁਪੁਰਞ੍ਜਯਃ। ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਯਮੁਨਾਮੇਵ ਸੋਪਿ ਤਸ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਮਜ੍ਜਤ
ਜਦੋਂ ḍibika ਪੰਛੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਹੰਸ — ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ — ਵੀ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਤੌ ਸ ਰਾਜਾ ਜਰਾਜਨ੍ਧਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਧਨਂ ਗਤੌ। ਪੁਰਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਮਰ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੰਨ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।