ਸ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਧृष੍ਟਮਿष੍ਟਂ ਵਰਿष੍ਟਂ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਨਸਾऽਰਿਹਾ
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲੀ, ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਹृਦ੍ਵਚਸ੍ਤਚ੍ਚ ਜਾਨਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍। `ਸ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਕ੍ਰਿਯਾਰਮ੍ਭਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਭੀਮਸੇਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਹਿਤਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ।
ਸ ਰਾਜਸੂਯਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੁਰੂਣਾਮृषਭਃ ਕ੍ਰਤੁਮ੍। ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਸਦ੍ਯ ਆਹਰਿष੍ਯਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯੋਪਿ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਪਾਲਯਨ੍ '। ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਮਨੋ ਦਧ੍ਰੇ ਰਾਜਸੂਯਾਯ ਭਾਰਤ
ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰਾਜਸੂਯ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪੁਨਰ੍ਧੀਮਾਨृਤ੍ਵਿਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਹਿਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਰਿਤਵਿਗ, ਅੱਗ-ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਇਆ।
ਧੌਮ੍ਯਦ੍ਵੈਪਾਯਨਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍। `ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕੇਨ ਚ ਧੀਮਤਾ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਧੌਮਿਆ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਟ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੂਤ੍ਤਮੌਜੋਭ੍ਯਾਂ ਸੌਭਦ੍ਰੇਣ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਦ੍ਰੌਪਦੇਯੈਃ ਪਰਂ ਸ਼ੂਰੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਸਂਵृਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਾਮਨਯੂ, ਉਤ੍ਤਮੌਜ, ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਵੀ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਭਵਨ੍ਤੋ ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਰਾਡਰ੍ਹਸ੍ਯ ਸੁਕ੍ਰਤੋਃ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਸ੍ਯ ਵਦਤ ਮਮਾਵਾਪ੍ਤਿਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੋ ਯੋਗ, ਉੱਚ-ਕਦਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨ। ਇਦਮੂਚੁਰ੍ਵਚਃ ਕਾਲੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਲੋਕ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਰਾਜਸੂਯਂ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਮ੍। ਅਥੈਵਮੁਕ੍ਤੇ ਨृਪਤਾਵृਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰ੍ऋषਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਜੇਹਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਇੰਝ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਿਤਵਿਗ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਨਰੇਵਾਤ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਗੱਲ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਭੂਯੋ ਵਿਮਮृਸ਼ੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਯੋਗਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਸ਼ਕਾਲੌ ਵ੍ਯਯਾਗਮੌ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸੋਚਿਆ, ਸਮਰਥਤਾ, ਠੀਕ ਸਮਾਂ ਤੇ ਥਾਂ, ਖਰਚ ਤੇ ਲਾਭ ਦੇ ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਚ ਧਿਯਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਨ ਸੀਦਤਿ। ਨਹਿ ਯਜ੍ਞਸਮਾਰਮ੍ਭਃ ਕੇਵਲਾਤ੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਨਿਰਣੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ।
ਭਵਤੀਤਿ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਯਤ੍ਨਤਃ ਕਾਰ੍ਯਮੁਦ੍ਵਹਨ੍। ਸ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਰ੍ਥਂ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਮੇਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤੀ ਲਈ, ਉਹ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਤ੍ਪਰਂ ਮਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਹਰਿਮ੍। ਅਪ੍ਰਮੇਯਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕਾਮਾਞ੍ਜਾਤਮਜਂ ਨृषੁ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹਰੀ ਵੱਲ ਲਾਇਆ, ਜੋ ਅਣਗਣੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਨਮਾ ਹੈ।
ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਦੇਵਸਂਮਤੈਃ। ਨਾਸ੍ਯ ਕਿਞ੍ਚਿਦਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਨਾਸ੍ਯ ਕਿਞ੍ਚਿਦਕਰ੍ਮਜਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹਨ; ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਵਿषਹੇਦਿਤਿ ਕृष੍ਣਮਮਨ੍ਯਤ। ਸ ਤੁ ਤਾਂ ਨੈष੍ਠਿਕੀਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।' ਇੰਝ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੱਕਾ ਨਿਰਣੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਗੁਰੁਵਦ੍ਭੂਤਗੁਰਵੇ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਦੂਤਮਞ੍ਜਸਾ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਗੇਨ ਰਥੇਨਾਸ਼ੁ ਸ ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਾਦਵਾਨ੍
ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਉਹ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ; ਤੇਜ਼ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੂਤ ਜਲਦੀ ਯਾਦਵਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸਿਨਂ ਕृष੍ਣਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਦਤ੍। ` ਸ ਪ੍ਰਭੁਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਤ ਮਾਧਵਮ੍
ਉਹ ਦੂਤ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਧੌਮ੍ਯਵ੍ਯਾਸਾਦਿਭਿਃ ਸਹ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸਹਿਤੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਧਰਮਰਾਜ, ਧੌਮਿਆ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਚਾਲ, ਮਤਸਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ,
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਸ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਾਦਵਪ੍ਰਵਰੋ ਬਲੀ'। ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾਚ੍ਯੁਤਃ
ਇੰਦ੍ਰਸੇਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਚੁਤ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਸੁਹृਦੋ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਮਾਧਵਃ'। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨੇਨ ਸਹਿਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਮਗਾਤ੍ਤਦਾ। ਵ੍ਯਤੀਤ੍ਯ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਾਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਵਾਹਨਵਃ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਸੇਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਸ ਗृਹੇ ਪਿਤृਵਦ੍ਧਾਤ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਪੂਜਿਤਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ, ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਭੀਮੇਨ ਚ ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ਪਿਤੁਃ। ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਸੁਹृਦਾ ਰੇਮੇ ਸ ਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਭੀਮ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ; ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਗੁਰੁਵਤ੍ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਿਤਃ। ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭੇ ਦੇਸ਼ੇ ਕ੍ਸ਼ਣਿਨਂ ਕਲ੍ਪਮਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਅਚੁਤ ਸੁਹਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਦੱਸਿਆ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਸੂਯੋ ਮੇ ਨ ਚਾਸੌ ਕੇਵਲੇਪ੍ਸਯਾ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਤਤ੍ਤੇ ਹਿ ਵਿਦਿਤਂ ਕृष੍ਣ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮ੍ਭਵਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਤੇ। ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਰਾਜਾ ਰਾਜਸੂਯਂ ਸ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਹੈ—ਓਹੀ ਰਾਜਾ ਰਾਜਸੂਯ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਸੁਹृਦਃ ਕਾਰ੍ਯਮਾਹੁਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਮੇ। ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਤਮਂ ਤਵ ਕृष੍ਣ ਗਿਰਾ ਭਵੇਤ੍
ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜਸੂਯ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੋਵੇ।