ਕਾਮਤੋऽਪ੍ਯੁਪਯੁਞ੍ਜਾਨੈ ਰਾਜਸੈਰ੍ਲੋਭਜੈਰ੍ਜਨੈਃ। ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਸਰ੍ਵਗੁਣੀ ਸਰ੍ਵਸਾਹਃ ਸ ਸਰ੍ਵਰਾਟ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਲੋਭੀ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਧਿਕृਤਃ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਨ੍ਦਸ਼ ਦਿਸ਼ਃ ਪਿਤृਤੋ ਮਾਤृਤਸ੍ਤਥਾ। ਅਨੁਰਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਆਸਨ੍ਨਾਗੋਪਾਲਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ ਸਮਰਾਟ ਸਥਾਪਿਤ ਸੀ; ਜਿੱਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ, ਗੋਪਾਲ ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਮਾਨਾਯ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਂਸ਼੍ਚ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ। bਰਾਜਸੂਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਪृਚ੍ਛਤ
ਉਹ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਬਾਰੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ।
ਤੇ ਪृਚ੍ਛ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਹਿਤਾ ਵਚੋऽਰ੍ਥ੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤਦਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਯਿਯਕ੍ਸ਼ੁਮਿਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਮੰਤਰੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਉਚਿਤ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਯੇਨਾਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਾਰੁਣਂ ਗੁਣਮृਚ੍ਛਤਿ। ਤੇਨ ਰਾਜਾऽਪਿ ਤਂ ਕੁਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ਗੁਣਮਭੀਪ੍ਸृਤਿ
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਰਾਜਾ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਗੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਰਾਟ ਉਹ ਪੂਰਾ ਗੁਣ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ਗੁਣਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਭਵਤਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਸਮਯਂ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਵ
ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਸਮਰਾਟ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜਸੂਯ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਮਯਃ ਸ੍ਵਾਧੀਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਮ੍ਪਦਾ। ਸਾਮ੍ਨਾ षਡਗ੍ਨਯੋ ਯਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚੀਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤੈਃ
ਉਸ ਯਜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਰਾਜ-ਸੱਤਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਛੇ ਅੱਗਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਰ੍ਵੀਹੋਮਾਨੁਪਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਤੇ ਕ੍ਰਤੂਨ੍। ਅਭਿषੇਕਂ ਚ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਜਿਤ੍ਤੇਨ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਹੋਮ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਸ਼ਗਾ ਵਯਮ੍। ਅਚਿਰਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਸੂਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ; ਜਲਦੀ ਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣਗਾ।
ਅਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਨਃ ਕੁਰੁ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸੁਹृਦਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪृਥਕ੍ਚ ਸਹ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਰਾਜਸੂਯ 'ਤੇ ਲਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਇਕੱਠੇ, ਇਹੀ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਧृष੍ਟਮਿष੍ਟਂ ਵਰਿष੍ਟਂ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਨਸਾऽਰਿਹਾ
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲੀ, ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਹृਦ੍ਵਚਸ੍ਤਚ੍ਚ ਜਾਨਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍। `ਸ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਕ੍ਰਿਯਾਰਮ੍ਭਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਭੀਮਸੇਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਹਿਤਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ।
ਸ ਰਾਜਸੂਯਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੁਰੂਣਾਮृषਭਃ ਕ੍ਰਤੁਮ੍। ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਸਦ੍ਯ ਆਹਰਿष੍ਯਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯੋਪਿ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਪਾਲਯਨ੍ '। ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਮਨੋ ਦਧ੍ਰੇ ਰਾਜਸੂਯਾਯ ਭਾਰਤ
ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰਾਜਸੂਯ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪੁਨਰ੍ਧੀਮਾਨृਤ੍ਵਿਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਹਿਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਰਿਤਵਿਗ, ਅੱਗ-ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਇਆ।
ਧੌਮ੍ਯਦ੍ਵੈਪਾਯਨਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍। `ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕੇਨ ਚ ਧੀਮਤਾ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਧੌਮਿਆ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਟ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੂਤ੍ਤਮੌਜੋਭ੍ਯਾਂ ਸੌਭਦ੍ਰੇਣ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਦ੍ਰੌਪਦੇਯੈਃ ਪਰਂ ਸ਼ੂਰੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਸਂਵृਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਾਮਨਯੂ, ਉਤ੍ਤਮੌਜ, ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਵੀ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਭਵਨ੍ਤੋ ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਰਾਡਰ੍ਹਸ੍ਯ ਸੁਕ੍ਰਤੋਃ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਸ੍ਯ ਵਦਤ ਮਮਾਵਾਪ੍ਤਿਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੋ ਯੋਗ, ਉੱਚ-ਕਦਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨ। ਇਦਮੂਚੁਰ੍ਵਚਃ ਕਾਲੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਲੋਕ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਰਾਜਸੂਯਂ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਮ੍। ਅਥੈਵਮੁਕ੍ਤੇ ਨृਪਤਾਵृਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰ੍ऋषਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਜੇਹਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਇੰਝ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਿਤਵਿਗ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਨਰੇਵਾਤ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਗੱਲ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਭੂਯੋ ਵਿਮਮृਸ਼ੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਯੋਗਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਸ਼ਕਾਲੌ ਵ੍ਯਯਾਗਮੌ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸੋਚਿਆ, ਸਮਰਥਤਾ, ਠੀਕ ਸਮਾਂ ਤੇ ਥਾਂ, ਖਰਚ ਤੇ ਲਾਭ ਦੇ ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਚ ਧਿਯਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਨ ਸੀਦਤਿ। ਨਹਿ ਯਜ੍ਞਸਮਾਰਮ੍ਭਃ ਕੇਵਲਾਤ੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਨਿਰਣੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ।
ਭਵਤੀਤਿ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਯਤ੍ਨਤਃ ਕਾਰ੍ਯਮੁਦ੍ਵਹਨ੍। ਸ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਰ੍ਥਂ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਮੇਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤੀ ਲਈ, ਉਹ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਤ੍ਪਰਂ ਮਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਹਰਿਮ੍। ਅਪ੍ਰਮੇਯਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕਾਮਾਞ੍ਜਾਤਮਜਂ ਨृषੁ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹਰੀ ਵੱਲ ਲਾਇਆ, ਜੋ ਅਣਗਣੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਨਮਾ ਹੈ।
ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਦੇਵਸਂਮਤੈਃ। ਨਾਸ੍ਯ ਕਿਞ੍ਚਿਦਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਨਾਸ੍ਯ ਕਿਞ੍ਚਿਦਕਰ੍ਮਜਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹਨ; ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਵਿषਹੇਦਿਤਿ ਕृष੍ਣਮਮਨ੍ਯਤ। ਸ ਤੁ ਤਾਂ ਨੈष੍ਠਿਕੀਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।' ਇੰਝ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੱਕਾ ਨਿਰਣੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਗੁਰੁਵਦ੍ਭੂਤਗੁਰਵੇ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਦੂਤਮਞ੍ਜਸਾ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਗੇਨ ਰਥੇਨਾਸ਼ੁ ਸ ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਾਦਵਾਨ੍
ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਉਹ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ; ਤੇਜ਼ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੂਤ ਜਲਦੀ ਯਾਦਵਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸਿਨਂ ਕृष੍ਣਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਦਤ੍। ` ਸ ਪ੍ਰਭੁਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਤ ਮਾਧਵਮ੍
ਉਹ ਦੂਤ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।