ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੀਯਤਾਂ ਦੇਯਂ ਮੁष੍ਣਨ੍ਕੋਪਮਦਾਵੁਭੌ। ਸਾਧੁ ਧਰ੍ਮੇਤਿ ਧਰ੍ਮੇਤਿ ਨਾਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੂਯੇਤ ਭਾषਿਤਮ੍
ਜੋ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਨਰਮਤਾ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਸਿਰਫ 'ਧਰਮ, ਧਰਮ' ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਿਤਰੀਵਾਸ਼੍ਵਸਞ੍ਜਨਾਃ। ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਦ੍ਰੇष੍ਟਾ ਤਤੋऽਸ੍ਯਾਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ 'ਜਿਸ ਦੇ ਵੈਰੀ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਏ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭੀਮਸ੍ਯ ਪਰਿਪਾਲਨਾਤ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਣਾਚ੍ਚੈਵ ਬੀਭਤ੍ਸੋਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ।
ਬਲੀਨਾਂ ਸਮ੍ਯਗੁਤ੍ਥਾਨਾਨ੍ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ'। ਧੀਮਤਃ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਣਾਮਨੁਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਕੁਲ ਦੀ ਠੀਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਦੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ।
ਵੈਨਤ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ। ਅਵਿਗ੍ਰਹਾ ਵੀਤਭਯਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਰਤਾਃ ਸਦਾ
ਨਕੁਲ ਦੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੌਕਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁਭਾਵਿਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਜਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਨਿਕਾਮਵਰ੍षਾਃ ਸ੍ਫੀਤਾਸ਼੍ਚ ਆਸਞ੍ਜਨਪਦਾਸ੍ਤਥਾ। ਵਾਰ੍ਧੁषੀ ਯਜ੍ਞਸਤ੍ਵਾਨਿ ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਂ ਕਰ੍षਣਂ ਵਣਿਕ੍
ਸਾਰੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਮੀਂਹ ਪਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆਈ। ਲੋਕ, ਯਗ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਿਸਾਨ ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਸਭ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਤ੍ਸਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਰਾਜਕਰ੍ਮਣਾ। ਅਨੁਕਰ੍षਂ ਚ ਨਿष੍ਕਰ੍षਂ ਵ੍ਯਾਧਿਪਾਵਕਮੂਰ੍ਛਨਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ: ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਨਾਸ, ਰੋਗ, ਅੱਗ ਤੇ ਉਤਪਾਤਾਂ ਦਾ ਦਬਾਉ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਨ ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਦਸ੍ਯੁਭ੍ਯੋ ਵਞ੍ਚਕੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਧਰਮ-ਪੂਰਨ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾ ਡਾਕੂਆਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਠੱਗਾਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਰਾਜ ਤੋਂ ਪ੍ਰਜਾ ਵੱਲ, ਨਾ ਆਪਸ ਵਿਚ।
ਰਾਜਵਲ੍ਲਭਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਸ਼੍ਰੂਯਤ ਮृषਾਕृਤਮ੍। ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਪਸ੍ਥਾਤੁਂ ਬਲਿਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਜਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਲੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਅਭਿਹਰ੍ਤੁਂ ਨृਪਾਃ षਟ੍ਸੁ ਪृਥਕ੍ਜਾਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨੈਗਮੈਃ। ਵਵृਧੇ ਵਿषਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਗ੍ਰੁੱਪਾਂ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗੀ ਤਰੱਕੀ ਹੋਈ।
ਕਾਮਤੋऽਪ੍ਯੁਪਯੁਞ੍ਜਾਨੈ ਰਾਜਸੈਰ੍ਲੋਭਜੈਰ੍ਜਨੈਃ। ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਸਰ੍ਵਗੁਣੀ ਸਰ੍ਵਸਾਹਃ ਸ ਸਰ੍ਵਰਾਟ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਲੋਭੀ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਧਿਕृਤਃ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਨ੍ਦਸ਼ ਦਿਸ਼ਃ ਪਿਤृਤੋ ਮਾਤृਤਸ੍ਤਥਾ। ਅਨੁਰਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਆਸਨ੍ਨਾਗੋਪਾਲਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ ਸਮਰਾਟ ਸਥਾਪਿਤ ਸੀ; ਜਿੱਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ, ਗੋਪਾਲ ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਮਾਨਾਯ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਂਸ਼੍ਚ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ। bਰਾਜਸੂਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਪृਚ੍ਛਤ
ਉਹ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਬਾਰੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ।
ਤੇ ਪृਚ੍ਛ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਹਿਤਾ ਵਚੋऽਰ੍ਥ੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤਦਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਯਿਯਕ੍ਸ਼ੁਮਿਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਮੰਤਰੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਉਚਿਤ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਯੇਨਾਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਾਰੁਣਂ ਗੁਣਮृਚ੍ਛਤਿ। ਤੇਨ ਰਾਜਾऽਪਿ ਤਂ ਕੁਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ਗੁਣਮਭੀਪ੍ਸृਤਿ
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਰਾਜਾ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਗੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਰਾਟ ਉਹ ਪੂਰਾ ਗੁਣ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ਗੁਣਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਭਵਤਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਸਮਯਂ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਵ
ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਸਮਰਾਟ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜਸੂਯ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਮਯਃ ਸ੍ਵਾਧੀਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਮ੍ਪਦਾ। ਸਾਮ੍ਨਾ षਡਗ੍ਨਯੋ ਯਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚੀਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤੈਃ
ਉਸ ਯਜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਰਾਜ-ਸੱਤਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਛੇ ਅੱਗਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਰ੍ਵੀਹੋਮਾਨੁਪਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਤੇ ਕ੍ਰਤੂਨ੍। ਅਭਿषੇਕਂ ਚ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਜਿਤ੍ਤੇਨ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਹੋਮ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਸ਼ਗਾ ਵਯਮ੍। ਅਚਿਰਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਸੂਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ; ਜਲਦੀ ਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣਗਾ।
ਅਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਨਃ ਕੁਰੁ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸੁਹृਦਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪृਥਕ੍ਚ ਸਹ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਰਾਜਸੂਯ 'ਤੇ ਲਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਇਕੱਠੇ, ਇਹੀ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਧृष੍ਟਮਿष੍ਟਂ ਵਰਿष੍ਟਂ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਨਸਾऽਰਿਹਾ
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲੀ, ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਹृਦ੍ਵਚਸ੍ਤਚ੍ਚ ਜਾਨਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍। `ਸ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਕ੍ਰਿਯਾਰਮ੍ਭਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਭੀਮਸੇਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਹਿਤਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ।
ਸ ਰਾਜਸੂਯਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੁਰੂਣਾਮृषਭਃ ਕ੍ਰਤੁਮ੍। ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਸਦ੍ਯ ਆਹਰਿष੍ਯਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯੋਪਿ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਪਾਲਯਨ੍ '। ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਮਨੋ ਦਧ੍ਰੇ ਰਾਜਸੂਯਾਯ ਭਾਰਤ
ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰਾਜਸੂਯ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪੁਨਰ੍ਧੀਮਾਨृਤ੍ਵਿਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਹਿਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਰਿਤਵਿਗ, ਅੱਗ-ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਇਆ।
ਧੌਮ੍ਯਦ੍ਵੈਪਾਯਨਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍। `ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕੇਨ ਚ ਧੀਮਤਾ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਧੌਮਿਆ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਟ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੂਤ੍ਤਮੌਜੋਭ੍ਯਾਂ ਸੌਭਦ੍ਰੇਣ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਦ੍ਰੌਪਦੇਯੈਃ ਪਰਂ ਸ਼ੂਰੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਸਂਵृਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਾਮਨਯੂ, ਉਤ੍ਤਮੌਜ, ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਵੀ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਭਵਨ੍ਤੋ ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਰਾਡਰ੍ਹਸ੍ਯ ਸੁਕ੍ਰਤੋਃ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਸ੍ਯ ਵਦਤ ਮਮਾਵਾਪ੍ਤਿਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੋ ਯੋਗ, ਉੱਚ-ਕਦਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨ। ਇਦਮੂਚੁਰ੍ਵਚਃ ਕਾਲੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਲੋਕ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ।