ਭਵ ਏਧਸ੍ਵ ਮੋਦਸ੍ਵ ਧਨੈਸ੍ਤਰ੍ਪਯ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਏਤਤ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੋਕ੍ਤਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ। ਆਪृਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ, ਵਧੀਕ ਹੋ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ। ਧਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ। ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮਾਖ੍ਯਾਯ ਪਾਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਨਾਰਦੋ ਜਨਮੇਜਯ। ਜਗਾਮ ਤੈਰ੍ਵृਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨृषਿਭਿਰ੍ਯੈਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਨਮੇਜਯ, ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇ ਤੁ ਨਾਰਦੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਕੌਰਵਃ। ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ऋषੇਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਰਾਜਸੂਯੇष੍ਟਿਂ ਨ ਲੇਭੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਭਾਰਤ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਿਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਯਜ੍ਵਨਾਂ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਲੋਕਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਦੇਖ ਕੇ,
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਰਾਜਰ੍षਿ ਰੋਜਮਾਨਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਯਜ੍ਵਾਨਂ ਯਜ੍ਞਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਰਾਜਸੂਯਮਿਯੇष ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਜੋ ਯਗਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਸਭਾਸਦਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਚਿਤਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਯਜ੍ਞਾਯੈਵ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਯਗ ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਰਾਜਸੂਯਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਰੂਣਾਮृषਭਸ੍ਤਦਾ। ਆਹਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਨਃ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯੌਜਾ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਕਿਂ ਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਭਵੇਦਿਤਿ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚਦਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਹ ਤੇ ਲਾ ਲਿਆ ਕਿ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਅਨੁਗृਹ੍ਣਨ੍ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਅਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹਿਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਲਣਹਾਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੀਯਤਾਂ ਦੇਯਂ ਮੁष੍ਣਨ੍ਕੋਪਮਦਾਵੁਭੌ। ਸਾਧੁ ਧਰ੍ਮੇਤਿ ਧਰ੍ਮੇਤਿ ਨਾਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੂਯੇਤ ਭਾषਿਤਮ੍
ਜੋ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਨਰਮਤਾ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਸਿਰਫ 'ਧਰਮ, ਧਰਮ' ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਿਤਰੀਵਾਸ਼੍ਵਸਞ੍ਜਨਾਃ। ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਦ੍ਰੇष੍ਟਾ ਤਤੋऽਸ੍ਯਾਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ 'ਜਿਸ ਦੇ ਵੈਰੀ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਏ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭੀਮਸ੍ਯ ਪਰਿਪਾਲਨਾਤ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਣਾਚ੍ਚੈਵ ਬੀਭਤ੍ਸੋਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ।
ਬਲੀਨਾਂ ਸਮ੍ਯਗੁਤ੍ਥਾਨਾਨ੍ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ'। ਧੀਮਤਃ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਣਾਮਨੁਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਕੁਲ ਦੀ ਠੀਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਦੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ।
ਵੈਨਤ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ। ਅਵਿਗ੍ਰਹਾ ਵੀਤਭਯਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਰਤਾਃ ਸਦਾ
ਨਕੁਲ ਦੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੌਕਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁਭਾਵਿਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਜਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਨਿਕਾਮਵਰ੍षਾਃ ਸ੍ਫੀਤਾਸ਼੍ਚ ਆਸਞ੍ਜਨਪਦਾਸ੍ਤਥਾ। ਵਾਰ੍ਧੁषੀ ਯਜ੍ਞਸਤ੍ਵਾਨਿ ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਂ ਕਰ੍षਣਂ ਵਣਿਕ੍
ਸਾਰੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਮੀਂਹ ਪਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆਈ। ਲੋਕ, ਯਗ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਿਸਾਨ ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਸਭ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਤ੍ਸਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਰਾਜਕਰ੍ਮਣਾ। ਅਨੁਕਰ੍षਂ ਚ ਨਿष੍ਕਰ੍षਂ ਵ੍ਯਾਧਿਪਾਵਕਮੂਰ੍ਛਨਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ: ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਨਾਸ, ਰੋਗ, ਅੱਗ ਤੇ ਉਤਪਾਤਾਂ ਦਾ ਦਬਾਉ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਨ ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਦਸ੍ਯੁਭ੍ਯੋ ਵਞ੍ਚਕੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਧਰਮ-ਪੂਰਨ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾ ਡਾਕੂਆਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਠੱਗਾਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਰਾਜ ਤੋਂ ਪ੍ਰਜਾ ਵੱਲ, ਨਾ ਆਪਸ ਵਿਚ।
ਰਾਜਵਲ੍ਲਭਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਸ਼੍ਰੂਯਤ ਮृषਾਕृਤਮ੍। ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਪਸ੍ਥਾਤੁਂ ਬਲਿਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਜਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਲੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਅਭਿਹਰ੍ਤੁਂ ਨृਪਾਃ षਟ੍ਸੁ ਪृਥਕ੍ਜਾਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨੈਗਮੈਃ। ਵਵृਧੇ ਵਿषਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਗ੍ਰੁੱਪਾਂ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗੀ ਤਰੱਕੀ ਹੋਈ।
ਕਾਮਤੋऽਪ੍ਯੁਪਯੁਞ੍ਜਾਨੈ ਰਾਜਸੈਰ੍ਲੋਭਜੈਰ੍ਜਨੈਃ। ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਸਰ੍ਵਗੁਣੀ ਸਰ੍ਵਸਾਹਃ ਸ ਸਰ੍ਵਰਾਟ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਲੋਭੀ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਧਿਕृਤਃ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਨ੍ਦਸ਼ ਦਿਸ਼ਃ ਪਿਤृਤੋ ਮਾਤृਤਸ੍ਤਥਾ। ਅਨੁਰਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਆਸਨ੍ਨਾਗੋਪਾਲਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ ਸਮਰਾਟ ਸਥਾਪਿਤ ਸੀ; ਜਿੱਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ, ਗੋਪਾਲ ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਮਾਨਾਯ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਂਸ਼੍ਚ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ। bਰਾਜਸੂਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਪृਚ੍ਛਤ
ਉਹ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਬਾਰੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ।
ਤੇ ਪृਚ੍ਛ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਹਿਤਾ ਵਚੋऽਰ੍ਥ੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤਦਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਯਿਯਕ੍ਸ਼ੁਮਿਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਮੰਤਰੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਉਚਿਤ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਯੇਨਾਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਾਰੁਣਂ ਗੁਣਮृਚ੍ਛਤਿ। ਤੇਨ ਰਾਜਾऽਪਿ ਤਂ ਕੁਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ਗੁਣਮਭੀਪ੍ਸृਤਿ
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਰਾਜਾ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਗੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਰਾਟ ਉਹ ਪੂਰਾ ਗੁਣ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ਗੁਣਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਭਵਤਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਸਮਯਂ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਵ
ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਸਮਰਾਟ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜਸੂਯ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਮਯਃ ਸ੍ਵਾਧੀਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਮ੍ਪਦਾ। ਸਾਮ੍ਨਾ षਡਗ੍ਨਯੋ ਯਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚੀਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤੈਃ
ਉਸ ਯਜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਰਾਜ-ਸੱਤਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਛੇ ਅੱਗਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਰ੍ਵੀਹੋਮਾਨੁਪਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਤੇ ਕ੍ਰਤੂਨ੍। ਅਭਿषੇਕਂ ਚ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਜਿਤ੍ਤੇਨ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਹੋਮ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਸ਼ਗਾ ਵਯਮ੍। ਅਚਿਰਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਸੂਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ; ਜਲਦੀ ਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣਗਾ।
ਅਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਨਃ ਕੁਰੁ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸੁਹृਦਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪृਥਕ੍ਚ ਸਹ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਰਾਜਸੂਯ 'ਤੇ ਲਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਇਕੱਠੇ, ਇਹੀ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।