ਤਪਸਾ ਯੇ ਚ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੀਹ ਕਲੇਵਰਮ੍। ਤੇ ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤੋ ਭਾਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ.
ਪਿਤਾ ਚ ਤ੍ਵਾऽऽਹ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨ। ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪਤੌ ਜਾਤਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਪਾਂਡੂ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ.
ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਮਾਨੁषਂ ਲੋਕਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਦੇਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਨਮ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੀਂ.'
ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮਹੀਂ ਜੇਤੁਂ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਸ਼ੇ। ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਹਾਰਸ੍ਵੇਤਿ ਭਾਰਤ
'ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ। ਰਾਜਸੂਯ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਨ, ਕਰ, ਭਾਰਤ.'
ਤ੍ਵਯੀष੍ਟਵਤਿ ਪੁਤ੍ਰੇऽਹਂ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਦਾਸ਼ੁ ਵੈ। ਮੋਦਿष੍ਯੇ ਬਹੁਲਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸਮਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਸਦਿ
'ਜੇ ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗਾ.'
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਭੂਲੋਕਂ ਯਦਿ ਗਚ੍ਛੇਯਮਿਤਿ ਪਾਣ੍ਡੁਮਥਾਬ੍ਰੁਵਮ੍
'ਠੀਕ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਾਂਗਾ,' ਮੈਂ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ.
ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਕੁਰੁ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਗਨ੍ਤਾਸਿਤ੍ਵਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵੈਃ ਸਹ ਸਲੋਕਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪੁਰਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗਾ.
ਬਹੁਵਿਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਨृਪਤੇ ਕ੍ਰਤੁਰੇष ਸ੍ਮृਤੋ ਮਹਾਨ੍। ਛਿਦ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞਘ੍ਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਪਰ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਯਜਨ, ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਲੱਭਦੇ ਹਨ.
ਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਣਮ੍। ਕਿਞ੍ਚਿਦੇਵ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਚ ਭਵਤ੍ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹਮ੍
ਇਸ ਵਿਚ, ਜੰਗ, ਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਨਾਸ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਉਜਾੜ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਗਲ ਤੋਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ.
ਏਤਤ੍ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤਤ੍ਸਮਾਚਰ। ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ; ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸ ਰਹਿ ਕੇ ਉਠਿਆ ਕਰ.
ਭਵ ਏਧਸ੍ਵ ਮੋਦਸ੍ਵ ਧਨੈਸ੍ਤਰ੍ਪਯ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਏਤਤ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੋਕ੍ਤਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ। ਆਪृਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ, ਵਧੀਕ ਹੋ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ। ਧਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ। ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮਾਖ੍ਯਾਯ ਪਾਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਨਾਰਦੋ ਜਨਮੇਜਯ। ਜਗਾਮ ਤੈਰ੍ਵृਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨृषਿਭਿਰ੍ਯੈਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਨਮੇਜਯ, ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇ ਤੁ ਨਾਰਦੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਕੌਰਵਃ। ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ऋषੇਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਰਾਜਸੂਯੇष੍ਟਿਂ ਨ ਲੇਭੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਭਾਰਤ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਿਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਯਜ੍ਵਨਾਂ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਲੋਕਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਦੇਖ ਕੇ,
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਰਾਜਰ੍षਿ ਰੋਜਮਾਨਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਯਜ੍ਵਾਨਂ ਯਜ੍ਞਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਰਾਜਸੂਯਮਿਯੇष ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਜੋ ਯਗਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਸਭਾਸਦਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਚਿਤਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਯਜ੍ਞਾਯੈਵ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਯਗ ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਰਾਜਸੂਯਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਰੂਣਾਮृषਭਸ੍ਤਦਾ। ਆਹਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਨਃ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯੌਜਾ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਕਿਂ ਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਭਵੇਦਿਤਿ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚਦਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਹ ਤੇ ਲਾ ਲਿਆ ਕਿ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਅਨੁਗृਹ੍ਣਨ੍ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਅਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹਿਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਲਣਹਾਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੀਯਤਾਂ ਦੇਯਂ ਮੁष੍ਣਨ੍ਕੋਪਮਦਾਵੁਭੌ। ਸਾਧੁ ਧਰ੍ਮੇਤਿ ਧਰ੍ਮੇਤਿ ਨਾਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੂਯੇਤ ਭਾषਿਤਮ੍
ਜੋ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਨਰਮਤਾ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਸਿਰਫ 'ਧਰਮ, ਧਰਮ' ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਿਤਰੀਵਾਸ਼੍ਵਸਞ੍ਜਨਾਃ। ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਦ੍ਰੇष੍ਟਾ ਤਤੋऽਸ੍ਯਾਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ 'ਜਿਸ ਦੇ ਵੈਰੀ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਏ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭੀਮਸ੍ਯ ਪਰਿਪਾਲਨਾਤ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਣਾਚ੍ਚੈਵ ਬੀਭਤ੍ਸੋਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ।
ਬਲੀਨਾਂ ਸਮ੍ਯਗੁਤ੍ਥਾਨਾਨ੍ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ'। ਧੀਮਤਃ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਣਾਮਨੁਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਕੁਲ ਦੀ ਠੀਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਦੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ।
ਵੈਨਤ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ। ਅਵਿਗ੍ਰਹਾ ਵੀਤਭਯਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਰਤਾਃ ਸਦਾ
ਨਕੁਲ ਦੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੌਕਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁਭਾਵਿਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਜਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਨਿਕਾਮਵਰ੍षਾਃ ਸ੍ਫੀਤਾਸ਼੍ਚ ਆਸਞ੍ਜਨਪਦਾਸ੍ਤਥਾ। ਵਾਰ੍ਧੁषੀ ਯਜ੍ਞਸਤ੍ਵਾਨਿ ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਂ ਕਰ੍षਣਂ ਵਣਿਕ੍
ਸਾਰੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਮੀਂਹ ਪਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆਈ। ਲੋਕ, ਯਗ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਿਸਾਨ ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਸਭ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਤ੍ਸਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਰਾਜਕਰ੍ਮਣਾ। ਅਨੁਕਰ੍षਂ ਚ ਨਿष੍ਕਰ੍षਂ ਵ੍ਯਾਧਿਪਾਵਕਮੂਰ੍ਛਨਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ: ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਨਾਸ, ਰੋਗ, ਅੱਗ ਤੇ ਉਤਪਾਤਾਂ ਦਾ ਦਬਾਉ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਨ ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਦਸ੍ਯੁਭ੍ਯੋ ਵਞ੍ਚਕੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਧਰਮ-ਪੂਰਨ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾ ਡਾਕੂਆਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਠੱਗਾਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਰਾਜ ਤੋਂ ਪ੍ਰਜਾ ਵੱਲ, ਨਾ ਆਪਸ ਵਿਚ।
ਰਾਜਵਲ੍ਲਭਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਸ਼੍ਰੂਯਤ ਮृषਾਕृਤਮ੍। ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਪਸ੍ਥਾਤੁਂ ਬਲਿਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਜਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਲੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਅਭਿਹਰ੍ਤੁਂ ਨृਪਾਃ षਟ੍ਸੁ ਪृਥਕ੍ਜਾਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨੈਗਮੈਃ। ਵਵृਧੇ ਵਿषਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਗ੍ਰੁੱਪਾਂ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗੀ ਤਰੱਕੀ ਹੋਈ।