ਤਤਃ ਸੁਰੈਰ੍ਵਿਜਯਮਵਾਪ੍ਯ ਮਨ੍ਦਰਃ ਸ੍ਵਮੇਵ ਦੇਸ਼ਂ ਗਮਿਤਃ ਸੁਪੂਜਿਤਃ। ਵਿਨਾਦ੍ਯ ਖਂ ਦਿਵਮਪਿ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼- ਸ੍ਤਤੋ ਗਤਾਃ ਸਲਿਲਧਰਾ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪੈ ਗਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਬੱਦਲ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋऽਮृਤਂ ਸੁਨਿਹਿਤਮੇਵ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸੁਰਾਃ ਪੁਰਾਂ ਮੁਦਮਭਿਗਮ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਾਮ੍। ਦਦੋ ਚ ਤਂ ਨਿਧਿਮਮृਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕਿਰੀਟਿਨੇ ਬਲਭਿਦਥਾਮਰੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ, ਮਕੁਟਧਾਰੀ ਤੇ ਬਲ ਦਾ ਵਧੀਰਾ, ਨੂੰ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਮृਤਂ ਮਥਿਤਂ ਯਥਾ। ਯਤ੍ਰ ਸੋऽਸ਼੍ਵਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਘੋੜਾ ਜਨਮਿਆ।
ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਤਦਾ ਕਦ੍ਰੂਰ੍ਵਿਨਤਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾ ਹਿ ਕਿਂਵਰ੍ਣੋ ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਦਰੂ ਨੇ, ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪਿਆਰੀਏ, ਉੱਚੈਸ਼ਰਵਾ ਦਾ ਰੰਗ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ।'
ਸ਼੍ਵੇਤ ਏਵਾਸ਼੍ਵਰਾਜੋऽਯਂ ਕਿਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤੋऽਤ੍ਰ ਵਿਪਣਾਵਹੇ
'ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਚਿੱਟਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀਏ? ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਰੰਗ ਦੱਸ, ਫਿਰ ਆਉ, ਇਸ 'ਤੇ ਸ਼ਰਤ ਲਾਈਏ।'
ਕृष੍ਣਵਾਲਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਹਯਮੇਨਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਏਹਿ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਯਾ ਦੀਵ੍ਯ ਦਾਸੀਭਾਵਾਯ ਭਾਮਿਨਿ
'ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਾਲੀ ਜੂੜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਸਣ ਵਾਲੀਏ। ਆ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਰਤ ਲਾਈਏ, ਜੋ ਹਾਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਸੋਹਣੀਏ।'
ਏਵਂ ਤੇ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਸੀਭਾਵਾਯ ਵੈ ਮਿਥਃ। ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਨੇਵ ਸ਼੍ਵੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵ ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਆਖਦੇ ਹੋਏ, 'ਕੱਲ੍ਹ ਵੇਖਾਂਗੇ।'
ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਕਦ੍ਰੂਰ੍ਜਿਹ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤੀ। ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਵਾਲਾ ਭੂਤ੍ਵਾऽਞ੍ਜਨਪ੍ਰਭਾਃ
ਫਿਰ ਕਦਰੂ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਸੱਪਾਂ—ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੀ ਜੂੜ ਬਣ ਕੇ ਕਾਲੀ ਹੋ ਜਾਣ।
ਆਵਿਸ਼ਧ੍ਵਂ ਹਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦਾਸੀ ਨ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਯਥਾ। ਨਾਵਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਯੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਞ੍ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਭੁਜਂਗਮਾਨ੍
'ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਘੋੜੇ 'ਚ ਵੜ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਦਾਸੀ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।'
ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਪਾਵਕੋ ਵਃ ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਜਨਮੇਜਯਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
'ਸੱਪ-ਯਜਨਾ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ, ਜਨਮੇਜਯ, ਪੰਡਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ।'
ਸ਼ਾਪਮੇਨਂ ਤੁ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਅਤਿਕ੍ਰੂਰਂ ਸਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਕਦ੍ਰ੍ਵਾ ਦੈਵਾਦਤੀਵ ਹਿ
ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਕਦਰੂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਤੇ ਦਿਵ-ਯੋਗ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਾਚਂ ਤਾਮਨ੍ਵਮੋਦਤ। ਬਹੁਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਵਧੀਕ ਗਿਣਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਤਿਗ੍ਮਵੀਰ੍ਯਵਿषਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਦਨ੍ਦਸ਼ੂਕਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਤੇषਾਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵਿषਤ੍ਵਾਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਾਯ ਚ
ਇਹ ਸੰਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਵਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ,
ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਕृਤਂ ਤੇषਾਂ ਪਰਪੀਡੋਪਸਰ੍ਪਿਣਾਮ੍। ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੋषਪਰਾਸ੍ਤੁ ਯੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਹੱਦ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾਈ ਵੱਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤਿਕੋ ਦਣ੍ਡੋ ਦੈਵੇਨ ਵਿਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ। ਏਵਂ ਸਂਭਾष੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਤੁ ਪੂਜ੍ਯ ਕਦ੍ਰੂਂ ਚ ਤਾਂ ਤਦਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਰੱਬੀ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜ਼ਾ ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੱਬ ਨੇ ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਹੂਯ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਦੇਵ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਦੇਤੇ ਦਨ੍ਦਸ਼ੂਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਪਾ ਜਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾਨਘ
ਰੱਬ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਇਹ ਸੰਪ ਤੇ ਸਰਪ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਵਿषੋਲ੍ਬਣਾ ਮਹਾਭੋਗਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾਃ ਪਰਂਤਪ। ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ
ਇਹ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਦृष੍ਟਂ ਪੁਰਾਤਨਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਯਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸृष੍ਟਿਕृਦ੍ਦੇਵਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍। ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਵਿषਹਰੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਪਾਂ ਦਾ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ ਰੱਬ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤੇषੁ ਨਾਗੇषੁ ਕਦ੍ਰ੍ਵਾਤੁ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ। ਅਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸ਼ਾਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਦ੍ਰੂਂ ਕਰ੍ਕੋਟਕੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਰਕੋਟਕ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਤਰਂ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਥਾ ਭੁਜਗਸਤ੍ਤਮਃ। ਆਵਿਸ਼੍ਯ ਵਾਜਿਨਂ ਮੁਖ੍ਯਂ ਬਾਲੋ ਭੂਤ੍ਵਾਞ੍ਜਨਪ੍ਰਭਃ
ਸਰਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮੁੱਖ ਘੋੜੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰਾਹਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਾਮਮਾਸ਼੍ਵਸ। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਸਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
'ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਾਂ ਵੇਖਾਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਨਿਸਚਿੰਤ ਰਹਿ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇऽਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਰਵੌ। ਕਦ੍ਰੂਸ਼੍ਚ ਵਿਨਤਾ ਚੈਵ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਤੇ ਤਪੋਧਨ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਕਦਰੂ ਤੇ ਵਿਨਤਾ, ਉਹ ਦੋ ਭੈਣਾਂ, ਹੇ ਤਪ ਦੀ ਦਾਤਾ,
ਅਮਰ੍षਿਤੇ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧੇ ਦਾਸ੍ਯੇ ਕृਤਪਣੇ ਤਦਾ। `ਸ੍ਮਗਰਸ੍ਯ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਵੇਲਾਵਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍।' ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੁਰਗਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੁਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਨਾਰਾਜ਼ ਤੇ ਗੁੱਸੇ, ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਲਾ ਕੇ, 'ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਰੇਤ ਦੇ ਟਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ' ਉੱਛੈਸ਼ਰਵਾਸ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਈਆਂ।
ਦਦृਸ਼ਾਤੇऽਥ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨਿਧਿਮਮ੍ਭਸਾਮ੍। ਮਹਾਨ੍ਤਮੁਦਕਾਗਾਧਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖਿਆ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਵੱਡਾ, ਡੂੰਘਾ, ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜਦਾ।
ਤਿਮਿਂਗਿਲਝषਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮਕਰੈਰਾਵृਤਂ ਤਥਾ। ਸਤ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਰੂਪੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਟਿਮੀ, ਮਕਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਭੀषਣੈਰ੍ਵਿਕृਤੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਜਲਚਰੈਸ੍ਤਥਾ। ਉਗ੍ਰੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਕੂਰ੍ਮਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ, ਵਿਅੰਗ, ਭਿਆਨਕ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਗਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਰਾਧੀ, ਕਛੂਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਆਕਰਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਾਮਾਲਯਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ। ਨਾਗਾਨਾਮਾਲਯਂ ਰਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਂ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਮ੍
ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਸੁਹਣਾ ਵਾਸਾ, ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਲਕ।
ਪਾਤਾਲਜ੍ਵਲਨਾਵਾਸਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਭਯਂਕਰਂ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਪਯਸਾਂ ਨਿਧਿਮਰ੍ਣਵਮ੍
ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਵਾਸਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਸਮੁੰਦਰ।
ਸ਼ੁਭਂ ਦਿਵ੍ਯਮਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮਮृਤਸ੍ਯਾਕਰਂ ਪਰਮ੍। ਅਪ੍ਰਮੇਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਸੁਪੁਣ੍ਯਜਲਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਅਮਰਾਂ ਲਈ ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵਿਆ ਥਾਂ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸਰੋਤ, ਅਣਮਾਪ, ਅਣਸੋਚਿਆ, ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ, ਅਜੋਬਾ।
ਘੋਰਂ ਜਲਚਰਾਰਾਵਰੌਦ੍ਰਂ ਭੈਰਵਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਗਮ੍ਭੀਰਾਵਰ੍ਤਕਲਿਲਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਂਕਰਮ੍
ਡਰਾਉਣੇ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ, ਭੈੜੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਘੁੰਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ।