ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨਪਿ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਾਨਵਸੂਦਨਮ੍
ਉਥੇ, ਨਰ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋऽਮ੍ਬਰਾਚ੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਮਾਤ੍ਰਮਾਗਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਂ ਚਕ੍ਰਮਮਿਤ੍ਰਤਾਪਨਮ੍। ਵਿਭਾਵਸੋਸ੍ਤੁਲ੍ਯਮਕੁਣ੍ਠਮਣ੍ਡਲਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸਂਯਤਿ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਚਕਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆ ਗਿਆ—ਚਮਕਦਾਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਗੋਲ ਤੇ ਅਟੁੱਟ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ।
ਤਦਾਗਤਂ ਜ੍ਵਲਿਤਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਭਂ ਭਯਂਕਰਂ ਕਰਿਕਰਬਾਹੁਰਚ੍ਯੁਤਃ। ਮੁਮੋਚ ਵੈ ਪ੍ਰਬਲਵਦੁਗ੍ਰਵੇਗਵਾ- ਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਭਂ ਪਰਨਗਰਾਵਦਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਚਕਰ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਦਨ੍ਤਕਜ੍ਵਲਨਸਮਾਨਵਰ੍ਚਸਂ ਪੁਨਃਪੁਨਰ੍ਨ੍ਯਪਤਤ ਵੇਗਵਤ੍ਤਦਾ। ਵਿਦਾਰਯਦ੍ਦਿਤਿਦਨੁਜਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਕਰੇਰਿਤਂ ਪੁਰੁषਵਰੇਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਚਕਰ, ਜੋ ਸੰਹਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦਾ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਚੀਰਦਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਦਹਤ੍ਕ੍ਵਚਿਜ੍ਜ੍ਵਲਨ ਇਵਾਵਲੇਲਿਹ- ਤ੍ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਤਾਨਸੁਰਗਣਾਨ੍ਨ੍ਯਕृਨ੍ਤਤ। ਪ੍ਰਵੇਰਿਤਂ ਵਿਯਤਿ ਮੁਹੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਤਥਾ ਪਪੌ ਰਣੇ ਰੁਧਿਰਮਥੋ ਪਿਸ਼ਾਚਵਤ੍
ਕਦੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧ-ਵਧ ਕੇ ਕੱਟਦਾ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁੱਟਦਾ ਸੀ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੀਸ਼ਾਚ ਵਾਂਗ ਲਹੂ ਪੀਂਦਾ ਸੀ।
ਤਥਾऽਸੁਰਾ ਗਿਰਿਭਿਰਦੀਨਚੇਤਸੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਸੁਰਗਣਮਾਰ੍ਦਯਂਸ੍ਤਦਾ। ਮਹਾਬਲਾ ਵਿਗਲਿਤਮੇਘਵਰ੍ਚਸਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਗਗਨਮਭਿਪ੍ਰਪਦ੍ਯਹ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ 'ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ, ਟੁੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਲਿਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਅਥਾਮ੍ਬਰਾਦ੍ਭਯਜਨਨਾਃ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ ਸਪਾਦਪਾ ਬਹੁਵਿਧਮੇਘਰੂਪਿਣਃ। ਮਹਾਦ੍ਰਯਃ ਪਰਿਗਲਿਤਾਗ੍ਰਸਾਨਵਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਦ੍ਰੁਤਮਭਿਹਤ੍ਯ ਸਸ੍ਵਨਾਃ
ਫਿਰ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਪਹਾੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ।
ਤਤੋ ਮਹੀ ਪ੍ਰਵਿਚਲਿਤਾ ਸਕਾਨਨਾ ਮਹਾਦ੍ਰਿਪਾਤਾਭਿਹਤਾ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਭृਸ਼ਮਭਿਗਰ੍ਜਤਾਂ ਮੁਹੂ ਰਣਾਜਿਰੇ ਭृਸ਼ਮਭਿਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤੇ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੰਬ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਝਟਕਾ ਲਗਾ। ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਗਰਜਦੇ ਸਨ।
ਨਰਸ੍ਤਤੋ ਵਰਕਨਕਾਗ੍ਰਭੂषਣੈ- ਰ੍ਮਹੇषੁਭਿਰ੍ਗਗਨਪਥਂ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍। ਵਿਦਾਰਯਨ੍ਗਿਰਿਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਪਤ੍ਰਿਭਿ- ਰ੍ਮਹਾਭਯੇऽਸੁਰਗਣਵਿਗ੍ਰਹੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚੀਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਮਹੀਂ ਲਵਣਜਲਂ ਚ ਸਾਗਰਂ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਰਰ੍ਦਿਤਾਃ ਸੁਰੈਃ। ਵਿਯਦ੍ਗਤਂ ਜ੍ਵਲਿਤਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਭਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਰਿਕੁਪਿਤਂ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਤੇ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖਦੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸੁਰੈਰ੍ਵਿਜਯਮਵਾਪ੍ਯ ਮਨ੍ਦਰਃ ਸ੍ਵਮੇਵ ਦੇਸ਼ਂ ਗਮਿਤਃ ਸੁਪੂਜਿਤਃ। ਵਿਨਾਦ੍ਯ ਖਂ ਦਿਵਮਪਿ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼- ਸ੍ਤਤੋ ਗਤਾਃ ਸਲਿਲਧਰਾ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪੈ ਗਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਬੱਦਲ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋऽਮृਤਂ ਸੁਨਿਹਿਤਮੇਵ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸੁਰਾਃ ਪੁਰਾਂ ਮੁਦਮਭਿਗਮ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਾਮ੍। ਦਦੋ ਚ ਤਂ ਨਿਧਿਮਮृਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕਿਰੀਟਿਨੇ ਬਲਭਿਦਥਾਮਰੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ, ਮਕੁਟਧਾਰੀ ਤੇ ਬਲ ਦਾ ਵਧੀਰਾ, ਨੂੰ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਮृਤਂ ਮਥਿਤਂ ਯਥਾ। ਯਤ੍ਰ ਸੋऽਸ਼੍ਵਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਘੋੜਾ ਜਨਮਿਆ।
ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਤਦਾ ਕਦ੍ਰੂਰ੍ਵਿਨਤਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾ ਹਿ ਕਿਂਵਰ੍ਣੋ ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਦਰੂ ਨੇ, ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪਿਆਰੀਏ, ਉੱਚੈਸ਼ਰਵਾ ਦਾ ਰੰਗ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ।'
ਸ਼੍ਵੇਤ ਏਵਾਸ਼੍ਵਰਾਜੋऽਯਂ ਕਿਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤੋऽਤ੍ਰ ਵਿਪਣਾਵਹੇ
'ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਚਿੱਟਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀਏ? ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਰੰਗ ਦੱਸ, ਫਿਰ ਆਉ, ਇਸ 'ਤੇ ਸ਼ਰਤ ਲਾਈਏ।'
ਕृष੍ਣਵਾਲਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਹਯਮੇਨਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਏਹਿ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਯਾ ਦੀਵ੍ਯ ਦਾਸੀਭਾਵਾਯ ਭਾਮਿਨਿ
'ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਾਲੀ ਜੂੜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਸਣ ਵਾਲੀਏ। ਆ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਰਤ ਲਾਈਏ, ਜੋ ਹਾਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਸੋਹਣੀਏ।'
ਏਵਂ ਤੇ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਸੀਭਾਵਾਯ ਵੈ ਮਿਥਃ। ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਨੇਵ ਸ਼੍ਵੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵ ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਆਖਦੇ ਹੋਏ, 'ਕੱਲ੍ਹ ਵੇਖਾਂਗੇ।'
ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਕਦ੍ਰੂਰ੍ਜਿਹ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤੀ। ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਵਾਲਾ ਭੂਤ੍ਵਾऽਞ੍ਜਨਪ੍ਰਭਾਃ
ਫਿਰ ਕਦਰੂ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਸੱਪਾਂ—ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੀ ਜੂੜ ਬਣ ਕੇ ਕਾਲੀ ਹੋ ਜਾਣ।
ਆਵਿਸ਼ਧ੍ਵਂ ਹਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦਾਸੀ ਨ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਯਥਾ। ਨਾਵਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਯੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਞ੍ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਭੁਜਂਗਮਾਨ੍
'ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਘੋੜੇ 'ਚ ਵੜ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਦਾਸੀ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।'
ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਪਾਵਕੋ ਵਃ ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਜਨਮੇਜਯਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
'ਸੱਪ-ਯਜਨਾ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ, ਜਨਮੇਜਯ, ਪੰਡਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ।'
ਸ਼ਾਪਮੇਨਂ ਤੁ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਅਤਿਕ੍ਰੂਰਂ ਸਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਕਦ੍ਰ੍ਵਾ ਦੈਵਾਦਤੀਵ ਹਿ
ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਕਦਰੂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਤੇ ਦਿਵ-ਯੋਗ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਾਚਂ ਤਾਮਨ੍ਵਮੋਦਤ। ਬਹੁਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਵਧੀਕ ਗਿਣਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਤਿਗ੍ਮਵੀਰ੍ਯਵਿषਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਦਨ੍ਦਸ਼ੂਕਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਤੇषਾਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵਿषਤ੍ਵਾਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਾਯ ਚ
ਇਹ ਸੰਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਵਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ,
ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਕृਤਂ ਤੇषਾਂ ਪਰਪੀਡੋਪਸਰ੍ਪਿਣਾਮ੍। ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੋषਪਰਾਸ੍ਤੁ ਯੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਹੱਦ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾਈ ਵੱਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤਿਕੋ ਦਣ੍ਡੋ ਦੈਵੇਨ ਵਿਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ। ਏਵਂ ਸਂਭਾष੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਤੁ ਪੂਜ੍ਯ ਕਦ੍ਰੂਂ ਚ ਤਾਂ ਤਦਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਰੱਬੀ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜ਼ਾ ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੱਬ ਨੇ ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਹੂਯ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਦੇਵ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਦੇਤੇ ਦਨ੍ਦਸ਼ੂਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਪਾ ਜਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾਨਘ
ਰੱਬ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਇਹ ਸੰਪ ਤੇ ਸਰਪ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਵਿषੋਲ੍ਬਣਾ ਮਹਾਭੋਗਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾਃ ਪਰਂਤਪ। ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ
ਇਹ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਦृष੍ਟਂ ਪੁਰਾਤਨਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਯਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸृष੍ਟਿਕृਦ੍ਦੇਵਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍। ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਵਿषਹਰੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਪਾਂ ਦਾ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ ਰੱਬ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤੇषੁ ਨਾਗੇषੁ ਕਦ੍ਰ੍ਵਾਤੁ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ। ਅਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸ਼ਾਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਦ੍ਰੂਂ ਕਰ੍ਕੋਟਕੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਰਕੋਟਕ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਤਰਂ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਥਾ ਭੁਜਗਸਤ੍ਤਮਃ। ਆਵਿਸ਼੍ਯ ਵਾਜਿਨਂ ਮੁਖ੍ਯਂ ਬਾਲੋ ਭੂਤ੍ਵਾਞ੍ਜਨਪ੍ਰਭਃ
ਸਰਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮੁੱਖ ਘੋੜੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਬਣ ਗਿਆ।