ਤਾਂ ਸ੍ਮ ਤਤ੍ਰ ਮਯੇਨੋਕ੍ਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚ ਵਹਨ੍ਤਿ ਚ। ਸਭਾਮष੍ਟੌ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਿਙ੍ਕਰਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਉਥੇ, ਮਯਾ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਭਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਚਰਾ ਘੋਰਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਿਙ੍ਗਲਾਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਕਰ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ, ਸਿੱਪ ਵਾਂਗ ਕੰਨ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਭਾਯਾਂ ਨਲਿਨੀਂ ਚਕਾਰਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਮਯਃ। ਵੈਦੂਰ੍ਯਪਤ੍ਰਵਿਤਤਾਂ ਮਣਿਨਾਲਮਯਾਮ੍ਬੁਜਾਮ੍
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਯਾ ਨੇ ਇੱਕ ਬੇਮਿਸਾਲ ਕੰਵਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਬੈਰਲ ਦੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕੰਵ ਦੇ ਡੰਢੇ ਤੇ ਫੁੱਲ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਦ੍ਮਸੌਗਨ੍ਧਿਕਵਤੀਂ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣਾਯੁਤਾਮ੍। ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਪਙ੍ਕਜੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਂ ਕੂਰ੍ਮੈਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ। ਚਿਤ੍ਰਸ੍ਫਟਿਕਸੋਪਾਨਾਂ ਨਿष੍ਪਙ੍ਕਸਲਿਲਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਹ ਕੰਵ ਸੁਗੰਧਿਤ ਸੀ, ਕੰਵ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਦੀ ਵਾਸ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕੰਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੱਛੂਏ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਮਕਦੇ ਸਫ਼ੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ।
ਮਨ੍ਦਾਨਿਲਸਮੁਦ੍ਧੂਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਬਿਨ੍ਦੁਭਿਰਾਚਿਤਾਮ੍। ਮਹਾਮਣਿਸ਼ਿਲਾਪਟ੍ਟਬਦ੍ਧਪਰ੍ਯਨ੍ਤਵੇਦਿਕਾਮ੍
ਉਸ ਕੰਵ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕੰਵ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਡੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਣਿਰਤ੍ਨਚਿਤਾਂ ਤਾਂ ਤੁ ਕੇਚਿਦਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਿ ਨਾਭ੍ਯਜਾਨਨ੍ਤ ਤੇऽਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਕੁਝ ਰਾਜੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਣੀ-ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਕੰਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਅਸਲੀ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਾਂ ਸਭਾਮਭਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ। ਆਸਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾ ਲੋਲਾਃ ਸ਼ੀਤਚ੍ਛਾਯਾ ਮਨੋਰਮਾਃ
ਉਸ ਸਭਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹਿਲਦੇ, ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਦਿੰਦੇ।
ਕਾਨਨਾਨਿ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵੋਪੇਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਗੰਧਤ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਕੰਵਾਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਂਡੇ, ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਬਤਖਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ।
ਜਲਜਾਨਾਂ ਚ ਪਦ੍ਮਾਨਾਂ ਸ੍ਥਲਜਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਮਾਰੁਤੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸ੍ਮ ਨਿषੇਵਤੇ
ਹਵਾ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਾਲੇ ਕੰਵਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਈਦृਸ਼ੀਂ ਤਾਂ ਸਭਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਸੈਃ ਪਰਿਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੈਃ। ਨਿष੍ਠਿਤਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਮਯੋ ਰਾਜਨ੍ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਚੌਦਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ-ਮੰਡਪ ਬਣਾਕੇ, ਮਯਾ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਭਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਮਯਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭੂਤਾਨਾਂ ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਕਿਙ੍ਕਰੋ ਗਣਃ
ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਭਾ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਯਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਤਵ ਵਿष੍ਫਾਰਘੋषੇਣ ਮੇਘਵਨ੍ਨਿਨਦਿष੍ਯਤਿ। ਅਯਂ ਹਿ ਸੂਰ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਜ੍ਵਲਨਸ੍ਯ ਰਥੋ ਮਹਾਨ੍।। 2
ਤੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠੇਗਾ; ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਇਮੇ ਚ ਦਿਵਿਜਾਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤੋ ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਮਾਯਾਮਯਃ ਕृਤੋ ਹ੍ਯੇष ਧ੍ਵਜੋ ਵਾਨਰਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿੱਟੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਹਨ; ਇਹ ਝੰਡਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਾਨਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਮਯਾ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਸਜ੍ਜਮਾਨੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਧੂਮਕੇਤੁਰਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ। ਬਹੁਵਰ੍ਣਂ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤ ਧ੍ਵਜਂ ਵਾਨਰਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਹ ਝੰਡਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਧੂੰਏ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਵਾਨਰ-ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗਾ।
ਧ੍ਵਜੋਤ੍ਕਟਂ ਹ੍ਯਨਵਮਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਵਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਏਵ ਵੀਰਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨ੍ਧ੍ਵਜਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਇਸ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੜਾ ਦੇਖੇਗਾ; ਐਸਾ ਹੀ, ਸਵਿਆਂ ਹੱਥ ਦਾ ਤੀਰੰਦਾਜ਼ ਝੰਡੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਵੀਭਤ੍ਸੁਂ ਵਿਸृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਮਯਃ
ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਮਯਾ ਨੇ ਵਿੱਭਤਸੁ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਯੁਤਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਰੋਹ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਇਆ।
ਸਾਜ੍ਯੇਨ ਪਾਯਸੇਨੈਵ ਮਧੁਨਾ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤੇਨ ਚ। ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਮੂਲੈਃ ਫਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਂਸੈਰ੍ਵਾਰਾਹਹਾਰਿਣੈਃ। ਕृਸਰੇਣਾਥ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਹਵਿष੍ਯੇਣ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਘੀ, ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ ਜੋ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਸੂਰ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦਾ ਮਾਸ, ਕ੍ਰਿਸਰਾ, ਜੀਵੰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਵਿਸ਼ੇ ਨਾਲ—
ਮਾਂਸਪ੍ਰਕਾਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਖਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਨृਪ। ਚੋष੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈ ਰਾਜਨ੍ਪੇਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰੈਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਸ ਦੇ ਪਕਵਾਨ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਚਬਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ—
ਅਹਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਸੋਭਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਰਪਿ। ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਨਾਨਾਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਸਧਾਰਣ ਕਪੜਿਆਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਦਦੌ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਸ਼ਃ ਪੁਨਃ। ਪੁਣ੍ਯਾਹਘੋषਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਦਿਵਸ੍ਪृਗਿਵ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਦਾ ਐਲਾਨ ਹੋਇਆ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਵੇ।
ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਰਪਿ। ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੇਵਤਾਨਿ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਾਈ ਵਾਦਯਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਮਧੁਰ ਤੇ ਕਦੇ ਤੀਖੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਮਲ੍ਲਾ ਨਟਾ ਝਲ੍ਲਾਃ ਸੂਤਾ ਵੈਤਾਲਿਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਉਥੇ ਮੱਲ, ਨਚਣ ਵਾਲੇ, ਝੱਲਾਂ, ਕਥਾਕਾਰ ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਵੀ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਏ।
ਤਥਾ ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਂ ਤਾਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਭਾਯਾਂ ਰਮ੍ਯਾਯਾਂ ਰੇਮੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਯਥਾ ਦਿਵਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ।
ਸਭਾਯਾਮृषਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ ਆਸਤੇ। ਆਸਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ।
ਅਸਿਤੋ ਦੇਵਲਃ ਸਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਮਾਲੀ ਮਹਾਸ਼ਿਰਾਃ। ਅਰ੍ਵਾ ਵਸੁਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮੈਤ੍ਰੇਯਃ ਸ਼ੁਨਕੋ ਬਲਿਃ
ਅਸੀਤ, ਦੇਵਲ, ਸਤਿਆ, ਸਰਪਿਰਮਾਲੀ, ਮਹਾਸਿਰਾ, ਅਰਵਾ, ਵਸੁ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਸ਼ੁਨਕ ਅਤੇ ਬਲੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਬਕੋ ਦਾਲ੍ਭ੍ਯਃ ਸ੍ਥੂਲਸ਼ਿਰਾਃ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਃ ਸ਼ੁਕਃ। ਸੁਮਨ੍ਤੁਰ੍ਜੈਮਿਨਿਃ ਪੈਲੋ ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਵਯਮ੍
ਬਕਾ, ਦਾਲਭਿਆ, ਸਥੂਲਸ਼ਿਰਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਦਵੈਪਾਇਨ, ਸ਼ੁਕ, ਸੁਮੰਤੁ, ਜੈਮੀਨੀ, ਪੈਲ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ।
ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਰ੍ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਸੁਤੋ ਰੋਮਹਰ੍षਣਃ। ਅਪ੍ਸੁਹੋਮ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧੌਮ੍ਯਸ਼੍ਚ ਅਣੀਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯਕੌਸ਼ਿਕੌ
ਤਿਤਤਿਰੀ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਅਪਸੁਹੋਮਿਆ, ਧੌਮਿਆ, ਅਣੀ, ਮੰਡਵਿਆ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਦਾਮੋष੍ਣੀਪਸ੍ਤ੍ਰੈਬਲੀਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਣਾਦੋ ਘਟਜਾਨੁਕਃ। ਮੌਞ੍ਜਾਯਨੋ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਾਰਿਕਃ
ਦਾਮਾ, ਉਸ਼ਣੀਪ, ਤ੍ਰੈਬਲੀ, ਪਰਨਾਦਾ, ਘਟਜਾਨੁਕ, ਮੌਂਜਾਯਨ, ਵਾਯੁਭਕਸ਼, ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਅਤੇ ਸਾਰਿਕਾ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਬਲਿਵਾਕਃ ਸਿਨੀਵਾਕਃ ਸਪ੍ਤਪਾਲਃ ਕृਤਸ਼੍ਰਮਃ। ਜਾਤੂਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਿਖਾਵਾਂਸ਼੍ਚ ਆਲਮ੍ਬਃ ਪਾਰਿਜਾਤਕਃ
ਬਲੀਵਾਕਾ, ਸਿਨੀਵਾਕਾ, ਸਪਤਪਾਲਾ, ਕ੍ਰਿਤਸ਼ਰਮਾ, ਜਾਤੂਕਰਨ, ਸ਼ਿਖਾਵਾਨ, ਆਲੰਬਾ ਅਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤਿਕਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।