ਹਿਰਣ੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਮਹਾਮਣਿਮਯੋ ਗਿਰਿਃ। ਰਮ੍ਯਂ ਬਿਨ੍ਦੁਸਰੋ ਨਾਮ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਭਗੀਰਥਃ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ, ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਤੇ ਬਿੰਦੁਸਾਰ ਨਾਮ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਝੀਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਭਗੀਰਥ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਗਙ੍ਗਾਮੁਵਾਸ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ। ਯਤ੍ਰੇष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਭਗੀਰਥ ਦੀ ਧੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲ ਰਹਿਆ। ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਆਹृਤਾਃ ਕ੍ਰਤਵੋ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਯਤ੍ਰ ਯੂਪਾ ਮਣਿਮਯਾਸ਼੍ਚੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਥੇ ਸੌ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਨ ਦੇ ਥੰਮ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਤੇ ਚੈਤਯ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ੋਭਾਰ੍ਥਂ ਵਿਹਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਤੁ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਤਃ ਕृਤਾਃ। ਯਤ੍ਰੇष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਗਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਸੋਭਾ ਵਾਸਤੇ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਸਿਰਫ਼ ਨਮੂਨੇ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ, ਯਜਨ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਫਲਤਾ ਪਾਈ।
ਯਤ੍ਰ ਭੂਤਪਤਿਃ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸਨਾਤਨਃ। ਅਪਸ੍ਯਤੇ ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਾਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਭੂਤੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਚ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਮਃ ਸ੍ਥਾਣੁਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਮਃ। ਉਪਾਸਤੇ ਯਤ੍ਰ ਪਰਂ ਸਹਸ੍ਰਯੁਗਪਰ੍ਯਯੇ
ਉਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਯਮ ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਸਥਾਣੁ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰੇष੍ਟਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸਤ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੇਨ ਸਤਤਂ ਧਰ੍ਮਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਯੇ
ਉਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਾਲਿਨੋ ਯੂਪਾਸ਼੍ਚੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਤਿਭਾਸ੍ਵਰਾਃ। ਦਦੌ ਯਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯੁਤਾਨਿ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੰਦਰ ਦਾਨ ਕੀਤੇ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗਦਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚ ਭਾਰਤ। `ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਿਰੇਰੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸੁਰੁਚਿਰਾਵਹਾਃ'। ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਚ ਸਭਾਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਯਦਾਸੀਦ੍ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਲਿਆ; ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਥਰ, ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਸਮਾਨ ਲਿਆ।
ਕਿਙ੍ਕਰੈਃ ਸਹ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਯਦਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਮਹਦ੍ਧਨਮ੍। ਤਦਗृਹ੍ਣਾਨ੍ਮਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾऽਸੁਰਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਮਯਾ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਦਾਹृਤ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੋऽਸੁਰੋऽਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸਭਾਮ੍। ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਣਿਮਯੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਹ ਅਸੁਰ ਉਹ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਦੁੱਤੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਸ਼ੁਭ, ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਬਣਾਈ।
ਗਦਾਂ ਚ ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਪ੍ਰਵਰਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਦਾ। ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਚਾਰ੍ਜੁਨਾਯ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਗਦਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਸ਼ੰਖ ਦੇਵਦੱਤ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਭੂਤਾਨਿ ਪ੍ਰਚਕਮ੍ਪਿਰੇ। `ਸ ਕਾਲਂ ਕਞ੍ਚਿਦਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚ
ਜਿਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕੰਬਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸਭਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਅਭਿਪ੍ਰਾਯੇਣ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਭਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਮਲਙ੍ਕृਤਾਮ੍। ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਪਾਯਸੇਨ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸਭਾ ਚ ਸਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਮਯਦ੍ਰੁਮਾ
ਸਭਾ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਤੇ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੀਰ ਖਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਜਨ।
ਦਸ਼ਕਿष੍ਕੁਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਮਨ੍ਤਾਦਾਯਤਾਭਵਤ੍। ਯਥਾ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਯਥਾਰ੍ਕਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯ ਚ ਯਥਾ ਸਭਾ
ਉਹ ਸਭਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਸਭਾ।
ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾ ਤਥਾऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦਧਾਰ ਪਰਮਂ ਵਪੁਃ। ਅਭਿਘ੍ਨਤੀਵ ਪ੍ਰਭਯਾ ਪ੍ਰਭਾਮਰ੍ਕਸ੍ਯ ਭਾਸ੍ਵਰਾਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਖੀ ਲਗਦੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਬਭੌ ਜ੍ਵਲਮਾਨੇਵ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਚਸਾ। ਨਵਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾ ਦਿਵਮਾਕृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਠਿਤਾ। ਆਯਤਾ ਵਿਪੁਲਾ ਰਮ੍ਯਾ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਵਿਗਤਕ੍ਲਮਾ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀ ਹੋਈ, ਦਿਵਿਆ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਖੁਸ਼ਦਿਲ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਉਤ੍ਤਮਦ੍ਰਵ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾ। ਬਹੁਚਿਤ੍ਰਾ ਬਹੁਧਨਾ ਸੁਕृਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਸਮਾਨ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਕੰਧਾਂ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੀ ਸੁਧਰ੍ਮਾ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਾਥ ਤਾਦृਸ਼ੀ। ਸਭਾ ਰੂਪੇਣ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਯਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਮਾਨ੍ਮਯਃ
ਦਾਸਾਰਹ ਦੀ ਸੁਧਰਮਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵੀ, ਮਯਾ ਨੇ ਜੋ ਬਣਾਈ, ਉਸ ਵਰਗੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਾਂ ਸ੍ਮ ਤਤ੍ਰ ਮਯੇਨੋਕ੍ਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚ ਵਹਨ੍ਤਿ ਚ। ਸਭਾਮष੍ਟੌ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਿਙ੍ਕਰਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਉਥੇ, ਮਯਾ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਭਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਚਰਾ ਘੋਰਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਿਙ੍ਗਲਾਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਕਰ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ, ਸਿੱਪ ਵਾਂਗ ਕੰਨ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਭਾਯਾਂ ਨਲਿਨੀਂ ਚਕਾਰਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਮਯਃ। ਵੈਦੂਰ੍ਯਪਤ੍ਰਵਿਤਤਾਂ ਮਣਿਨਾਲਮਯਾਮ੍ਬੁਜਾਮ੍
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਯਾ ਨੇ ਇੱਕ ਬੇਮਿਸਾਲ ਕੰਵਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਬੈਰਲ ਦੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕੰਵ ਦੇ ਡੰਢੇ ਤੇ ਫੁੱਲ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਦ੍ਮਸੌਗਨ੍ਧਿਕਵਤੀਂ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣਾਯੁਤਾਮ੍। ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਪਙ੍ਕਜੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਂ ਕੂਰ੍ਮੈਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ। ਚਿਤ੍ਰਸ੍ਫਟਿਕਸੋਪਾਨਾਂ ਨਿष੍ਪਙ੍ਕਸਲਿਲਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਹ ਕੰਵ ਸੁਗੰਧਿਤ ਸੀ, ਕੰਵ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਦੀ ਵਾਸ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕੰਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੱਛੂਏ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਮਕਦੇ ਸਫ਼ੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ।
ਮਨ੍ਦਾਨਿਲਸਮੁਦ੍ਧੂਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਬਿਨ੍ਦੁਭਿਰਾਚਿਤਾਮ੍। ਮਹਾਮਣਿਸ਼ਿਲਾਪਟ੍ਟਬਦ੍ਧਪਰ੍ਯਨ੍ਤਵੇਦਿਕਾਮ੍
ਉਸ ਕੰਵ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕੰਵ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਡੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਣਿਰਤ੍ਨਚਿਤਾਂ ਤਾਂ ਤੁ ਕੇਚਿਦਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਿ ਨਾਭ੍ਯਜਾਨਨ੍ਤ ਤੇऽਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਕੁਝ ਰਾਜੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਣੀ-ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਕੰਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਅਸਲੀ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਾਂ ਸਭਾਮਭਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ। ਆਸਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾ ਲੋਲਾਃ ਸ਼ੀਤਚ੍ਛਾਯਾ ਮਨੋਰਮਾਃ
ਉਸ ਸਭਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹਿਲਦੇ, ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਦਿੰਦੇ।
ਕਾਨਨਾਨਿ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵੋਪੇਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਗੰਧਤ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਕੰਵਾਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਂਡੇ, ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਬਤਖਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ।
ਜਲਜਾਨਾਂ ਚ ਪਦ੍ਮਾਨਾਂ ਸ੍ਥਲਜਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਮਾਰੁਤੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸ੍ਮ ਨਿषੇਵਤੇ
ਹਵਾ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਾਲੇ ਕੰਵਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਈਦृਸ਼ੀਂ ਤਾਂ ਸਭਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਸੈਃ ਪਰਿਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੈਃ। ਨਿष੍ਠਿਤਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਮਯੋ ਰਾਜਨ੍ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਚੌਦਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ-ਮੰਡਪ ਬਣਾਕੇ, ਮਯਾ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ।