ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਯਃ ਪਾਰ੍ਥਮਰ੍ਯੁਨਂ ਜਯਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਆਪृਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਰੇष੍ਯਾਮਿ ਚਾਪ੍ਯਹਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਯਾ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪਾਰ੍ਥ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸਭਾਂ ਤਵ। ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਕਰੀਂ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਧਨਞ੍ਜਯ
ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਧਨੰਜਯ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਤੁ ਕੈਲਾਸਂ ਮੈਨਾਕਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਯਿਯਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇषੁ ਪੁਰਾ ਦਾਨਵੇषੁ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਦਾਨਵ ਉਥੇ ਵਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਣਿਮਯਂ ਭਾਣ੍ਡਂ ਰਮ੍ਯਂ ਬਿਨ੍ਦੁਸਾਰਃ ਪ੍ਰਤਿ। ਸਭਾਯਾਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਯਦਾਸੀਦ੍ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਬਿੰਦੁਸਾਰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ, ਸਤਿਆਨੁਸ਼ਠ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ, ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਭਾਂਡਾ ਸੀ।
ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਗृਹ੍ਯ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭਾਰਤ। ਤਤਃ ਸਭਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਭਾਰਤ, ਜੇ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ, ਮੈਂ ਲਿਆਵਾਂਗਾ ਤੇ ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਲਈ ਸਭਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਮਨਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਿਨੀਂ ਚਿਤ੍ਰਾਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਅਸ੍ਤਿ ਬਿਨ੍ਦੁਸਾਰਸ੍ਯੁਗ੍ਰਾ ਗਦਾ ਚ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸੁਖਦਾਤਾ, ਬਿੰਦੁਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਹੈ।
ਨਿਹਿਤਾ ਯੌਵਨਾਸ਼੍ਵੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਰਿਪੂਨ੍। ਸੁਵਰ੍ਣਬਿਨ੍ਦੁਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾ ਗੁਰ੍ਵੀ ਭਾਰਸਹਾ ਦृਢਾ
ਉਹ ਗਦਾ ਰਾਜਾ ਯੌਵਨਾਸ਼ਵ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਰੱਖੀ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਰੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਿੰਦੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਾ ਵੈ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਮਿਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤਿਨੀ। ਅਨੁਰੂਪਾ ਚ ਭੀਮਸ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਭਵਤੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਲੱਖ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਭੀਮ ਲਈ ਉਤਨੀ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼।
ਵਾਰੁਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖੋ ਦੇਵਦਤ੍ਤਃ ਸੁਘੋषਵਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਵਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਵਰੁਣ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਖ, ਦੇਵਦੱਤ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਸੁਰਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਗੁਦੀਚੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਅਥੋਤ੍ਤਰੇਣ ਕੈਲਾਸਾਨ੍ਮੈਨਾਕਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਮਹਾਮਣਿਮਯੋ ਗਿਰਿਃ। ਰਮ੍ਯਂ ਬਿਨ੍ਦੁਸਰੋ ਨਾਮ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਭਗੀਰਥਃ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ, ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਤੇ ਬਿੰਦੁਸਾਰ ਨਾਮ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਝੀਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਭਗੀਰਥ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਗਙ੍ਗਾਮੁਵਾਸ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ। ਯਤ੍ਰੇष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਭਗੀਰਥ ਦੀ ਧੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲ ਰਹਿਆ। ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਆਹृਤਾਃ ਕ੍ਰਤਵੋ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਯਤ੍ਰ ਯੂਪਾ ਮਣਿਮਯਾਸ਼੍ਚੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਥੇ ਸੌ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਨ ਦੇ ਥੰਮ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਤੇ ਚੈਤਯ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ੋਭਾਰ੍ਥਂ ਵਿਹਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਤੁ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਤਃ ਕृਤਾਃ। ਯਤ੍ਰੇष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਗਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਸੋਭਾ ਵਾਸਤੇ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਸਿਰਫ਼ ਨਮੂਨੇ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ, ਯਜਨ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਫਲਤਾ ਪਾਈ।
ਯਤ੍ਰ ਭੂਤਪਤਿਃ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸਨਾਤਨਃ। ਅਪਸ੍ਯਤੇ ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਾਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਭੂਤੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਚ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਮਃ ਸ੍ਥਾਣੁਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਮਃ। ਉਪਾਸਤੇ ਯਤ੍ਰ ਪਰਂ ਸਹਸ੍ਰਯੁਗਪਰ੍ਯਯੇ
ਉਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਯਮ ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਸਥਾਣੁ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰੇष੍ਟਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸਤ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੇਨ ਸਤਤਂ ਧਰ੍ਮਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਯੇ
ਉਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਾਲਿਨੋ ਯੂਪਾਸ਼੍ਚੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਤਿਭਾਸ੍ਵਰਾਃ। ਦਦੌ ਯਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯੁਤਾਨਿ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੰਦਰ ਦਾਨ ਕੀਤੇ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗਦਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚ ਭਾਰਤ। `ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਿਰੇਰੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸੁਰੁਚਿਰਾਵਹਾਃ'। ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਚ ਸਭਾਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਯਦਾਸੀਦ੍ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਲਿਆ; ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਥਰ, ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਸਮਾਨ ਲਿਆ।
ਕਿਙ੍ਕਰੈਃ ਸਹ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਯਦਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਮਹਦ੍ਧਨਮ੍। ਤਦਗृਹ੍ਣਾਨ੍ਮਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾऽਸੁਰਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਮਯਾ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਦਾਹृਤ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੋऽਸੁਰੋऽਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸਭਾਮ੍। ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਣਿਮਯੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਹ ਅਸੁਰ ਉਹ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਦੁੱਤੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਸ਼ੁਭ, ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਬਣਾਈ।
ਗਦਾਂ ਚ ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਪ੍ਰਵਰਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਦਾ। ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਚਾਰ੍ਜੁਨਾਯ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਗਦਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਸ਼ੰਖ ਦੇਵਦੱਤ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਭੂਤਾਨਿ ਪ੍ਰਚਕਮ੍ਪਿਰੇ। `ਸ ਕਾਲਂ ਕਞ੍ਚਿਦਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚ
ਜਿਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕੰਬਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸਭਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਅਭਿਪ੍ਰਾਯੇਣ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਭਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾਮਲਙ੍ਕृਤਾਮ੍। ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਪਾਯਸੇਨ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸਭਾ ਚ ਸਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਮਯਦ੍ਰੁਮਾ
ਸਭਾ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਤੇ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੀਰ ਖਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਜਨ।
ਦਸ਼ਕਿष੍ਕੁਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਮਨ੍ਤਾਦਾਯਤਾਭਵਤ੍। ਯਥਾ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਯਥਾਰ੍ਕਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯ ਚ ਯਥਾ ਸਭਾ
ਉਹ ਸਭਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਸਭਾ।
ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾ ਤਥਾऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦਧਾਰ ਪਰਮਂ ਵਪੁਃ। ਅਭਿਘ੍ਨਤੀਵ ਪ੍ਰਭਯਾ ਪ੍ਰਭਾਮਰ੍ਕਸ੍ਯ ਭਾਸ੍ਵਰਾਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਖੀ ਲਗਦੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਬਭੌ ਜ੍ਵਲਮਾਨੇਵ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਚਸਾ। ਨਵਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾ ਦਿਵਮਾਕृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਠਿਤਾ। ਆਯਤਾ ਵਿਪੁਲਾ ਰਮ੍ਯਾ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਵਿਗਤਕ੍ਲਮਾ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀ ਹੋਈ, ਦਿਵਿਆ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਖੁਸ਼ਦਿਲ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਉਤ੍ਤਮਦ੍ਰਵ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾ। ਬਹੁਚਿਤ੍ਰਾ ਬਹੁਧਨਾ ਸੁਕृਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਸਮਾਨ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਕੰਧਾਂ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੀ ਸੁਧਰ੍ਮਾ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਾਥ ਤਾਦृਸ਼ੀ। ਸਭਾ ਰੂਪੇਣ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਯਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਮਾਨ੍ਮਯਃ
ਦਾਸਾਰਹ ਦੀ ਸੁਧਰਮਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵੀ, ਮਯਾ ਨੇ ਜੋ ਬਣਾਈ, ਉਸ ਵਰਗੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।