ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਸ਼ੌਰਿਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਅਕਾਮਾ ਏਵ ਪਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਗੋਵਿਨ੍ਦਗਮਾਨਸਾਃ
ਸ਼ੌਰੀ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪਾਸ ਹੋਣ ਦੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਣਚਾਹੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ।
ਨਿਵृਤ੍ਯੋਪਯਯੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਂ ਪੁਰਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨਾਥ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਗਾਤ੍
ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਾਪਸ ਆਏ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸਾਤ੍ਵਤੇਨ ਚ ਵੀਰੇਣ ਪृष੍ਠਤੋ ਯਾਯਿਨਾ ਤਦਾ। ਦਾਰੁਕੇਣ ਚ ਸੂਤੇਨ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ। ਸ ਗਤੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਸਾਤਵਤ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਾਰੁਕਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਾਲ ਸੀ; ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਚ੍ਯੁਤਃ। ਸੁਹृਤ੍ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਅਚਲ ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸੁਹृਦਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍। ਮੁਮੋਦ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਨृਪ
ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਕੇਸ਼ਵੋਪਿ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰੁਗ੍ਰਸੇਨਮੁਖੈਸ੍ਤਥਾ
ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਇਆ।
ਆਹੁਕਂ ਪਿਤਰਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਮਾਤਰਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਬਲਂ ਚੈਵ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਆਹੁਕ ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਬਲ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਮ੍ਬਨਿਸ਼ਠਾਂਸ਼੍ਚਰੁਦੇष੍ਣਂ ਗਦਂ ਤਥਾ। ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਭਾਨੁਂ ਚ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸੰਬ, ਨਿਸ਼ਠ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਗਦਾ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਭਾਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਸ ਵृਦ੍ਧੈਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਭਵਨਂ ਯਯੌ। `ਸ ਤਤ੍ਰ ਭਵਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਪ੍ਰਮੁਮੋਦ ਸੁਖੀ ਸੁਖਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੀਣ ਲੱਗਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਨ੍ਮਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾਧਿਪਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਸਭਾਂ ਧਰ੍ਮਸੁਤਾਯ ਵੈ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਮਾਯਾ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਲਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭਾ ਬਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਯਃ ਪਾਰ੍ਥਮਰ੍ਯੁਨਂ ਜਯਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਆਪृਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਰੇष੍ਯਾਮਿ ਚਾਪ੍ਯਹਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਯਾ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪਾਰ੍ਥ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸਭਾਂ ਤਵ। ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਕਰੀਂ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਧਨਞ੍ਜਯ
ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਧਨੰਜਯ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਤੁ ਕੈਲਾਸਂ ਮੈਨਾਕਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਯਿਯਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇषੁ ਪੁਰਾ ਦਾਨਵੇषੁ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਦਾਨਵ ਉਥੇ ਵਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਣਿਮਯਂ ਭਾਣ੍ਡਂ ਰਮ੍ਯਂ ਬਿਨ੍ਦੁਸਾਰਃ ਪ੍ਰਤਿ। ਸਭਾਯਾਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਯਦਾਸੀਦ੍ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਬਿੰਦੁਸਾਰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ, ਸਤਿਆਨੁਸ਼ਠ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ, ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਭਾਂਡਾ ਸੀ।
ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਗृਹ੍ਯ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭਾਰਤ। ਤਤਃ ਸਭਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਭਾਰਤ, ਜੇ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ, ਮੈਂ ਲਿਆਵਾਂਗਾ ਤੇ ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਲਈ ਸਭਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਮਨਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਿਨੀਂ ਚਿਤ੍ਰਾਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਅਸ੍ਤਿ ਬਿਨ੍ਦੁਸਾਰਸ੍ਯੁਗ੍ਰਾ ਗਦਾ ਚ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸੁਖਦਾਤਾ, ਬਿੰਦੁਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਹੈ।
ਨਿਹਿਤਾ ਯੌਵਨਾਸ਼੍ਵੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਰਿਪੂਨ੍। ਸੁਵਰ੍ਣਬਿਨ੍ਦੁਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾ ਗੁਰ੍ਵੀ ਭਾਰਸਹਾ ਦृਢਾ
ਉਹ ਗਦਾ ਰਾਜਾ ਯੌਵਨਾਸ਼ਵ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਰੱਖੀ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਰੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਿੰਦੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਾ ਵੈ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਮਿਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤਿਨੀ। ਅਨੁਰੂਪਾ ਚ ਭੀਮਸ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਭਵਤੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਲੱਖ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਭੀਮ ਲਈ ਉਤਨੀ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼।
ਵਾਰੁਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖੋ ਦੇਵਦਤ੍ਤਃ ਸੁਘੋषਵਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਵਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਵਰੁਣ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਖ, ਦੇਵਦੱਤ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਸੁਰਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਗੁਦੀਚੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਅਥੋਤ੍ਤਰੇਣ ਕੈਲਾਸਾਨ੍ਮੈਨਾਕਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਮਹਾਮਣਿਮਯੋ ਗਿਰਿਃ। ਰਮ੍ਯਂ ਬਿਨ੍ਦੁਸਰੋ ਨਾਮ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਭਗੀਰਥਃ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ, ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਤੇ ਬਿੰਦੁਸਾਰ ਨਾਮ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਝੀਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਭਗੀਰਥ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਗਙ੍ਗਾਮੁਵਾਸ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ। ਯਤ੍ਰੇष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਭਗੀਰਥ ਦੀ ਧੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲ ਰਹਿਆ। ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਆਹृਤਾਃ ਕ੍ਰਤਵੋ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਯਤ੍ਰ ਯੂਪਾ ਮਣਿਮਯਾਸ਼੍ਚੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਥੇ ਸੌ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਨ ਦੇ ਥੰਮ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਤੇ ਚੈਤਯ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ੋਭਾਰ੍ਥਂ ਵਿਹਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਤੁ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਤਃ ਕृਤਾਃ। ਯਤ੍ਰੇष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਗਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਸੋਭਾ ਵਾਸਤੇ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਸਿਰਫ਼ ਨਮੂਨੇ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ, ਯਜਨ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਫਲਤਾ ਪਾਈ।
ਯਤ੍ਰ ਭੂਤਪਤਿਃ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸਨਾਤਨਃ। ਅਪਸ੍ਯਤੇ ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਾਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਭੂਤੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਚ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਮਃ ਸ੍ਥਾਣੁਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਮਃ। ਉਪਾਸਤੇ ਯਤ੍ਰ ਪਰਂ ਸਹਸ੍ਰਯੁਗਪਰ੍ਯਯੇ
ਉਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਯਮ ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਸਥਾਣੁ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰੇष੍ਟਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸਤ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੇਨ ਸਤਤਂ ਧਰ੍ਮਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਯੇ
ਉਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਾਲਿਨੋ ਯੂਪਾਸ਼੍ਚੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਤਿਭਾਸ੍ਵਰਾਃ। ਦਦੌ ਯਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯੁਤਾਨਿ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੰਦਰ ਦਾਨ ਕੀਤੇ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗਦਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚ ਭਾਰਤ। `ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਿਰੇਰੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸੁਰੁਚਿਰਾਵਹਾਃ'। ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਚ ਸਭਾਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਯਦਾਸੀਦ੍ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਲਿਆ; ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਥਰ, ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਸਮਾਨ ਲਿਆ।
ਕਿਙ੍ਕਰੈਃ ਸਹ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਯਦਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਮਹਦ੍ਧਨਮ੍। ਤਦਗृਹ੍ਣਾਨ੍ਮਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾऽਸੁਰਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਮਯਾ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਲਿਆ।