ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਃ ਕृष੍ਣਮृਤ੍ਵਿਕ੍ਪੌਰਜਨੈਰ੍ਵृਤਾ। ਸ ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਪੂਜਾਰੀ ਅਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਚਲਿਆ।
ਅਨ੍ਵੀਯਮਾਨਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰਿਵ ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਿਯੈਃ। `ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਚ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਵृਦ੍ਧੈਃ ਪਰਿਵृਤਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੌਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਭਿਮਨਯੁ ਵੀ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਾਤੋ ਧੌਮ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ'। ਪਾਰ੍ਥਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਪੀਡਿਤਮ੍
ਧੌਮਯ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ; ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਵਿਦਾ ਲਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਰਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਂ ਯਮੌ ਤਥਾ। ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਯਮਾਭ੍ਯਾਮਭਿਵਾਦਿਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਯੋਜਨਾਰ੍ਧਮਥੋ ਗਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਸਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵੇਤਿ ਭਾਰਤ
ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਜਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਓ,' ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪਾਦੌ ਜਗ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਯਾਦਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕृष੍ਣਂ ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍। ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।'
ਤਤਸ੍ਤੈਃ ਸਂਵਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਪਦਾਨੁਗਾਨ੍
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਭੇਜਿਆ।
ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹृष੍ਟੋ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਮਰਾਵਤੀਮ੍।। ਲੋਚਨੈਰਨੁਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਤਮਾਦृष੍ਟਿਪਥਾਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤੋਂ ਤੱਕ ਤੱਕਿਆ ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਉਹ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਮਨੋਭਿਰਨੁਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰੀਤਿਸਮਨ੍ਵਯਾਤ੍। ਅਤृਪ੍ਤਮਨਸਾਮੇਵ ਤੇषਾਂ ਕੇਸ਼ਵਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਸ਼ੌਰਿਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਅਕਾਮਾ ਏਵ ਪਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਗੋਵਿਨ੍ਦਗਮਾਨਸਾਃ
ਸ਼ੌਰੀ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪਾਸ ਹੋਣ ਦੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਣਚਾਹੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ।
ਨਿਵृਤ੍ਯੋਪਯਯੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਂ ਪੁਰਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨਾਥ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਗਾਤ੍
ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਾਪਸ ਆਏ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸਾਤ੍ਵਤੇਨ ਚ ਵੀਰੇਣ ਪृष੍ਠਤੋ ਯਾਯਿਨਾ ਤਦਾ। ਦਾਰੁਕੇਣ ਚ ਸੂਤੇਨ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ। ਸ ਗਤੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਸਾਤਵਤ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਾਰੁਕਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਾਲ ਸੀ; ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਚ੍ਯੁਤਃ। ਸੁਹृਤ੍ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਅਚਲ ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸੁਹृਦਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍। ਮੁਮੋਦ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਨृਪ
ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਕੇਸ਼ਵੋਪਿ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰੁਗ੍ਰਸੇਨਮੁਖੈਸ੍ਤਥਾ
ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਇਆ।
ਆਹੁਕਂ ਪਿਤਰਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਮਾਤਰਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਬਲਂ ਚੈਵ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਆਹੁਕ ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਬਲ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਮ੍ਬਨਿਸ਼ਠਾਂਸ਼੍ਚਰੁਦੇष੍ਣਂ ਗਦਂ ਤਥਾ। ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਭਾਨੁਂ ਚ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸੰਬ, ਨਿਸ਼ਠ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਗਦਾ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਭਾਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਸ ਵृਦ੍ਧੈਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਭਵਨਂ ਯਯੌ। `ਸ ਤਤ੍ਰ ਭਵਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਪ੍ਰਮੁਮੋਦ ਸੁਖੀ ਸੁਖਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੀਣ ਲੱਗਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਨ੍ਮਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾਧਿਪਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਸਭਾਂ ਧਰ੍ਮਸੁਤਾਯ ਵੈ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਮਾਯਾ ਨੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਲਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭਾ ਬਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਯਃ ਪਾਰ੍ਥਮਰ੍ਯੁਨਂ ਜਯਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਆਪृਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਰੇष੍ਯਾਮਿ ਚਾਪ੍ਯਹਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਯਾ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪਾਰ੍ਥ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸਭਾਂ ਤਵ। ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਕਰੀਂ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਧਨਞ੍ਜਯ
ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਧਨੰਜਯ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਤੁ ਕੈਲਾਸਂ ਮੈਨਾਕਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਯਿਯਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇषੁ ਪੁਰਾ ਦਾਨਵੇषੁ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਦਾਨਵ ਉਥੇ ਵਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਣਿਮਯਂ ਭਾਣ੍ਡਂ ਰਮ੍ਯਂ ਬਿਨ੍ਦੁਸਾਰਃ ਪ੍ਰਤਿ। ਸਭਾਯਾਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਯਦਾਸੀਦ੍ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਬਿੰਦੁਸਾਰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ, ਸਤਿਆਨੁਸ਼ਠ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ, ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਭਾਂਡਾ ਸੀ।
ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਗृਹ੍ਯ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭਾਰਤ। ਤਤਃ ਸਭਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਭਾਰਤ, ਜੇ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ, ਮੈਂ ਲਿਆਵਾਂਗਾ ਤੇ ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਲਈ ਸਭਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਮਨਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਿਨੀਂ ਚਿਤ੍ਰਾਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਅਸ੍ਤਿ ਬਿਨ੍ਦੁਸਾਰਸ੍ਯੁਗ੍ਰਾ ਗਦਾ ਚ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸੁਖਦਾਤਾ, ਬਿੰਦੁਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਹੈ।
ਨਿਹਿਤਾ ਯੌਵਨਾਸ਼੍ਵੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਰਿਪੂਨ੍। ਸੁਵਰ੍ਣਬਿਨ੍ਦੁਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾ ਗੁਰ੍ਵੀ ਭਾਰਸਹਾ ਦृਢਾ
ਉਹ ਗਦਾ ਰਾਜਾ ਯੌਵਨਾਸ਼ਵ ਨੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਰੱਖੀ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਰੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਿੰਦੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਾ ਵੈ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਮਿਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤਿਨੀ। ਅਨੁਰੂਪਾ ਚ ਭੀਮਸ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਭਵਤੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਲੱਖ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਭੀਮ ਲਈ ਉਤਨੀ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼।
ਵਾਰੁਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖੋ ਦੇਵਦਤ੍ਤਃ ਸੁਘੋषਵਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਵਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਵਰੁਣ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਖ, ਦੇਵਦੱਤ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਸੁਰਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਗੁਦੀਚੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਅਥੋਤ੍ਤਰੇਣ ਕੈਲਾਸਾਨ੍ਮੈਨਾਕਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ।